Fragment jest nieco tajemniczy, pozwala na pewną dowolność interpretacyjną. Jak sądzę, polemika Zaratustry wymierzona jest tutaj w naukowców oraz filozofów, którzy wierzą w bezstronne i niezaangażowane poznanie. Można byłoby zatem twierdzić, że Nietzsche metaforycznie wyraża w tym fragmencie dwie tezy filozoficzne: 1) tezę o aktywnym podmiocie poznającym, 2) tezę idealistyczną – o tym, że poznawany przedmiot jest konstrukcją podmiotową. Osoba, która wyraża wolę prawdy, sądzi zapewne, że oddaje się bezinteresownej, nieco biernej procedurze – bada, jak się rzeczy mają w istocie. Nietzsche jednak przekonuje czytelnika, że taki badacz dopiero chce uczynić wszelki byt „dającym się pomyśleć”, nagina go do własnej woli, sprawia, że staje się on lustrzanym obrazem poznającego podmiotu. Wola prawdy zostaje zatem rozpoznana jako procedura aktywna i kształtująca byt. To jedna z masek woli mocy, co potwierdza dalsza część tego rozdziału.

Taniec jest jak muzyka lub malarstwo: nie ma celu. Ale czy możemy żyć bez tańca? Nie. Tak samo, jak nie możemy żyć bez sztuki. To jest powietrze, którym oddychamy. Dlaczego chcemy malować, dlaczego chcemy tańczyć. Dlaczego chcemy robić coś po nic? Dlaczego chcemy kochać? Bo tylko wtedy nasze życie jest pełne. Taniec jest więc językiem duszy, pozwala wyrazić czystą radość życia. W tańcu nie ma żadnych ograniczeń.

Taniec jest jak muzyka lub malarstwo: nie ma celu. Ale czy możemy żyć bez tańca? Nie. Tak samo, jak nie możemy żyć bez sztuki. To jest powietrze, którym oddychamy. Dlaczego chcemy malować, dlaczego chcemy tańczyć. Dlaczego chcemy robić coś po nic? Dlaczego chcemy kochać? Bo tylko wtedy nasze życie jest pełne. Taniec jest więc językiem duszy, pozwala wyrazić czystą radość życia....

Jakże strasznie zmieniło się wszystko od czasu, kiedy siedziała tu po powrocie z seminarium! Pełna była wówczas nadziei i radości, a przyszłość wydawała się różowa, bogata w cudne obietnice. Zdawało się jej, że lata całe minęły od tej promiennej chwili. Lecz zanim ułożyła się do spoczynku, uśmiech zakwitł na jej ustach, a spokój zawitał do duszy. Odważnie i śmiało stawiła czoło obowiązkowi i zżyła się z myślą o nim, bo obowiązek bywa przyjazny, jeżeli się od niego nie uchylamy, lecz śmiało idziemy na jego spotkanie

Jakże strasznie zmieniło się wszystko od czasu, kiedy siedziała tu po powrocie z seminarium! Pełna była wówczas nadziei i radości, a przyszłość wydawała się różowa, bogata w cudne obietnice. Zdawało się jej, że lata całe minęły od tej promiennej chwili. Lecz zanim ułożyła się do spoczynku, uśmiech zakwitł na jej ustach, a spokój zawitał do duszy. Odważnie i śmiało stawiła czoło...

Tak bardzo cię pragnę.
Tykasz w mojej piersi.
Przez wszystkie sekundy.
Moje serce to zegar.

Tak bardzo cię pragnę.
Tykasz w mojej piersi.
Przez wszystkie sekundy.
Moje serce to zegar.

To inni ludzie czynią nas bogatszymi intelektualnie, pozwalają nam rozumieć trudne życiowe sytuacje i przez swój przykład pociągają ku dobru.

To inni ludzie czynią nas bogatszymi intelektualnie, pozwalają nam rozumieć trudne życiowe sytuacje i przez swój przykład pociągają ku dobru.

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Pieniądze świadczą, że jest człowiekiem, pomyślał. A jeśli się zostaje przez to zabitym, to nie jak zwierzę! Za pieniądze - jak człowiek...

Człowiek jest tym, za kogo się uważa.

Człowiek jest tym, za kogo się uważa.

Kiedykolwiek natrafi pan na jakąś brudną politykę, gdziekolwiek pan na nią natrafi, zawsze będzie za nią stał ktoś, kto traci pieniądze, albo stara się je zarobić. Niech pan nigdy o tym nie zapomina.

Kiedykolwiek natrafi pan na jakąś brudną politykę, gdziekolwiek pan na nią natrafi, zawsze będzie za nią stał ktoś, kto traci pieniądze, albo stara się je zarobić. Niech pan nigdy o tym nie zapomina.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.

Myślę, że nie istnieje nic, nawet zbrodnia, co stanowiłoby większe przeciwieństwo poezji, filozofii, ba - życia samego aniżeli owa ustawiczna pogoń za zyskiem.

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.

Demokracja skończy się wtedy, gdy rząd zrozumie, że może przekupić ludzi ich własnymi pieniędzmi.