Jednak sednem sukcesu bolszewików był podwójny proces budowania państwa i destrukcji. Z jednej strony na szczeblach najwyższych dążyli do centralizacji całej władzy w rękach partii i rozgromienia całej politycznej opozycji dzięki stosowaniu terroru. Z drugiej zaś na poziomie szeregowych członków partii zachęcali do zniszczenia dawnej hierarchii państwa przez przerzucenie całej władzy na lokalne rady, organizacje fabryczne, komitety żołnierskie oraz inne zdecentralizowane formy rządów klasowych.

Rodzimy się z wrodzonym pragnieniem, by być kochanym. Jesteśmy zdolni upaść na kolana, żebrać o ochłapy miłości, byle tylko wiedzieć, że istnieje na tym świecie chociaż jedna osoba, która jest w stanie oddać za nas siebie. Pozwalamy, by inni ludzie łamali nam serce, wystawiali je na próbę, ale nigdy nie przestajemy poszukiwać bratniej duszy. Stajemy się bezbronni jak dzieci, gdy błagamy, by ktoś nas pokochał. To przemienia się w sens naszego życia. Ostatecznie umieramy, pragnąc wiedzieć, czy to życie było coś warte, czy opłacało się żyć.

Rodzimy się z wrodzonym pragnieniem, by być kochanym. Jesteśmy zdolni upaść na kolana, żebrać o ochłapy miłości, byle tylko wiedzieć, że istnieje na tym świecie chociaż jedna osoba, która jest w stanie oddać za nas siebie. Pozwalamy, by inni ludzie łamali nam serce, wystawiali je na próbę, ale nigdy nie przestajemy poszukiwać bratniej duszy. Stajemy się bezbronni jak dzieci, gd...

Jego dłoń mnie kochała. Kochało mnie jego spojrzenie, jego uśmiech, jego ciało. Kiedy powiedział,że mnie nie kocha, poczułam się, jakby mnie zastrzelił. Jakby wyciągnął broń i strzelił mi prosto w serce, wciąż ściskając moją rękę.

Jego dłoń mnie kochała. Kochało mnie jego spojrzenie, jego uśmiech, jego ciało. Kiedy powiedział,że mnie nie kocha, poczułam się, jakby mnie zastrzelił. Jakby wyciągnął broń i strzelił mi prosto w serce, wciąż ściskając moją rękę.

Moja miłość to czarna, bardzo czarna róża. Kiedy zamknę oczy, wtedy czubkami palców i wnętrzem dłoni wyczuwam kolor jego skóry, czarnej, tak czarnej jak... och, do licha! Jak zamsz, coś w tym rodzaju, ale nie... coś w tym rodzaju. Aksamitna. To ta dodatkowa warstwa naskórka, którą oni mają dzięki słońcu.

Moja miłość to czarna, bardzo czarna róża. Kiedy zamknę oczy, wtedy czubkami palców i wnętrzem dłoni wyczuwam kolor jego skóry, czarnej, tak czarnej jak... och, do licha! Jak zamsz, coś w tym rodzaju, ale nie... coś w tym rodzaju. Aksamitna. To ta dodatkowa warstwa naskórka, którą oni mają dzięki słońcu.

(...) człowiek a robak – mała różnica! robaka ryba je, a człowieka ziemia. Czy pan, czy chłop, czy król, czy parobek, każda ziemia zjeść musi, jak ryba robaka.

(...) człowiek a robak – mała różnica! robaka ryba je, a człowieka ziemia. Czy pan, czy chłop, czy król, czy parobek, każda ziemia zjeść musi, jak ryba robaka.

Stała się jedną z wielu, bo nie miała odwagi być sobą.

Stała się jedną z wielu, bo nie miała odwagi być sobą.

Nie, nie spędzam czasu na opłakiwaniu siebie dwudziestosiedmioletniej, nie tęsknię za konkretną wersją mojej twarzy, piersi, nóg czy zębów. Czuję za to naturalny, ludzki smutek. I robię te wszystkie rzeczy - ćwiczę, jem rozsądnie, ubieram się optymistycznie - w nadziei na spowolnienie nieuniknionego procesu. Ale są granice tej nadziei: takie jak menopauza, takie jak koniec mojej płodności. I dziękuję za nie Bogu, bo nadzieja bez ograniczeń jest kolejnym określeniem na ułudę. I generalnie wydaje mi się, że wolę już się smucić niż łudzić. (Zadie Smith).

Nie, nie spędzam czasu na opłakiwaniu siebie dwudziestosiedmioletniej, nie tęsknię za konkretną wersją mojej twarzy, piersi, nóg czy zębów. Czuję za to naturalny, ludzki smutek. I robię te wszystkie rzeczy - ćwiczę, jem rozsądnie, ubieram się optymistycznie - w nadziei na spowolnienie nieuniknionego procesu. Ale są granice tej nadziei: takie jak menopauza, takie jak koniec moje...

- Życie – mówią – życie, to parę konkretów: łopata – wypłata, kino – wino.

- Życie – mówią – życie, to parę konkretów: łopata – wypłata, kino – wino.

Ciekawe, że kiedy ludziom nie powodzi się najlepiej, pieniądze stają się najbardziej romantycznym tematem. — "Niedziela'.

Ciekawe, że kiedy ludziom nie powodzi się najlepiej, pieniądze stają się najbardziej romantycznym tematem. — "Niedziela'.

W mojej rodzinie zawsze panowała taka zasada, że nie trzeba oszczędzać, trzeba zarabiać. [...] czarna godzina jest właśnie dziś. Co będzie jutro, to się zobaczy. Może nic, a może milion w lotto.

W mojej rodzinie zawsze panowała taka zasada, że nie trzeba oszczędzać, trzeba zarabiać. [...] czarna godzina jest właśnie dziś. Co będzie jutro, to się zobaczy. Może nic, a może milion w lotto.