Rycerz z Olmedo; Na niby - naprawdę

Bardzo interesujące, wręcz nowatorskie dzieło z wieloma niezwykle ciekawymi wątkami. Historia opowiada losy i poczynania tytułowego zwodziciela, czyli Don Juana, który uwodzi kobiety i je porzuca. Dramat jest ukłonem w stronę wszystkich klas społecznych, ponieważ krzywdzone kobiety to zarówno hrabiny jak i wieśniaczki, bardzo dobrze ukazuje problem zbrodni i kary oraz dyskursu językowo-moralnego między el honor i la honra (cnoty moralne i duma),które realizują się na kompletnie różne sposoby u kobiet i u mężczyzn. Ciekawe są wątki prób ratowania honoru kobiet, które czyniąc to, co im się sugeruje, w dzisiejszych czasach można by raczej odebrać jako ujmę na honorze niż jego ratowanie. Podsumowując, dzieło jest naprawdę dobre, a moja ocena wynika bardziej z konstrukcji niż treści, niektóre wątki mogłyby być pociągnięte i rozwinięte, ale jako że jest to utwór przeznaczony do wystawiania na scenie, jego specyfika jest jaka jest, niemniejsza, dzieło warte uwagi.

Lekturę tą dane mi było przeczytać obowiązkowo na zajęcia z literatury hiszpańskiej na studiach filologicznych, jednak nie było to ani trochę uciążliwe, wręcz przeciwnie - jestem pozytywnie zaskoczona, że utwór z XIV wieku może być napisany w tak lekki, żartobliwy sposób, przemycając przy tym czytelnikowi wiele prawd, które przez tyle setek lat wciąż są aktualne. Czytało się naprawdę przyjemnie.

Czyta się dobrze pomimo upływu stuleci. Dramat swoim klimatem bardzo przypomina gotycki horror, a do tego wyraźnie zainspirował wiele motywów w dzisiejszej kulturze masowej, jak ukazanie sumienia pod postacią dobrego i złego anioła doradzających bohaterowi. Podobało mi się żonglowanie tragedią i komedią, której celem było chyba pokazanie jak niewiele potrafią się różnić między sobą geniusze i prostaki. Filozofia i morał nawet dzisiaj dają do myślenia.

Tak jak oryginał jest optycznie ze wszech miar mitologiczny: nie tylko dlatego, że obecne są postacie mityczne, lecz również z tego powodu, że wszystko jest pisane przez "erosa", co oznacza, że w każdej linijce przemawia konkretna i zwarta namiętność, a postacie są marionetkami namiętności - tak dramat Racine'a jest rozszerzeniem i rozbudowaniem treściowym namiętności oryginału, lecz niestety nie ich pogłębieniem. Konstrukcyjnie i charakterologicznie "Fedra" jest z całą pewnością dużo ciekawsza niż "Hippolytos uwieńczony" , lecz namiętności w pewnym stopniu się tu gubią - z jednej perspektywy można uznać to za przerobienie i uwspółcześnienie przemożnej, choć upraszczającej mocy tragedii antycznej - z drugiej, za rozrzedzenie tej mocy, dla której trudno znaleźć substytut.

Dramat, moim zdaniem, przyjemny, ale niewiele ponadto. Tematyka dość podobna do innych dzieł w tym okresie. Historia, jej rozwinięcie, odwaga bohaterów są interesujące, a szczególnie godny podziwu jest końcowy opór bohaterów. Utwór jest dość wciągający, ale mimo to, czegoś mi w nim zabrakło, być może to wina czytania w przekładzie zamiast oryginału lub, co bardziej prawdopodobne, zapoznania się już z innymi dziełami z tego okresu, zbyt wiele wątków się powtarza, co staje się monotonne

Lorca jest magiczny. Kocham jego twórczość. I kolejny raz się nie zawiodłam. Nie mogłam się oderwać. Co za klimat i napięcie. Magia. Ciężko mi powiedzieć jak się czyta polskie tłumaczenie, ale dla znających hiszpański polecam orginał. Uważam, że język i słownictwo nie są jakoś super skomplikowane, więc spokojnie można czytać.

Bardzo przyjemna, ciepła komedia, opierająca się na jakże sprawdzonym qui pro quo. Przepełnione emocjami i językowym humorem dialogi, składają się na opowieść o młodzieńczej miłości, wygórowanych oczekiwaniach i wzajemnych podchodach. Sama przyjemność z czytania.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.

Moja osobista tradycja zimowych spotkań z klasyką trwa już parę lat. Tym razem padło na dramat „Cyd”. Choć, jako się rzekło, po klasykę sięgam w miarę regularnie, to już dawno nie czytałem historii, która rozgrywałaby się we wczesnośredniowiecznej Hiszpanii. No i w sumie to dobrze było się przenieść do tej epoki. Może liczyłem na nieco więcej „rycerskości”, a mniej miłości, ale i tak przyjemnie spędziłem czas przy tej książce. Nasunęło mi się trochę zabawne skojarzenie, że dzięki tłumaczeniu Jana Andrzeja Morsztyna ta historia nabrała nieco mickiewiczowskiej stylistyki. Jeśli zatem ktoś lubi krajową klasykę, to Cyd powinien przypaść do gustu.

Ermida to staropolska komedia sielankowa, traktująca o naturze ludzkiej w sposób niewątpliwie ponadczasowy. Lubomirski na przykładzie tytułowej królewny, opisał uniwersalne pragnienie dążenia do większego szczęścia, prawdziwszej i bardziej wzniosłej miłości, dotyczące tak naprawdę każdego z nas. Słodko gorzki finał utworu odsłania prawdę, często zapominaną i pomniejszaną, traktującą o tym, że człowiek może być szczęśliwy tylko wtedy, kiedy cieszy się z tego, co ma, a co najważniejsze - potrafi to w odpowiedni sposób docenić. Niezadowolenie, pragnienie niekończących się zmian, niestety, wpędza nas w niekończącą się gonitwę za nieistniejącymi rzeczami. Dlatego w konsekwencji zamiast szczęścia, mamy podwojony smutek i rozczarowanie. Choć dramat jest krótki, a same wypowiedzi pozbawione są filozoficznej głębi, to jednak przesłanie trafia w serce, czyli w samo sedno.

Jeżeli tak wygląda inteligentny dialog w stylu brytyjskim, to ja wymiękam:) Satyra na angielską przysłowiową flegmatyczność, uniżoność i nonsensowne rozmowy doprowadzają uważnego odbiorcę na granicę absurdu. Wszystkie trzy sztuki zawarte w tym niewielkim zbiorze dają mocne i nieoczywiste wrażenia przebywania w jakiejś sztucznie nadmuchanej bańce ludzkich trosk i radości, wydumanych pragnień i przesadnej egzaltacji. Trudno tu doszukiwać się jakiegoś sensu. Ciężko znaleźć odpowiedzi na zadawane przez bohaterów, chwilami bardzo irracjonalne pytania. Natomiast, to, czego można się spodziewać, to autoironiczna, alegoryczna farsa na codzienność, oczywiście tę w specyficznym angielskim mocno zmanierowanym i wygładzonym wydaniu. Mi osobiście najbardziej przypadła do gustu "Lekcja", która najbarwniej i najefektowniej do mnie przemówiła. Od języka, poprzez arytmetykę do bólu zęba:) Coś niespotykanego z morderstwem (i to nie jednym)w tle. Iluzoryczna, prześmiewcza, zafiksowana i nieoczywista wizja nas samych. Polecam

pierwszy rap battle. Dwóch tragików, Eurypides i Ajschylos, wieniec laurowy ląduje nad Ajschylosem, niby nimb. Ośmieszeni częściowo zostają obaj, jak to w komedii. Najważniejszy do spamiętania, rzekomy mankament sztuk Eurypidesa - niezachowanie czystości bohaterów; pokazywanie ich takimi, jakimi są, a nie jakimi powinni być.

Po lekturze „Elektry" Sofoklesa obiecałam sobie, że przeczytam „Elektrę" w wersji Eurypidesa i porównam sobie. I co? Ano nico! Na co Ty się Ewka chciałaś porwać? Już samo przeczytanie antycznej tragedii jest dla mnie wyzwaniem i powodem do zadowolenia. A znawcą nie jestem i nie umiem dokonać takiej analizy, porówniania. Mierzyć siły na zamiary trzeba, Kobieto. W dodatku sofoklesową „Elektrę” czytałam pół roku temu. Tę - eurypidesową czytało mi się jakby łatwiej, czy to kwestia autora, czy tłumacza, a może dlatego, że historię już znałam? Opowieść o biednej kobiecie, której matka zabiła ojca, a potem ona z pomocą brata mści się bezlitośnie i krwawo. Do tego trudne wybory, nienawiść, rozpacz i studium psychiki zranionej kobiety, która słusznie została bohaterką greckich dramatopisarzy sprzed ponad dwóch tysięcy lat.

G.E. Lessing był nie tylko człowiekiem oświecenia. Moim zdaniem wyprzedzał swoją epokę i wielka szkoda, że dzisiejsze podręczniki do historii i języka polskiego traktują go w sposób marginalny. Za co cenię G.L. Lessinga? Przede wszystkim za poglądy - głosił bowiem idee tolerancji religijnej i przekonanie, że dobro człowieka wcale nie zależy od jego wiary. W swoim ostatnim dziele "Natan Mędrzec" zawarł chyba kwintesencję swej filozofii. Dramat ten, którego akcja rozgrywa się w XII wieku w Jerozolimie, podczas wyprawy krzyżowej, nie jest wybitnym dziełem literackim. Można nawet powiedzieć, że daleko mu do arcydzieła w takim właśnie rozumieniu. Na uwagę jednak zasługują kwestie religijne i moralne. Wygłoszona przez tytułowego bohatera przypowieść o trzech identycznych pierścieniach, które ojciec podarował trzem synom, wyraźnie odnosi się do trzech religii: judaizmu, chrześcijaństwa i islamu. Dzisiejszemu oczytanemu humaniście ten klasyczny dramat może wydać się zbyt oczywisty, może trącić myszką pod względem formy, może drażnić oczywistością i przewidywalnością akcji... Nie do przecenienia są jednak, moim zdaniem, zawarte w nim refleksje. Na pewno ponadczasowe i szczególnie dziś aktualne. Gdyby to ode mnie zależało, wprowadziłabym do lektur obowiązkowych szkół średnich przynajmniej fragmenty "Natana Mędrca", przynajmniej wspomnianą przypowieść o trzech pierścieniach...

Najbardziej byłem ciekaw tego, jak bardzo zestarzał się ten tekst i jak bardzo nie przystaje do współczesności. Nie zestarzał się wcale. Przystaje idealnie. Owszem, wiele didaskaliów warto byłoby zupgrade'ować, ale diagnoza, jaką stawia Miller nadal jest aktualna i nie zmieniła się ani na jotę.

Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.