Cytat dnia
- To już nie Budapeszt, tylko osmolone, wypalone, ohydne ruiny, doły, na próżno tu przyjdzie ktokolwiek... to już koniec świata...? - Że chł...
Najnowsze artykuły
ArtykułyMilion euro dla pisarki i burza w branży. Nagroda „Aena de Narrativa“ rozpala emocje
5
Artykuły„Kawa z Mistrzem Zbrodni” – wygraj spotkanie z Wojciechem Chmielarzem z okazji Światowego Dnia Książki10
Artykuły"Przejścia. Którędy do miłości" Natalii de Barbaro. Mamy dla Was 40 egzemplarzy książki!2
ArtykułyCzytamy w weekend. 10 kwietnia 2026446
Popularne wyszukiwania
Polecamy
Patronat LC
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2025
1983
1980
1978
1977
Epepe Ferenc Karinthy 
Pomysł świetny, do wykonania też nie można się przyczepić, a książka mnie nudziła do tego stopnia, że w końcu czytałam co drugą stronę. Więc co?
Autor nie rozwija fabularnie pomysłu, tylko go jakby nadmuchuje. Nie ma żadnego przełamania, a to, co spotyka głównego bohatera, Budai'ego, jest linearnym rozwinięciem punktu wyjścia, przez co opowieść staje się monotonna i przewidywalna.
Oczywiście, wiem, nie jest to powieść przygodowa (dlatego przygód brak),ale alegoryczna i filozoficzna. O obcości, o wyobcowaniu, o braku języka i innych kluczy służących komunikacji. Budai jest w pułapce, i ta pułapka jest znaczeniowo bardzo pojemna, ale także dość oczywista. Owszem, jest to kafkowskie. A jednak również, wybaczcie, nieco nudne. Doczytałam karnie do końca, nie uważam też tego czasu za czas stracony, ale nikomu tej książki bym nie poleciła. Czytajcie na własną odpowiedzialność.
Budapeszteńska wiosna Ferenc Karinthy 
38/130/2026 - "Lalka"
39/130/2026
Bardzo ładna i smutna opowieść o końcówce wojny w Budapeszcie. Szwaby już przegrywają, ale w mieście wciąż czują się mocni (albo udają). Mieszkańcy starają się przetrwać w beznadziejnych warunkach. Jedni donoszą, inni pomagają, jeszcze kolejni kopią dołki. Jak to w życiu.
Ruskie wojsko pojawia się dopiero pod koniec książki , więc powieść nie jest tak propagandowa, jakby mogła być. Ale dzielne z nich chłopaki, wyszkolone, dobre serca mają, przyjaźni tacy. "Ci, co jeszcze przed chwilą stąpali cicho jak koty polujące na myszy, teraz przemienili się w szalejący huragan." No ba! Waleczni. Jeden z nich "odważnie rzucił się naprzód w stronę zaskoczonych wybuchem Niemców." A jak zostali ranni, to wszyscy prawie szli dzielnie o własnych siłach, na rany nie bacząc, tylko "mały kirgiski żołnierz niósł na plecach plutonowego, który walczył pod Stalingradem." Patrzcie, w jednym zdaniu i mocarny siłacz, i wierny przyjaciel, i wyszkolony żołnierz niesie bohatera spod Stalingradu. O, ja, o, ja. Wiem, że się czepiam, na siłę trochę doszukuję się tej propagandy, niepotrzebnie zupełnie. Ale jakoś tak człowiek podświadomie szuka.
I takie pozytywne, radosne zakończenie. Szkoda tylko, że niedługo potem spadła kurtyna na ponad 40 lat.
