Józef mówił, że kto ma szorstkie dłonie, ten ma gładkie myśli. I rzeczywiście – gdy wieczorem jego ręce rozgarniały kruchą od świeżości pościel, to przed snem w głowie nic się już nie gniotło. Myśli sunęły w niej przez wieś, razem z szeleszczącym dźwiękiem drzew.

Myślę, że właśnie tak uczucie żalu zmienia ludzi.

Myślę, że właśnie tak uczucie żalu zmienia ludzi.

Z początku próbowałem się pocieszać, wmawiając sobie, że po dwóch latach małżeństwa przychodzi coś w rodzaju przyjaznego, pobłażliwego przyzwyczajenia, które jest, niestety, nieuniknionym następstwem miłości: pewność, że jest się kochanym, zabija wszelką namiętność w stosunkach między małżonkami.

Z początku próbowałem się pocieszać, wmawiając sobie, że po dwóch latach małżeństwa przychodzi coś w rodzaju przyjaznego, pobłażliwego przyzwyczajenia, które jest, niestety, nieuniknionym następstwem miłości: pewność, że jest się kochanym, zabija wszelką namiętność w stosunkach między małżonkami.

Ci młodzi ludzie przyjechali tutaj, aby tańczyć, kochać się, śpiewać o pokoju. Za rok czy za dwa, jeśli zajdzie potrzeba, da im się do ręki automaty Thompsona, napalm, tyfusy i syfilisy w kondensatach; wyposaży się ich w podręczne apteczki i pewną ilość aktualnych haseł; będą się rżnąć i zabijać, mordować i pożerać, niszczyć i palić w sposób dotychczas niespotykany.

Ci młodzi ludzie przyjechali tutaj, aby tańczyć, kochać się, śpiewać o pokoju. Za rok czy za dwa, jeśli zajdzie potrzeba, da im się do ręki automaty Thompsona, napalm, tyfusy i syfilisy w kondensatach; wyposaży się ich w podręczne apteczki i pewną ilość aktualnych haseł; będą się rżnąć i zabijać, mordować i pożerać, niszczyć i palić w sposób dotychczas niespotykany.

Patrzył na nią, jakby widział tylko jakiś cień, nikogo konkretnego, całe ciepło między nimi kończyło się na herbacie.

Patrzył na nią, jakby widział tylko jakiś cień, nikogo konkretnego, całe ciepło między nimi kończyło się na herbacie.

Twierdzę oto: człowiek i w ogóle każda istota rozumna istnieje jako cel sam w sobie, nie tylko jako środek, którego by ta lub owa wola mogła używać wedle swego upodobania, lecz musi być uważany zarazem za cel zawsze, we wszystkich swych czynach, odnoszących się tak do niego samego jak też do innych istot rozumnych.

Twierdzę oto: człowiek i w ogóle każda istota rozumna istnieje jako cel sam w sobie, nie tylko jako środek, którego by ta lub owa wola mogła używać wedle swego upodobania, lecz musi być uważany zarazem za cel zawsze, we wszystkich swych czynach, odnoszących się tak do niego samego jak też do innych istot rozumnych.

Trzeba być kreatywnym, żeby wymyślić dla siebie dobre usprawiedliwienie. Być może zanim zaczynamy korzystać z naszych wielkich cudownych mózgów, potrafimy odróżnić dobro od zła. Ale mając w głowach takie maszyny, możemy wysnuć piękne przemyślenia, które osobno brzmią całkiem nieźle, a w sumie mogą nas zawieść tam, dokąd chcemy dotrzeć, bez względu na to, o jaką głębię szaleństwa nam chodzi (s.282).

Trzeba być kreatywnym, żeby wymyślić dla siebie dobre usprawiedliwienie. Być może zanim zaczynamy korzystać z naszych wielkich cudownych mózgów, potrafimy odróżnić dobro od zła. Ale mając w głowach takie maszyny, możemy wysnuć piękne przemyślenia, które osobno brzmią całkiem nieźle, a w sumie mogą nas zawieść tam, dokąd chcemy dotrzeć, bez względu na to, o jaką głębię szaleństw...

Moralność nie ma znaczenia. Liczy się tylko władza. Lepiej szybko się z tym pogódź.

Moralność nie ma znaczenia. Liczy się tylko władza. Lepiej szybko się z tym pogódź.

Pieniądz i informacja dają człowiekowi pozycję.

Pieniądz i informacja dają człowiekowi pozycję.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...