Nobara Nonaka

Komiks-manga o domowych kotach, niewychodzących z domu. Okładka miękka, lakierowana. Ten tom ma bardzo dobry gatunek papieru , inny niż w poprzednich. Rysunki czarno-białe , sporządzone przez autora tekstu. Czwarty tom i ostatni. Manga ta różni się od dwóch pierwszych kompletnie błahych. Już trzeci podejmował ważny temat odejścia kota i żałoby po nim. Dwudziestojednoletnia syjamka Chiko odeszła na zawsze w tomie trzecim. Tu jest tylko jej krótkie wspomnienie. Tom czwarty rozważa już kompletnie inną żałobę, tzn. osób najbliższych. Pomoc zwierząt w zapełnieniu pustki życiowej po kochających osobach. Jak sobie z tym poradzić? W tej części mamy do czynienia z trzema kotami. Pies zostaje oddany na wieś na zawsze. Jest to rodzaj pamiętnika rysunkowego kotków . Koty obwąchują się wzajemnie, bawią, śpią, jedzą, kłócą się, walczą ,polują na owady, grzeją się przy piecyku , oglądają co się dzieje za oknem, chowają się w zakamarkach domu itp. Do rysunków komiksowych dołącza jeszcze krótkie fotostory z prawdziwymi kotami , odpowiednikami tych z rysunku. Manga ta jest dla wszystkich ,którzy zmagają się z żałobą nie tylko po futerkowym przyjacielu ale po stracie najbliższych. ,, Mówi się ,że zwierzęta są jak rodzina i to święta prawda’’. ,, Staram się cieszyć tym, co mam i pamiętać o przyszłym rozstaniu’’. ,, Dane mi było mocno się przekonać o ulotności życia’’. ,, Zrozumiałam wtedy ,że nic nie trwa wiecznie’’. Tę część jak i trzecią polecam; bardzo wzruszająca. Pierwsze dwie zapoznają nas z bohaterami, ale nie wnoszą żadnych głębszych myśli.