Nie wolno nie doceniać możliwości świrów mających mnóstwo wolnego czasu.

Kiedy przyciska mnie do siebie, czuję przyśpieszone bicie jej serca i odnoszę wrażenie, jakbym przejmowała je na własność.

Kiedy przyciska mnie do siebie, czuję przyśpieszone bicie jej serca i odnoszę wrażenie, jakbym przejmowała je na własność.

-[...] jesteś jedynym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek miałam
ochotę polizać.
– To dobrze. Bo ty jesteś jedyną dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem ochotę pokochać.

-[...] jesteś jedynym chłopakiem, jakiego kiedykolwiek miałam
ochotę polizać.
– To dobrze. Bo ty jesteś jedyną dziewczyną, jaką kiedykolwiek miałem ochotę pokochać.

Nie można przestać kogoś kochać w jeden dzień. To nie takie proste.

Nie można przestać kogoś kochać w jeden dzień. To nie takie proste.

Jeżeli człowiek zbłądzi tak daleko w mrok, nie może już wrócić do naszego świata. Ci, którzy osunęli się przepaść, nigdy nie wracają.

Jeżeli człowiek zbłądzi tak daleko w mrok, nie może już wrócić do naszego świata. Ci, którzy osunęli się przepaść, nigdy nie wracają.

Uwierzyć w życie, jakaż to trudna wiara, jeśli się nad tym zastanowić. Może dlatego że z pozoru prosta, zwyczajna, pospolita. A jednak to najtrudniejsza z wiar. Tym bardziej że są tylko dwie perspektywy życia: młodość i starość. Kiedy człowiek jest młody, nie wierzy, że będzie stary, a gdy jest stary, nie wierzy, że był młody.

Uwierzyć w życie, jakaż to trudna wiara, jeśli się nad tym zastanowić. Może dlatego że z pozoru prosta, zwyczajna, pospolita. A jednak to najtrudniejsza z wiar. Tym bardziej że są tylko dwie perspektywy życia: młodość i starość. Kiedy człowiek jest młody, nie wierzy, że będzie stary, a gdy jest stary, nie wierzy, że był młody.

Człowiek żyje, wznosząc bariery, poza które zakazuje sobie wychodzić: za nimi są wszystkie stworzone przez niego potwory. Wierzymy, że są straszne, niepokonane, tymczasem tak nie jest. Wystarczy znaleźć w sobie odwagę, aby stawić im czoło, a okazują się o wiele słabsze, niż nam się wydawało. Maleją, rozwiewają się wolno. Aż w końcu zastanawiamy się, czy w ogóle istniały.

Człowiek żyje, wznosząc bariery, poza które zakazuje sobie wychodzić: za nimi są wszystkie stworzone przez niego potwory. Wierzymy, że są straszne, niepokonane, tymczasem tak nie jest. Wystarczy znaleźć w sobie odwagę, aby stawić im czoło, a okazują się o wiele słabsze, niż nam się wydawało. Maleją, rozwiewają się wolno. Aż w końcu zastanawiamy się, czy w ogóle istniały.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.

W chwili kiedy staramy się być bogaci, trzymając coś z uczuciem pewności w swoich rękach, jesteśmy na pozycji straconej, bowiem dopóki nic w nich nie mamy, możemy przyjmować, wyrzekać się, robić, co chcemy.

Harujesz cały dzień, żeby mieć na wynajem mieszkania w samym centrum, w którym praktycznie nie przebywasz.

Harujesz cały dzień, żeby mieć na wynajem mieszkania w samym centrum, w którym praktycznie nie przebywasz.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-ucieszyła się ciabcia. -Wystarczy.
- To ja nie wiem, ile ty masz tej emerytury, jeśli się tak cieszysz z głupiej stówy.- Maja wzruszyła ramionami.

-Dużo jej jest?
- Czego?
-No, tej emerytury.
- E tam. - Ciabcia machnęła ręką.- Tyle co kot napłakał (...).
- Mam trochę kasy- powiedziała Maja.- Tata mi dał. Prawie stówę.
- Sto złotych?!- wykrzyknęła ciabcia ze zdumieniem.
-No mówię, że trochę. Trochę to niedużo, ale jakby co, mogę ci pożyczyć.
- Sto złotych to bardzo dużo pieniędzy!-...