lubię czytać, ważne jest nie to, co mówi wprost o tym czy o tamtym, chodzi o coś innego, o coś, co milcząc, przemawia między wierszami".

...kolory to ruch w odpoczynku i odpoczynek w ruchu".

to niewidzialne w widzialnym sprawia że to, co widzialne istnieje, ale ze wszystkiego, co istnieje, tylko w człowieku niewidzialne w widzialnym jest blisko spokrewnione z niewidzialnym we wszystkim innym".

Ta ciem­ność budzi we mnie strach. Po pro­stu się boję. Cho­ciaż to spo­koj­ny strach. Strach bez lęku. Ale na­praw­dę się boję.

... bo Bóg nie istnieje, On jest, i we wszystkim, co istnieje jest Bóg, inaczej niż to, co istnieje, jako byt, jak mawiają, myślę, więc nawet jeśli dobro walczy ze złem, a piękno z brzydotą, to dobro zawsze tam jest, a zło poniekąd jedynie próbuje być".

Wszystko we mnie jest jakby w ruchu, i to nie w jednym, ale w wielu ruchach, bez związku miedzy jednym a drugim, poplątane ruchy, niezdarne, nierówne, szarpane.

I nagle moja matka woła: gdzie jesteś? – a jej głos jest jednocześnie i całkiem blisko, i całkiem daleko, i to nie do pojęcia, że głos może być jednocześnie i całkiem blisko, i całkiem daleko, dlatego nie mogę iść w stronę tego głosu.

... dwie, czy ile to tam trwa w piecu, i cały widzialny człowiek, ciało znika, ale niewidzialny człowiek wciąż istnieje, ponieważ nigdy się nie urodził i dlatego nie może umrzeć, myślę, tak, te niewidzialne oczy zostają po tym, jak te widzialne znikną, bo to, co jest wewnątrz oczu, wewnątrz człowieka".

[...]
Stoję zupełnie cicho. Chcę, żeby było całkiem cicho, chcę się wsłuchać w ciszę. Bo to w ciszy można usłyszeć Boga.

(...) czasami trzeba się zmusić, żeby wyjść z domu, ale jak już się wyjdzie, to jest przyjemnie (...), jak się tylko odnajdzie swój własny krok, to jest dobrze, bo wtedy ten ciężar, jakim zwykle wypełnia człowieka życie, staje się jakby lżejszy i opada, zmienia sie w ruch i człowiek pozbywa się tego, co w życiu potrafi być ciężkie gęste nieruchome czarne...

Mi­łość, o co mi cho­dzi z takim sło­wem, bo jeśli ist­nie­je ja­kieś słowo, które nic nie zna­czy, to wła­śnie to słowo.

[...]
W jakim kierunku mam iść, tego nie wiem, a ponieważ tego nie wiem, to nie ma znaczenia , w jakim kierunku pójdę. Muszę po prostu zacząć iść. Idę przed siebie. Myślę, że to się nie może dobrze skończyć.

Odkąd przestałem pić, to już w ogóle nie piję.

(...) i myślę, że jedynie w swoich obrazach, kiedy maluję dobrze, udaje mi się coś powiedzieć, tak, odrobinę, o tym, czego doświadczyłem i co wiem, i wtedy też wyraża się to nie przez obraz sam w sobie, nie przez kolory, kształty, przez to wszystko, co jest w obrazie, ani też nie przez to, co obraz w taki czy inny sposób przedstawia, ale właśnie jako osobne połączenie formy i treści w jedno, jako duch, a to połączenie, ten duch jest tak niewidzialny, jak obraz jest widzialny, i właśnie ten duch jest w rzeczywistości obrazem, czyli rzeczywistym obrazem nie jest ani materia, ani dusza, lecz jedno i drugie w tym samym czasie, połączone w to, co w myślach nazywam duchem, i może właśnie dlatego moje dobre obrazy, ba, wszystkie dobre obrazy, mają coś wspólnego z tym, co ludzie religijni mogą nazywać Duchem Świętym (...).

Czułem się pusty. No i ten niepokój. Czego się bałem. Dlaczego się bałem.

... ciemniej, w tym wyraźniejsze staję się to, co w obrazie świeci niewidzialnym światłem, a świecić potrafi wiele różnych kolorów, ale najmocniej te ciemne, tak, najmocniej czarny, myślę".

I ta cisza jakby do mnie przemawia. Ale przecież cisza nie może mówić. Chociaż tak, na swój sposób może, ale czyj jest ten głos, który się wtedy słyszy, tak, czyj to głos.

[...]
Dlaczego dalej tu stoję. Przecież mogę się poruszać tak, jak chcę. Mogę iść, dokąd zechcę. Nikt mi tego nie zabroni. Nie, nikt. Więc dlaczego dalej stoję. Dlaczego nic nie robię.

W jakim kierunku mam iść, tego nie wiem, a ponieważ tego nie wiem, to nie ma znaczenia, w jakim kierunku pójdę.

.... bo chyba jest w tym jakiś sens, tak, Pan Bóg musi mieć w tym swój cel, myślą, bo On pisze prosto po krzywych liniach, myślą, a przynajmniej myślą, że dobry Bo gdzieś jest, a linie wykrzywia diabeł".

Ale jest. Biały kontur. Świetlisty.

[...]
Jestem w środku lasu i w tym środku lasu jestem zupełnie sam. W lesie nie ma nikogo innego, tylko ja. I najpewniej nie wyjdę z tego lasu. I jestem taki zmęczony, i jest tak zimno.

[...]
Stoję i patrzę przed siebie w nieprzeniknioną ciemność. I widzę, że ta ciemność się zmienia. Nie, nie sama ciemność, tylko coś w tej ciemności wyróżnia się i zmierza w moją stronę.

[...]
Nic nie słyszę, kiedy wsłuchuję się w nic, jeśli w ogóle nic można usłyszeć, jeśli to nie jest jakaś bzdura, jeśli tylko się tak mówi, myślę, tak, nic nie słyszę, tak, nic, nic w ogóle, a już na pewno nie słyszę głosu Boga, bez względu na to, jak miałby brzmieć.

[...]
I znów jestem sam w ciemności, tak jak przedtem. Nic nie widzę. A przecież moi rodzice byli tu przed chwilą, przecież ich widziałem.

[...]
Patrzę przed siebie, prosto w czarną ciemność, nic nie widać, jedynie tę czarną ciemność.

[...]
W głębi czarnego lasu, pod czarnym niebem. Stoję nieruchomo. Słucham nicości.

[...]
No tak, no to stoję tutaj, siedzę tutaj, pomyślałem i poczułem się pusty, jakby nuda zmieniła się w pustkę. Czy może raczej w niepokój, bo czułem w sobie coś w rodzaju strachu, kiedy tak siedziałem i patrzyłem przed siebie pustym wzrokiem, jakbym patrzył w nicość. W nicość.

[...]
Teraz miałem w głowie tylko tę jedną myśl. Znaleźć ludzi. Najszybciej jak się da. Znaleźć ludzi, którzy mogliby mi pomóc.

[...]
...bo teraz jestem sam, samiutki w czarnym lesie, samiutki jak palec, jak to mówią, zupełnie sam. Ale czy nie zawsze byłem sam jak palec, owszem, chyba właśnie tak [...]".