Najnowsze artykuły
Artykuły„Ostatni smrek” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej trzyma w napięciu do ostatniej strony
1
ArtykułyNie jesteśmy skazani na powtarzanie błędów, ale jesteśmy na to podatni2Artykuły
Gdy prawdy powiedzieć nie możesz, a kłamać nie chcesz
1
ArtykułySportowa opowieść o sile dziecięcego charakteru – „Akademia Piłkarska. #1 Gra się zaczyna”2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2016
2015
2015
2006
2005
2005
2000
1993
1990
1978
Przy wileńskim stole Barbara Hołub 
Podróż na kresy wraz z ludżmi kultury i sztuki. Sentymentalna podróż w przeszłość, we wspomnienia, a przy okazji sporo ciekawych przepisów kulinarnych, nie tylko na bliny, kołduny i chłodnik litewski.
Kilkanaście świetnych wywiadów, w tym jeden fikcyjny z Melchiorem Wańkowiczem, skompilowany na podstawie innych jego wypowiedzi i wywiadów. Poza tym Wilno, Litwa i Kresy wydobywają ze wspomnień o miejscach, ludziach i zdarzeniach, między innymi Danuta Szaflarska, Czesław Niemen, Hanna Skarżanka, Ryszard Kapuściński, Emil Karewicz, a Stefan Bergman zabiera nas tez w podróż po żydowskim Wilnie.
Bohaterowie ksiażki opowiadają o młodości, o rodzinie, wojnie, ludziach i oczywiscie o kuchni i ulubionych smakach.
Przy wileńskim stole Barbara Hołub
Bardzo nierówna, co nie jest winą autorki.
Po prostu każdy rozmówca jest inny.
Nieszczęsna większość jest po prostu żenująca, przykro mi to mówić, ale takich bufonów ze świecą można szukać. Brak jakiegokolwiek samokrytycyzmu, a także choćby najdrobniejszej krytyki wobec swoich wspomnień i nostalgii. Mamy tu przede wszystkim artystów, którzy z tej czy innej przyczyny musieli opuścić wileńszczyznę, ale przechowali w sercu jej absurdalnie wyidealizowany obraz, Przeabsurdalnie. I rozumiałabym to, bo mam i jak, (tak samo jak ty, hehe) swoje sentymenty i wspomnienia, ale nie brak mi świadomości że są one wyłącznie moje i nie stanowią żadnej uniwersalnej prawdy.
Poza bufonami mamy też przecudowną Szaflarską, której opowieść jest najciekawsza, intrygujacego - jak zawsze - choć nie kryjącego morderczych ciągot, Wańkowicza (strzelał do dzikich kotów, bo po prostu lubił zabijać, co w tym dziwnego?) i wyjątkowo zajmujące spojrzenie na Żydów ateistów.
Poza tym sery. Tak, to ważne, biały ser z wileńszczyzny zapewne zrobię, bo te ze sklepu mnie rozczarowują. Może mam coś po moich kresowych przodkach.
