Cliff McNish

Okładka: 6,75/10 Treść: 5,5/10 Ta książka była... dziwna. Zawiera kilka pomieszanych wątków, średnio ze sobą współgrających, przy czym największą część książki zajmują te związane ze szkolnym życiem Freyi i jej brata. Dziewczyna, po traumatycznych przejściach z przeszłości związanych z jej pobytem w szpitalu psychiatrycznym próbuje wpasować się w środowisko rówieśników i zyskać ich akceptację. Prawie jej się to udaje, gdy niespodziewanie następuje nawrót choroby - Freya znów zaczyna widzieć anioły. Do tego w szkole pojawia się nowa uczennica, Stephanie, która jest tymi istotami zafascynowana. Niestety aniołów w książce pojawia się dość niewiele, co jest dosyć rozczarowujące. Do tego kompletnie nie podobał mi się wątek związany z przemianą Freyi. Rozwiązanie sprawy czarnego anioła było płytkie i sztampowe. Jeśli zaś chodzi o Stephanie... jest to jedna z gorszych postaci literackich o których dane mi było czytać. Dziewczyna ta była naprawdę mocno szurnięta, w odniesieniu do Freyi zachowywała się jak nawiedzona stalkerka i mówiąc szczerze, nikt o zdrowych zmysłach nie powinien był z nią utrzymywać kontaktu. Co do wątku brata Freyi, drugiego głównego w powieści, to niestety, nie dość że nie wnosi on za wiele do głównej historii, to jeszcze kończy się w zupełnie urwany sposób. Ogółem książka krótka, niewymagająca, do poczytania dla zabicia czasu, ale bez szału.