Robert K. Ressler

Z dwóch nazwisk autorów umieszczonych na okładce książki „Moje” w podtytule odnosi się do Roberta Resslera. To on jest twórcą określenia seryjny morderca, jako agent FBI w Quantico szkolił analityków bestialskich morderstw, był także konsultantem znanych autorów powieści i scenariuszy filmowych najsłynniejszych kryminałów. Sam formalnego, czytaj: akademickiego, przygotowania z zakresu socjo- czy psychologii nie miał, ale wierzył w podejście behawioralne przy tropieniu sprawców zbrodni i potrafił czerpać z zasobów nauk uwzględniających takie podejście. Jednak głównym narzędziem profilowania kryminalnego i jego ciągłego udoskonalania są dla niego dane zbierane w kontaktach z konkretnymi osobnikami. Przeprowadził setki wywiadów ze skazanymi za seryjne morderstwa zbrodniarzami. Do najciekawszych motywów dominujących w książce nie należy, według mnie, sama liczba i nazwiska sprawców przeanalizowanych morderstw - bo z grubsza amerykańskie statystyki są znane - ale jednak ich częstotliwość i nazwijmy to, różnorodność w wyrafinowaniu i kamuflowaniu zbrodni nie mogą nie robić wrażenia. Cechy osobowościowe seryjnych - różne stadia i odmiany psychopatii, fantazje i żądza ich zrealizowania, przekonanie że każde następne przejęcie kontroli nad czyimś życiem poprzez jego odebranie ofierze przyniesie sprawcy jeszcze więcej satysfakcji niż wcześniejsze gwałty i zabójstwa - są w miarę dobrze opisane, także w literaturze kryminalnej,. Za to pewnym novum była dla mnie typologia zbrodni, .na zorganizowane i zdezorganizowane. Zdaniem Resslera takie rozróżnienie powinino być koniecznie brane pod uwagę przez funkcjonariuszy organów ścigania. A przecież ich skuteczność stanowiła i nadal jest głównym celem działalności analitycznej, edukacyjnej i publicystycznej autora, teraz już emerytowanego agenta FBI. Aby tę skuteczność podnieść opisuje Ressler wysiłki, aby federalni mogli narzucić organom stanowym pewien ujednolicony model tropienia seryjnych morderców poprzez stworzenie odpowiednich instytucji w ramach FBI. Była to dla mnie najnudniejsza część książki, choć administracyjne przepychanki w zdecentralizowanej strukturze rządów US dla amerykańskiego czytelnika mogą być ciekawe. Natomiast największe wrażenie wywierają argumenty - skądinąd zapewne słuszne - aby rozmawiając ze zbrodniarzami wykazać wobec nich empatię, oraz ilustracje jak on to robił. Ich ukoronowaniem jest rozdział ‚Show dla dwóch’, symultaniczny wywiad z dwoma seryjniakami, Johnem Gacym i Edem Kemperem, których kreatywność zbrodnicza nie była mniejsza niż Teda Bundy’ego. Odbiorcami show była zaproszona, zamknięta grupa osób, a gospodarzem programu - Robert Ressler. Polskiego audiobooka nieźle czyta Tomasz Sobczak, choć niektórych amerykańskich nazw poprawnie nie wymawia.