W naszym świecie wystarczy rzucić podejrzenie i człowiek równie dobrze mógłby być winny.

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

- Rose! – zawołał, cofając się o krok. – Co robisz?
- A jak myślisz?
Przysunęłam się bliżej. Potrzeba dotykania i całowania go
zawładnęła mną bez reszty.
- Jesteś pijana? – spytał, wystawiając rękę w
ostrzegawczym geście.
- Niestety nie. – Nagle ogarnęła mnie niepewność. –
Sądziłam, że chcesz… Nie podobam ci się?

Mężczyźni mają setki powodów na uzasadnienie swoich czynów. Kobiety robią wszystko z powodu miłości.(...)Miłość może być różna laro, miłość do mężczyzny, do siebie, do ojczyzny,do swoich dzieci, do swojej pracy (...) Ja postępuję w ten a nie inny sposób wyłącznie z miłości do prawdy, która nie jest wcale gorsza od innych.

Mężczyźni mają setki powodów na uzasadnienie swoich czynów. Kobiety robią wszystko z powodu miłości.(...)Miłość może być różna laro, miłość do mężczyzny, do siebie, do ojczyzny,do swoich dzieci, do swojej pracy (...) Ja postępuję w ten a nie inny sposób wyłącznie z miłości do prawdy, która nie jest wcale gorsza od innych.

Zakochanie się mogło być bolesne, cholernie bolesne - i również wobec tego człowiek był bezsilny.

Zakochanie się mogło być bolesne, cholernie bolesne - i również wobec tego człowiek był bezsilny.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony przez domowe zwierzęta, w objęciach pór roku i ich powtarzalności, pozostawał w nim wciąż przynajmniej odblask tej rajskiej idylli. (...) Adam w Raju pochylony nad studnią nie wiedział jeszcze, że to, co widzi w kręgu wody, jest nim. (...) Dokładniej mówiąc: człowiek nie został jeszcze wyrzucony na drogę człowieka. Nas wystrzelono tam już dawno i lecimy przez próżnię czasu biegnącego po linii prostej. Ale wciąż istnieje w nas cienka nić łącząca nas z dalekim, mglistym Rajem, w którym Adam nachyla się nad studnią i - całkiem niepodobny do Narcyza - nie przypuszcza, że blada, żółta plama, którą w niej widzi, to on sam. Tęsknota za Rajem jest tęsknotą człowieka do tego, by nie być człowiekiem.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony p...

Raj to spełnienie niezbędnych potrzeb. Ich nadmiar jest sprzeczny z naturą.

Raj to spełnienie niezbędnych potrzeb. Ich nadmiar jest sprzeczny z naturą.

Jak ludzie mogą być tacy tajemniczy. Wydaje ci się, że ich znasz (...) że są zszyci na miarę, a raptem rozsypują się w puch i błądzisz w tym puchu jak we mgle.

Jak ludzie mogą być tacy tajemniczy. Wydaje ci się, że ich znasz (...) że są zszyci na miarę, a raptem rozsypują się w puch i błądzisz w tym puchu jak we mgle.

- Kościołowi chodzi o pieniądze, chłopcze, tylko o pieniądze. Księża mają być pasterzami, prawda? Mają niby zajmować
się swoimi owieczkami, ale wszyscy siedzą we dworach i opychają się smakołykami, więc owieczki muszą same o siebie zadbać.

- Kościołowi chodzi o pieniądze, chłopcze, tylko o pieniądze. Księża mają być pasterzami, prawda? Mają niby zajmować
się swoimi owieczkami, ale wszyscy siedzą we dworach i opychają się smakołykami, więc owieczki muszą same o siebie zadbać.

Nieważne, ile pieniędzy by się miało i ile władzy, ostatecznie zostaje tylko kamień. To on ma największą moc. Pokolenia przemijają, odchodzą z tego świata, a on zostaje, jako świadectwo minionych dni.

Nieważne, ile pieniędzy by się miało i ile władzy, ostatecznie zostaje tylko kamień. To on ma największą moc. Pokolenia przemijają, odchodzą z tego świata, a on zostaje, jako świadectwo minionych dni.

Jesteśmy zbyt zajęci płaceniem wszystkim wokoło.

Jesteśmy zbyt zajęci płaceniem wszystkim wokoło.