Mam prawo tylko do tej opowieści, w której się poruszam. Ona jest moim jedynym światem.

Czy nienawiść ma taką samą moc jak miłość? Według mnie: tak. Właściwie myślę, że nienawiść jest silniejsza.

Czy nienawiść ma taką samą moc jak miłość? Według mnie: tak. Właściwie myślę, że nienawiść jest silniejsza.

Kocha się coś, co się zna, a ja nie mam o tobie żadnego pojęcia, jesteś dla mnie czymś obcym i przypadkowym. Nie umiem cię kochać i nawet nie wiem, czy będę umiała.

Kocha się coś, co się zna, a ja nie mam o tobie żadnego pojęcia, jesteś dla mnie czymś obcym i przypadkowym. Nie umiem cię kochać i nawet nie wiem, czy będę umiała.

Zmysłowe uciechy rozwijają ducha, a cierpienie go niszczy i podważa jego istnienie.

Zmysłowe uciechy rozwijają ducha, a cierpienie go niszczy i podważa jego istnienie.

Faktem istotnym dla wszystkich — często zupełnie nieuświadomionym — jest to, że człowiek istnieje tak naprawdę dzięki mowie. To zdolność mówienia i zdolność do miłości są jedynymi i niepowtarzalnymi wykładnikami jego fenomenu.

Faktem istotnym dla wszystkich — często zupełnie nieuświadomionym — jest to, że człowiek istnieje tak naprawdę dzięki mowie. To zdolność mówienia i zdolność do miłości są jedynymi i niepowtarzalnymi wykładnikami jego fenomenu.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony przez domowe zwierzęta, w objęciach pór roku i ich powtarzalności, pozostawał w nim wciąż przynajmniej odblask tej rajskiej idylli. (...) Adam w Raju pochylony nad studnią nie wiedział jeszcze, że to, co widzi w kręgu wody, jest nim. (...) Dokładniej mówiąc: człowiek nie został jeszcze wyrzucony na drogę człowieka. Nas wystrzelono tam już dawno i lecimy przez próżnię czasu biegnącego po linii prostej. Ale wciąż istnieje w nas cienka nić łącząca nas z dalekim, mglistym Rajem, w którym Adam nachyla się nad studnią i - całkiem niepodobny do Narcyza - nie przypuszcza, że blada, żółta plama, którą w niej widzi, to on sam. Tęsknota za Rajem jest tęsknotą człowieka do tego, by nie być człowiekiem.

My, wychowani na mitologii Starego Testamentu, moglibyśmy powiedzieć, że idylla to obraz, w którym pozostało jakieś wspomnienie Raju. Życie w Raju nie przypominało biegu po prostej, który prowadzi nas w nieznane, nie było przygodą. Poruszało się w koło wśród znajomych przedmiotów. Jego monotonia nie była nudą, ale szczęściem. Dopóki człowiek żył na wsi, w przyrodzie, otoczony p...

(...) człowiek sam dla siebie nie może być wystarczającym źródłem nieomylnych kryteriów.

(...) człowiek sam dla siebie nie może być wystarczającym źródłem nieomylnych kryteriów.

- Uczciwie rzecz ujmując, ród Lagos sprowadził na planetę wirusa, który wyniszczył kluczowe dla planety uprawy.
- Uczciwie rzecz ujmując, możesz iść się pierdolić, bo nie mieliśmy z tym nic wspólnego i dobrze o tym wiesz.
- Brakowało mi się, Kivo. Ciebie i tego przecudnego sposobu, w jaki wypowiadasz słowo "pierdolić".

- Uczciwie rzecz ujmując, ród Lagos sprowadził na planetę wirusa, który wyniszczył kluczowe dla planety uprawy.
- Uczciwie rzecz ujmując, możesz iść się pierdolić, bo nie mieliśmy z tym nic wspólnego i dobrze o tym wiesz.
- Brakowało mi się, Kivo. Ciebie i tego przecudnego sposobu, w jaki wypowiadasz słowo "pierdolić".

Za pieniądze nie kupimy zdrowia i miłości, ale dzięki nim zaopiekujemy się tymi, którzy chorują i sprawimy przyjemność tym, których kochamy. Pieniądze pozwalają nam żyć lekko, bo piękno zachodzącego słońca szybciej doceni ktoś najedzony i ciepło ubrany, niż głodny i marznący.

Za pieniądze nie kupimy zdrowia i miłości, ale dzięki nim zaopiekujemy się tymi, którzy chorują i sprawimy przyjemność tym, których kochamy. Pieniądze pozwalają nam żyć lekko, bo piękno zachodzącego słońca szybciej doceni ktoś najedzony i ciepło ubrany, niż głodny i marznący.

Pieniądz rządzi światem, a niekiedy tez odrobina miłości, a gdy miłość zmienia się w nienawiść, człowiek przypomina sobie o niezapłaconych kosztach utrzymania.

Pieniądz rządzi światem, a niekiedy tez odrobina miłości, a gdy miłość zmienia się w nienawiść, człowiek przypomina sobie o niezapłaconych kosztach utrzymania.