Lena przy­mknę­ła oczy, po­zwa­la­jąc, by ta chwi­la trwa­ła. W jej gło­wie za­brzmia­ły słowa, które od mie­się­cy no­si­ła w sercu.

Mój cud.

Odeszliśmy, ale ona została. Osiadła na powiekach. Czy zamknięte, czy otwarte. Przymknięte słońce, czy żar widzialny? Po co mi widok dnia, skoro wiem kiedy przychodzi świt, kiedy powstaje, kiedy nadchodzi, kiedy zbliża się. Po co mi noc, kiedy i tak wszystko pulsuje... Po co mi chmury, kiedy z jej włosów mogę nieba dosięgnąć, w dotknięciu jej dłoni odnajdując zagubiony zapach. Zapach szczęścia.

Odeszliśmy, ale ona została. Osiadła na powiekach. Czy zamknięte, czy otwarte. Przymknięte słońce, czy żar widzialny? Po co mi widok dnia, skoro wiem kiedy przychodzi świt, kiedy powstaje, kiedy nadchodzi, kiedy zbliża się. Po co mi noc, kiedy i tak wszystko pulsuje... Po co mi chmury, kiedy z jej włosów mogę nieba dosięgnąć, w dotknięciu jej dłoni odnajdując zagubiony zapach. ...

Prawdziwa miłość - to rozmowa, która trwa całe życie.

Prawdziwa miłość - to rozmowa, która trwa całe życie.

Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.

Nasz ból, nasza miłość, wszystkie nasze pragnienia odejdą razem z nami i nie zostanie po nich nawet puste miejsce. Na ziemi nie ma pustych miejsc.

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój!
Jestem człowiekiem wolnym i ta wolnośc jest mi potrzebna. Muszę byc sam. Czuję potrzebę analizowania swego wstydu i rozpaczy w osamotnieniu; potrzeba mi słońca i brukowych ulicznych kamieni - bez towarzyszy, bez rozmów; muszę stac twarzą w twarz ze sobą, mając za towarzystwo jedynie muzykę własnego serca. Czego ode mnie chcecie? Kiedy mam coś do powiedzenia, publikuję to. Kiedy mam coś do ofiarowania ofiarowuję to. Mdli mnie od waszej wścibskiej ciekawości! Wasze komplementy są upokarzające! Wasze herbatki - trujące! Nikomu nic nie jestem winien. Odpowiadał będę jedynie przed samym Bogiem - jeśli On istnieje!

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój! Rozwiń Zwiń

Zacząłem sobie wyobrażać, ile tysięcy osób żyło w przeświadczeniu, że są bezużyteczne i żałosne - nieważne, jak były bogate, czarujące czy pełne wdzięku - tylko dlatego, że były same tej nocy, wczorajszej także i pewnie jutro też będą same.

Zacząłem sobie wyobrażać, ile tysięcy osób żyło w przeświadczeniu, że są bezużyteczne i żałosne - nieważne, jak były bogate, czarujące czy pełne wdzięku - tylko dlatego, że były same tej nocy, wczorajszej także i pewnie jutro też będą same.

Nawet najnormalniejszy człowiek zaledwie wisi na śliskim sznurze normalności. Obwody normalności wbudowano w ludzkie zwierzę wyjątkowo niedbale.

Nawet najnormalniejszy człowiek zaledwie wisi na śliskim sznurze normalności. Obwody normalności wbudowano w ludzkie zwierzę wyjątkowo niedbale.

Ciekawe, że im mniej mamy pieniędzy, tym bardziej chcemy pokazać, że je mamy. A im bardziej jesteśmy majętni, tym bardziej chcemy to ukryć.

Ciekawe, że im mniej mamy pieniędzy, tym bardziej chcemy pokazać, że je mamy. A im bardziej jesteśmy majętni, tym bardziej chcemy to ukryć.

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

Pieniądze dają ludziom przestrzeń na miłość i nadzieję. Brak pieniędzy całkowicie wypełnia ich myśli i nie zostawia miejsca na nic innego.

Obiecuję sobie w duchu, że nie wydam ich na nic niewartego miłości.

Obiecuję sobie w duchu, że nie wydam ich na nic niewartego miłości.