Kiedy poeta ów zaczął tracić młodość i urodę, własną ręką położył kres temu nonsensowi. Powiesz, że to nie jest wystarczający powód. Może masz i rację. Jednak za najważniejszymi decyzjami kryje się zawsze coś więcej, wiele powodów, które w tym konkretnym przypadku mógłbym nawet wymienić: śmierć ojca, śmierć siostry, zrujnowanie rodziny, katastrofa okrętu w Wenezueli, niezwykła wrażliwość, wyostrzona dodatkowo w Paryżu, i wreszcie, na dokładkę, kropla która przelewa kielich: małoduszność durnego i próżnego miasta, nazywanego w owych czasach – przez pamięć wiary chrztu, „świętej wiary”, santa fe – Santa Fe de Bogota.

Wiara świadomości to wolność. Wiara uczucia to słabość. Wiara ciała to głupota. Miłość świadomości wywołuje w odpowiedzi to samo. Miłość uczucia wywołuje przeciwieństwo. Miłość ciała zależy tylko od typu i biegunowości. Nadzieja świadomości to siła. Nadzieja uczucia to niewola. Nadzieja ciała to choroba.

Wiara świadomości to wolność. Wiara uczucia to słabość. Wiara ciała to głupota. Miłość świadomości wywołuje w odpowiedzi to samo. Miłość uczucia wywołuje przeciwieństwo. Miłość ciała zależy tylko od typu i biegunowości. Nadzieja świadomości to siła. Nadzieja uczucia to niewola. Nadzieja ciała to choroba.

Rzecz w tym, że mężczyzna, że znów wrócę do Freuda, by posłużyć się metaforą, rozgrzewa się jak żarówka: trzask prask i jest już rozżarzony do czerwoności, i kolejne trzask prask lub pstryk, jak kto woli, i w sekundę jest sopel lodu. Płeć niewieścia zaś, i to jest naukowo dowiedzione, rozgrzewa się jak ruszt. Powolutku, pomalutku, na wolnym ogniu, jak dobra escudella. Ale gdy się już rozgrzeje, nie ma siły, która by to zatrzymała. Jak wielkie piece w Vizcayi.

Rzecz w tym, że mężczyzna, że znów wrócę do Freuda, by posłużyć się metaforą, rozgrzewa się jak żarówka: trzask prask i jest już rozżarzony do czerwoności, i kolejne trzask prask lub pstryk, jak kto woli, i w sekundę jest sopel lodu. Płeć niewieścia zaś, i to jest naukowo dowiedzione, rozgrzewa się jak ruszt. Powolutku, pomalutku, na wolnym ogniu, jak dobra escudella. Ale gdy s...

Nigdy nie byłem z nikogo taki dumny jak z Isabelli...To już nie była dorastająca dziewczyna, lecz kobieta, która siłą i rozumem przewyższała wszystkich mężczyzn zgromadzonych w księgarni.

Przypomniałem sobie, jak stary księgarz zawsze powtarzał, że książki mają duszę, duszę tych, którzy je piszą, którzy je czytają i którzy o nich marzą.

Najważniejsze, że pan nie próżnuje. Zawsze powtarzam, że bezczynność osłabia ducha.

Literatura, przynajmniej ta dobra, ma w sobie tyle samo ze sztuki, co z nauki. Podobnie jak architektura i muzyka.

Jej zdaniem jest pan o wiele lepszym pisarzem niż człowiekiem.

Chciałam, żeby Pan wiedział, że byłam szczęśliwa, że dzięki Panu spotkałam mężczyznę, którego kochałam i który mnie kochał, i że mamy synka, Daniela, któremu zawsze o Panu opowiadam i który nadał memu życiu sens niemożliwy do przybliżenia przez wszystkie książki świata.

Nigdy nie byłem z nikogo taki dumny jak z Isabelli...To już nie była dorastająca dziewczyna, lecz kobieta, która siłą i rozumem przewyższała wszystkich mężczyzn zgromadzonych w księgarni.

Przypomniałem sobie, jak stary księgarz zawsze powtarzał, że książki mają duszę, duszę tych, którzy je piszą, którzy je czytają i którzy o nich marzą.

Najważniejsze, ...

Największe rewolucje odbywają się w ciszy i w cieniu.

Największe rewolucje odbywają się w ciszy i w cieniu.

Człowiek jest czymś, co pokonanym być powinno.

Człowiek jest czymś, co pokonanym być powinno.

Daj rozmówcy jak najwięcej mówić o nim i jego sprawach.

Daj rozmówcy jak najwięcej mówić o nim i jego sprawach.

Praca nie daje szczęścia (...). Chyba pośrednio. (...) Bo dzięki pracy możemy zdobyć, chociaż nie zawsze, pieniądze, a pieniądze stwarzają nam możliwości niezależnej egzystencji.

Praca nie daje szczęścia (...). Chyba pośrednio. (...) Bo dzięki pracy możemy zdobyć, chociaż nie zawsze, pieniądze, a pieniądze stwarzają nam możliwości niezależnej egzystencji.

Tam gdzie jest zbrodnia, są pieniądze. (s. 146).

Tam gdzie jest zbrodnia, są pieniądze. (s. 146).

Ludzie są tylko ludźmi. Lubią pieniądze, ale przecież tak było zawsze... Ludzkość lubi pieniądze, z czegokolwiek byłyby zrobione, czy to ze skóry, czy z papieru, z brązu czy złota. Prawda, są lekkomyślni... No, cóż... I miłosierdzie zapuka niekiedy do ich serc... Ludzie jak ludzie...

Ludzie są tylko ludźmi. Lubią pieniądze, ale przecież tak było zawsze... Ludzkość lubi pieniądze, z czegokolwiek byłyby zrobione, czy to ze skóry, czy z papieru, z brązu czy złota. Prawda, są lekkomyślni... No, cóż... I miłosierdzie zapuka niekiedy do ich serc... Ludzie jak ludzie...