Wiesz - moja podejrzliwość, moja nieufność do ludzi jest straszna. To przekonanie, że nikt mnie nie może lubić ani cenić (...). Nie wiesz, jakie to ciężkie wietrzyć wszędzie maski, nawet u tych ludzi, którzy odnoszą się do nas z miłością. Nigdy chyba nie będę mógł naprawdę kochać - bo będę wolał zdławić w sobie sentymenty niż czuć, że miłość czyjaś do mnie jest oparta na tkliwości w stosunku do biednych i słabych istot. Czuję, że jestem właściwie zupełnie wykolejony - zgubiłem rzeczywistość - obracam się w sferze urojeń.

Sokrates był wielki, ponieważ wiedział, co w życiu jest najważniejsze: rozmowa z drugim człowiekiem. Sokrates przez całe swoje siedemdziesięcioletnie życie, aż do skazania go na śmierć za rzekomą bezbożność i gorszenie młodzieży ateńskiej, co rano wychodził z domu, szedł na rynek i rozmawiał z napotykanymi ludżmi. I robił tak przez pięćdziesiąt lat lub więcej. Myślę, żę nikt przed nim i nikt po nim nie umiał tak rozmawiać. Bo my nie rozmawiamy, nie wiemy jak to sie robi, my najwyżej sobie coś komunikujemy, albo przekazujemy słowa-szyfry lub słowa całkowicie puste, ot, byle coś powiedzieć. Prawie już nie rozmawiamy tak, aby pod wpływem tej rozmowy ktoś, albo my, mógł zmienić zdanie, bo zmianę zdania uważamy za brak charakteru, choć to wielka sztuka, którą posiedli tylko mędrcy. Sokrates rozmawiał naprawdę i robił to od rana do wieczora, a czasem i w nocy. Wychodził z domu i rozmawiał, rozmawiał, rozmawiał. Słuchał uważnie to co mówią inni, oczekując, że ini tez go usłyszą. A dziś, nawet gdy nam sie wydaje, że ze sobą rozmawiamy to i tak sie nawzajem nie słyszymy: słuchamy swojego głosu, swoich myśli. ludzie którzy ze sobą naprawdę rozmawiają, nie mają czasu na zbrodnie, przestępstwa, wojny, krzywdzenie bliźnich. Bo rozmawiając, słyszą drugiego człowieka. Bo chcą go zrozumieć. Więc gdyby wszyscy se sobą rozmawiali, gdyby nadal pamietali, jak sie to robi, byc może nie byłoby wojen, przemocy i zbrodni. I dlatego rozmowa, prawdziwa rozmowa jest miłością bliźniego, a ponieważ zapomnielismy, co to znaczy rozmawiać, to tej miłości jest niewiele lub wcale jej nie ma, i będzie jej jeszcze mniej. Rozumiesz?

Sokrates był wielki, ponieważ wiedział, co w życiu jest najważniejsze: rozmowa z drugim człowiekiem. Sokrates przez całe swoje siedemdziesięcioletnie życie, aż do skazania go na śmierć za rzekomą bezbożność i gorszenie młodzieży ateńskiej, co rano wychodził z domu, szedł na rynek i rozmawiał z napotykanymi ludżmi. I robił tak przez pięćdziesiąt lat lub więcej. Myślę, żę nikt pr...

Miłość do pracy. Jeśli kochamy swą pracę, nigdy się nie nudzimy. Nuda jest niezdrowa.

Miłość do pracy. Jeśli kochamy swą pracę, nigdy się nie nudzimy. Nuda jest niezdrowa.

To była najmilsza rzecz jaką mogła sobie wyobrazić. To sprawiło, że chciała urodzić jego dzieci i oddać mu obie swoje nerki.

To była najmilsza rzecz jaką mogła sobie wyobrazić. To sprawiło, że chciała urodzić jego dzieci i oddać mu obie swoje nerki.

Jak doskonałym tworem jest człowiek... Akurat! Mózg za wielki, pęcherz za mały i tylko najnudniejsze części ciała ma nieśmiertelne.

Jak doskonałym tworem jest człowiek... Akurat! Mózg za wielki, pęcherz za mały i tylko najnudniejsze części ciała ma nieśmiertelne.

Jeśli ktoś słucha dostatecznie pilnie i długo, ludzie w końcu powiedzą mu więcej, niż sądzą, że sami wiedzieli.

Jeśli ktoś słucha dostatecznie pilnie i długo, ludzie w końcu powiedzą mu więcej, niż sądzą, że sami wiedzieli.

Trzeba przyznać ludzkim istotom- dysponowały jedną z najbardziej niezwykłych mocy we wszechświecie. Żaden inny gatunek nigdzie nie wymyślił nudy. Może to właśnie nuda, nie inteligencja, pchnęła ich po drabinie ewolucyjnej.

Trzeba przyznać ludzkim istotom- dysponowały jedną z najbardziej niezwykłych mocy we wszechświecie. Żaden inny gatunek nigdzie nie wymyślił nudy. Może to właśnie nuda, nie inteligencja, pchnęła ich po drabinie ewolucyjnej.

Jeśli ktoś tobie coś ofiaruje, miłość, przyjaźń, ba, nawet pieniądze... Bierz... Nie umiesz wziąć - nie umiesz dać...

Jeśli ktoś tobie coś ofiaruje, miłość, przyjaźń, ba, nawet pieniądze... Bierz... Nie umiesz wziąć - nie umiesz dać...

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Nie chciałam potępiać całego tego miejsca, ale nieszczęście kocha towarzystwo i rozprzestrzeniało się ono wokół jak plaga os. Uśmiechy na twarzach tych kobiet były tak plastikowe jak karty kredytowe, które miałam zamiar ukraść.

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieniądze.

Nawet jeśli wejdzie się na sam szczyt,z którego widać tylko słońce,to nigdy nie należy zapominać o swojej głupiej rodzinie;nie wolno wstydzić się biedy i nędzy,z której się wyszło.Nie wiadomo bowiem,co przyniesie przyszłość i jak potoczą się nasze losy.Z piedestału bardzo łatwo się spada,moja droga.Sama teraz widzisz,jakie to wszystko kruche i ułudne - pozycja,szczęście i pieni...