- Zawsze cię kochałam, a gdy się kogoś kocha, to kocha się całego człowieka, takiego, jaki jest, a nie takiego, jakim by się go mieć chciało.

Czyż nie umiem rozróżnić marzeń od pamięci?

Czyż nie umiem rozróżnić marzeń od pamięci?

- Czy to znaczy, że dzisiaj możesz zajść ze mną w ciążę?
Odwraca się do mnie, po czym wzrusza ramionami.
- Myślę, że możemy trochę poćwiczyć. - odpowiada z uśmiechem.

- Czy to znaczy, że dzisiaj możesz zajść ze mną w ciążę?
Odwraca się do mnie, po czym wzrusza ramionami.
- Myślę, że możemy trochę poćwiczyć. - odpowiada z uśmiechem.

Miłość niesie w sobie tylko jeden okrutny dramat – zdarza się on wtedy, gdy jedno z kochanków wyprzedza drugie albo w pożądaniu, albo w jego zaniku.

Miłość niesie w sobie tylko jeden okrutny dramat – zdarza się on wtedy, gdy jedno z kochanków wyprzedza drugie albo w pożądaniu, albo w jego zaniku.

Wszyscy patrzą gdzieś obok, jakby mnie tu nie było. Boję się, że w jakiś dziwny sposób zaczynam znikać.

Wszyscy patrzą gdzieś obok, jakby mnie tu nie było. Boję się, że w jakiś dziwny sposób zaczynam znikać.

Dziwiłam się, że mogłam im się wydawać kimś odrębnym i trwałym, czymś charakterystycznym.

Dziwiłam się, że mogłam im się wydawać kimś odrębnym i trwałym, czymś charakterystycznym.

Tak stworzyłabym niebo, gdybym mogła - pełne światła, ludzi, książek. Wszędzie dookoła, gdziekolwiek spojrzę, widzę światy do odkrycia. Świat w każdej książce. Świat w każdym mężczyźnie, kobiecie, dziecku. Nawet gdybym żyła miliard lat, nie zdołałabym odkryć wszystkiego, co jest do odkrycia w każdym z nich.

Tak stworzyłabym niebo, gdybym mogła - pełne światła, ludzi, książek. Wszędzie dookoła, gdziekolwiek spojrzę, widzę światy do odkrycia. Świat w każdej książce. Świat w każdym mężczyźnie, kobiecie, dziecku. Nawet gdybym żyła miliard lat, nie zdołałabym odkryć wszystkiego, co jest do odkrycia w każdym z nich.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów, którym podporządkowany jest człowiek”. Oto ostateczne stadium ekspansji, która potrzebę obróciła przeciw życiu. „ Potrzeba pieniądza jest więc prawdziwą i jedyna potrzebą, jaką wytwarza ekonomia polityczna”. Hegel scharakteryzował pieniądz jako „poruszające się w sobie samym życie tego, co martwe”. Spektakl dostosował do tego opisu całe życie społeczne.

Spektakl jest ideologią par excellence, ukazuje bowiem istotę każdego systemu ideologicznego: zubożenie, zniewolenie i zaprzeczenie rzeczywistego życia. Spektakl jest materialnym „wyrazem oddzielenia i oddalenia się człowieka od człowieka”. Skupiona w nim „nowa potęga zwodzenia” opiera się na produkcji powodującej, że „wraz z masą przedmiotów rośnie nowe królestwo obcych bytów,...

Podobno pieniądz nabiera szacunku do ludzi, którzy źle się z nim obchodzą.

Podobno pieniądz nabiera szacunku do ludzi, którzy źle się z nim obchodzą.

Ja na przykład, jeżeli mi zginie zegarek, mogę obiecać świętemu Antoniemu dwadzieścia złotych za odnalezienie zguby, a dać tylko pięć. Święty Antoni już się oswoił z naszymi matactwami i patrzy na to przez palce.

Ja na przykład, jeżeli mi zginie zegarek, mogę obiecać świętemu Antoniemu dwadzieścia złotych za odnalezienie zguby, a dać tylko pięć. Święty Antoni już się oswoił z naszymi matactwami i patrzy na to przez palce.