Gdyby ktoś mi wtedy pomógł, dręczyli by i jego. Albo dokuczaliby mi jeszcze bardziej. Mimo to pamiętam, że marzyłam, by ktoś stanął wreszcie w mojej obronie.

Zakochany mężczyzna przedstawia żałosny widok.

Zakochany mężczyzna przedstawia żałosny widok.

Miłość to nic osobliwego", pomyślała, słysząc własne dyszenie. W gruncie rzeczy wiesz, że już po tobie, ale nie jesteś w stanie się od tego uwolnić. Zaślepienie jest na tyle trwałe, że po każdej zniewadze, jaką usłyszysz od obiektu miłości, szukasz jego usprawiedliwienia. I w końcu jakieś wynajdujesz. Zawsze.

Miłość to nic osobliwego", pomyślała, słysząc własne dyszenie. W gruncie rzeczy wiesz, że już po tobie, ale nie jesteś w stanie się od tego uwolnić. Zaślepienie jest na tyle trwałe, że po każdej zniewadze, jaką usłyszysz od obiektu miłości, szukasz jego usprawiedliwienia. I w końcu jakieś wynajdujesz. Zawsze.

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozpycha z rozmachem. Ten, kto pomimo, że śpi w łóżku rozmiarów Alcatraz , zajmuje cały materac, żeby się wyciągnąć i kopać. (...)
-Rozpychanie się jest lepsze niż chrapanie, chrapaczu (...)
-Ty się rozpychasz, ja chrapię. Co z tym zrobimy? - Posłał mi pogodny, na wpół śpiący uśmiech.
-Zatyczki do uszu i ochraniacze dla hokeistów?

-Hej, hej. Co tam? (...)
-Właśnie się obudziłam. Ktoś strasznie hałasował po tej stronie łóżka.
Zamknął jedno oko i popatrzył na mnie.
-Nie sądzę, żaby ktoś tak rozmaszysty jak ty mógł narzekać.
-Rozmaszysty? Nie istnieje takie słowo - zaprotestowałam, ciesząc się jego bliskością bardziej, niż chciałam to przyznać.
-Razmaszysty o ktoś, kto się rozp...

Musielibyśmy się zaprzyjaźnić z sobą. I od razu nasuwa się się pytanie, to znaczy z kim? Każdy jest przecież czymś w rodzaju zbioru obijających się o siebie ułomków, wypalonych niczym meteory, których nic ze sobą nie łączy, pogasłych nadziei, marzeń, zetlałych pragnień, zaprzepaszczonych uczuć, kłamstw podszywających się pod prawdy, i prawd podszywających się pod kłamstwa, a wszystko to niezdolne choćby krążyć wokół wspólnej osi.

Musielibyśmy się zaprzyjaźnić z sobą. I od razu nasuwa się się pytanie, to znaczy z kim? Każdy jest przecież czymś w rodzaju zbioru obijających się o siebie ułomków, wypalonych niczym meteory, których nic ze sobą nie łączy, pogasłych nadziei, marzeń, zetlałych pragnień, zaprzepaszczonych uczuć, kłamstw podszywających się pod prawdy, i prawd podszywających się pod kłamstwa, a ws...

Czasami najporządniejsi nawet ludzie, których znamy jak własną kieszeń, robią coś, czego nikt by się po nich nie spodziewał. I nie zawsze jest to coś dobrego......

Czasami najporządniejsi nawet ludzie, których znamy jak własną kieszeń, robią coś, czego nikt by się po nich nie spodziewał. I nie zawsze jest to coś dobrego......

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Było coś wspólnego między nami, między dryfującym światem jej pokoju i jej duszy, a moją własną zgubą.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nawiasem mówiąc, Trout napisał książkę o drzewie dolarowym. Zamiast liści rosły na nim dwudziestodolarowe banknoty. Kwitło obligacjami pożyczki państwowej, a owocowało diamentami. Do drzewa ściągali ludzie, którzy zabijali się pod nim nawzajem, dostarczając w ten sposób doskonałego nawozu.

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Pieniądz śmierdzi, a zapach życia, skromniutki nieznaczny zapach malutkiej stokrotki roznosi się po całym kosmosie.

Pieniądz śmierdzi, a zapach życia, skromniutki nieznaczny zapach malutkiej stokrotki roznosi się po całym kosmosie.