Andrea Monda

To będzie opowieść o tym, jak książka może być tak bardzo zła, że aż kultowa. Ponad dekadę temu zakupiłam ów przewodnik, przeczytałam i padłam. Lektura wywarła tak piorunujące wrażenie, że czym prędzej podzieliłam się wrażeniami z członkami forum narnijskiego, do którego należę. W rezultacie przewodnik został puszczony pocztowo w obieg po forumowiczach i każdy kolejny czytelnik nanosił na marginesach swoje komentarze, okrzyki oburzenia, a niekiedy rysunki. Po ożywionej dyskusji, zarówno na forum, jak i na marginesach przewodnika krążącego po Polsce, zebrałyśmy co poważniejsze uwagi w zgrabny dwustronicowy list i wysłały do wydawnictwa Bratni Zew. Niestety, nie doczekałyśmy się odpowiedzi ;-) Bo przewodnik napisany i przetłumaczony jest potwornie niechlujnie. Roi się w nim od błędów merytorycznych i stylistycznych, przedziwnych stwierdzeń, grafomanii, nazw własnych w każdym możliwym jezyku (polski, włoski, angielski - you name it),cytatów na pół strony. Trochę ma się wrażenie, że czyta się "humor zeszytów", a nie wytwór wykształconych ludzi. Z mojego ulubionego rozdziału poświęconego geografii Narnii, dowiemy się, że "słodka ziemia Narnii (…) wybudowała rozliczne zamki" i że półwysep, na którym stał Ker Paravel, uległ "erozji czasu". Inną ciekawą informacją jest ta, że pan Bóbr (ten z "Lwa, czarownicy i stare szafy") miał na imię Roddy (???). Lata minęły, a książka ta, nazywana pieszczotliwie "nikczemnym przewodnikiem", stoi na mej półce tuż obok "Opowieści z Narnii". Raz do roku udaje się w tournee, gdyż bierze udział w każdym spotkaniu forumowiczów, nieustająco przynosząc łzy śmiechu. I za te łzy daję trzy gwiazdki.