Od bogactwa się głuchnie na cudze argumenty.

Należę do ludzi, których kocham, a oni należą do mnie- ci ludzie i moja miłość i wierność względem nich definiują mnie w znacznie większym stopniu niż jakiekolwiek słowo czy ugrupowanie.”

Należę do ludzi, których kocham, a oni należą do mnie- ci ludzie i moja miłość i wierność względem nich definiują mnie w znacznie większym stopniu niż jakiekolwiek słowo czy ugrupowanie.”

Dlaczego? Dlatego. I po tym właśnie poznaje się prawdziwą miłość. Jeśli kochasz kogoś za coś albo z powodu czegoś, to się nie liczy; jest to podziw, uznanie albo dostrzeżenie jakiegoś posiadanego przez drugą osobę przymiotu, który możesz spożytkować z korzyścią dla siebie. Jeśli nie dzieje się to tylko "dlatego i już", nie może to być bezwarunkowe, instynktowne, bezwolne. Nie liczy się. Odpada.

Dlaczego? Dlatego. I po tym właśnie poznaje się prawdziwą miłość. Jeśli kochasz kogoś za coś albo z powodu czegoś, to się nie liczy; jest to podziw, uznanie albo dostrzeżenie jakiegoś posiadanego przez drugą osobę przymiotu, który możesz spożytkować z korzyścią dla siebie. Jeśli nie dzieje się to tylko "dlatego i już", nie może to być bezwarunkowe, instynktowne, bezwolne. Nie l...

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

Myślę, że człowiek powinien umierać tak, jak żył; otoczony tymi, których zawsze kochał.

W ciągu czterystu lat, jakie upłynęły od pojawienia się ostatniego trawionego niepokojem ducha, ostatniego człowieka, który wiedział, co znaczy ekstaza, postępował ciągły upadek człowieka w sztuce, myśli i działaniu. Świat robi bokami, nie jest nawet w stanie sucho pierdnąc. Któż z oczyma rozpalonymi desperacją i głodem może zwracac najmniejszą uwagę na istniejące rządy, prawa, kody, zasady, ideały, idee, totemy i tabu? Gdyby ktoś potrafił odczytac zagadkę tego, co dziś określamy jako ,,szparę" lub ,,dziurę", gdyby ktoś miał chocby najdrobniejsze poczucie tajemnicy dotyczącej zjawisk nazywanych ,,obscenicznymi", ten świat by się rozpękł. To właśnie przez obsceniczny horror, suchy, wypierdolony aspekt rzeczy, ta szalona cywilizacja wygląda jak krater wulkanu. To właśnie tę wielką rozdartą zatokę nicości mają między udami twórcy i matki naszej rasy. Kiedy pojawia się duch przepełniony głodem i desperacją, wywołując kwiki świnek morskich, to dzieje się tak dlatego, że wie, gdzie wsadzic rozpalony bolec swego seksu, gdyż rozumie, że pod twardą skorupą obojętności kryje się ohydna szrama, nigdy nie gojąca się rana. I wsadza swój przepełniony energią instrument prosto między uda, i uderza poniżej pasa, przypiekając same trzewia. Na nic założenie gumowych rękawiczek; wszystko co można ując na chłodno, przy pomocy intelektu, należy do skorupy, a człowiek zdecydowany tworzyc zawsze zanurza się głębiej, w tę otwartą ranę, w ropiejący obsceniczny horror. Podłącza swoje dynamo do najczulszych miejsc; nawet jeśli tryśnie tylko krew i ropa, to już coś. Suchy, wypierdolony krater jest po prostu obsceniczny. Jeszcze bardziej obsceniczna jest inercja. A paraliż jest większym bluźnierstwem niż najbardziej wulgarne przekleństwo. Jeśli zostanie jedynie ziejąca rana, to musi coś z siebie wyrzucic, chocby były to tylko żaby, nietoperze i karły.

W ciągu czterystu lat, jakie upłynęły od pojawienia się ostatniego trawionego niepokojem ducha, ostatniego człowieka, który wiedział, co znaczy ekstaza, postępował ciągły upadek człowieka w sztuce, myśli i działaniu. Świat robi bokami, nie jest nawet w stanie sucho pierdnąc. Któż z oczyma rozpalonymi desperacją i głodem może zwracac najmniejszą uwagę na istniejące rządy, prawa,...

Śmiertelne przygnębienie wyleczonego palacza. Wszystko, cokolwiek tylko robimy za życia - nawet miłośc - robimy w wagonie ekspresu pędzącego ku śmierci. Palic opium - to tak, jakby opuścic ten pociąg w pełnym biegu i zając się czymś innym niż życie, niż śmierc.

Śmiertelne przygnębienie wyleczonego palacza. Wszystko, cokolwiek tylko robimy za życia - nawet miłośc - robimy w wagonie ekspresu pędzącego ku śmierci. Palic opium - to tak, jakby opuścic ten pociąg w pełnym biegu i zając się czymś innym niż życie, niż śmierc.

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój!
Jestem człowiekiem wolnym i ta wolnośc jest mi potrzebna. Muszę byc sam. Czuję potrzebę analizowania swego wstydu i rozpaczy w osamotnieniu; potrzeba mi słońca i brukowych ulicznych kamieni - bez towarzyszy, bez rozmów; muszę stac twarzą w twarz ze sobą, mając za towarzystwo jedynie muzykę własnego serca. Czego ode mnie chcecie? Kiedy mam coś do powiedzenia, publikuję to. Kiedy mam coś do ofiarowania ofiarowuję to. Mdli mnie od waszej wścibskiej ciekawości! Wasze komplementy są upokarzające! Wasze herbatki - trujące! Nikomu nic nie jestem winien. Odpowiadał będę jedynie przed samym Bogiem - jeśli On istnieje!

Jestem człowiekiem, który chciałby wieśc życie heroiczne i uczynic świat znośniejszym - przynajmniej we własnych oczach. Jeżeli w chwilach słabości, rozleniwienia, potrzeby daję upust gniewowi - rozpalony do czerwoności wybucham wściekłością ostudzoną, bo ujętą w słowa, w jakimś namiętnym śnie opakowanym w poetyckie obrazy - zaakceptujcie to albo nie... ale dajcie mi spokój! Rozwiń Zwiń

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.

Całe życie skierowane ku pieniądzom to śmierć. Odrodzenie jest w bezinteresowności.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.

Praca uszlachetnia. To nie slogan. To prawda. Bo czujesz, że możesz, że umiesz, że jesteś czegoś wart, że warto było się uczyć, że życie jest piękne, bo jak zarobiłam teraz, to mogę i potem, że jak się postaram, to wszytko będzie dobrze.

Grzeczny i układny Tom z pewnością nie zawiódłby zaufania swego protektora i nie roztrwonił tych pieniędzy.
Normalny Tom zrobił to z radością.

Grzeczny i układny Tom z pewnością nie zawiódłby zaufania swego protektora i nie roztrwonił tych pieniędzy.
Normalny Tom zrobił to z radością.