Urodził się w 1839 w Rio de Janeiro z matki Portugalki i ojca Mulata. Jego rodzina była bardzo biedna, a edukacja młodego Machado nigdy nie wyszła poza poziom elementarny. Matka zmarła we wczesnym dzieciństwie syna, następnie Machado wychowywany był przez macochę Mulatkę. Pracował jako pomocnik drukarza, a następnie jako sprzedawca w księgarni Paulo Brito. Właśnie w tym okresie zaczął pisać opowiadania i wiersze. Swoje pierwsze dzieła publikował w czasopismach. Gdy miał dwadzieścia lat już zaczął zdobywać popularność.
Jego kariera wyniosła go z niskiej klasy społecznej do elity intelektualistów. Jego praca odzwierciedla kilka modnych w europejskiej literaturze tendencji XIX wieku, zawiera realizm, romantyzm, naturalizm, impresjonizm i symbolizm. Jest bardzo szanowany jako brazylijski powieściopisarz.
Machado de Assis pisał powieści, opowiadania, wiersze, sztuki i eseje. Jego książki na język polski tłumaczyła Janina Z. Klawe.
6,9/10 średnia ocena książek autora
250 przeczytało książki autora
483 chce przeczytać książki
autora
3 obserwujących autora
Obserwuj autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Rzeczą banalną są medytacje w pustelni. Rozkosznie, dziwnie jest odgrodzić się od morza gestów i słów, nerwów i namiętności, poczuć się wyob...
Rzeczą banalną są medytacje w pustelni. Rozkosznie, dziwnie jest odgrodzić się od morza gestów i słów, nerwów i namiętności, poczuć się wyobcowanym, niedostępnym, nieobecnym. Kiedy wraca się do siebie, to znaczy kiedy wraca się do innych, najwyżej mogą powiedzieć: powrócił z księżyca, ale świat księżyca, ten zakątek mózgu świetlisty i zaciszny, czymże jest, jeśli nie pogardliwym potwierdzeniem naszej duchowej wolności?
Niech Bóg mi wybaczy, jeżeli ją źle oceniam. Wszystko w niej było niewyraziste i bierne. Nawet jej twarz wydawała się pospolita, ani piękna,...
Niech Bóg mi wybaczy, jeżeli ją źle oceniam. Wszystko w niej było niewyraziste i bierne. Nawet jej twarz wydawała się pospolita, ani piękna, ani brzydka. Była kobietą, jak to się mówi, przyjemną. O nikim nie mówiła źle, wybaczała wszystko. Nie wiedziała, co to nienawiść. Być może nawet nie wiedziała, co znaczy kochać.
(www.bibliotekaswiata.blogspot.com)
Assisa poznaliśmy już jako autora trzech powieści - „Wspomnień pośmiertnych Brasa Cubasa” i „Quincasa Borby” oraz uznawanej za najważniejszą brazylijską książkę, „Dom Casmurra”. Co ciekawe jednak, bardzo długo postrzegano go przede wszystkim jako wybitnego nowelistę – opowiadania pisał przez całe życie, a w dokonanym przez Janinę Z. Klave wyborze znalazło się 17 tekstów pochodzących z 5 różnych zbiorów powstałych na przestrzeni ćwierćwiecza. Choć poziom tekstów jest – jak zawsze w takich przypadkach – różny, to w pierwszej kolejności zdumiewa fakt, iż wszystkie one świetnie bronią się po ponad stu latach: charakteryzuje je swobodny styl, język, który w ogóle się nie zestarzał, budowanie niezwykle interesujących postaci, wreszcie upodobanie do przewrotnych, błyskotliwych zakończeń – trochę w stylu Dicka, ale w konwencji bliższej tekstom Poego i Czechowa. Z całego zbioru na uwagę zasługują przede wszystkim trzy opowiadania: „Galeria pośmiertna”, opowiadająca o śmierci powszechnie szanowanego obywatela, w rzeczach którego jego bliscy odnajdują dziennik, który odsłoni zupełnie inne oblicze jego autora (to historia ku przestrodze, by zadbać o swoje zapiski!),okrutnie zabawne „Korzystne małżeństwo”, będące historią mężczyzny, który znajduje tajemniczy liścik miłosny, który stanie się przyczynkiem do szeregu niespodziewanych zdarzeń (i bezbłędnego finału) oraz najdłuższy w stawce, bo liczący aż 50 stron, „Psychiatra”. I to jest już perełka najwyższych lotów, zasługująca na oddzielne wydanie i uznanie, tymczasem u nas jest zupełnie nieznana. Rzecz opowiada o Szymonie Bacamarte, powszechnie szanowanym lekarzu i miłośniku nauki, który w małym brazylijskim miasteczku Itaguai zakłada szpital psychiatryczny o nazwie „Zielony Dom”, do którego trafiać będą wszelkiej maści szaleńcy z całej okolicy. Szybko jednak okaże się, że jego pacjentami zostaną nie tylko oczywiste przypadki – czytelnik jednak nie jest gotowy na to, jak potoczy się historia, nie wyłączając znakomitego finału. Pomysłowość Assisa wznosi się tu na wyżyny – i choćby dla tego tylko tekstu trzeba sięgnąć po cały zbiór!
22 opowiadania, które łączy zima, grudzień i święta Bożego Narodzenia. Nie są to bynajmniej lukrowane opowieści, nie zawsze ze szczęśliwym zakończeniem. Bo przecież życie też wcale takie nie jest.
Sądziłam, że łyknę tę książkę w 2, maksymalnie 3, grudniowe wieczory. A czytałam ją niespiesznie niemalże od początku miesiąca.
To jest dobra lektura na okołoświąteczny czas. Jest trochę bożonarodzeniowej magii, krzątaniny przedświątecznej, prostych przyjemności i radości z małych rzeczy. Myślę, że dla niektórych te teksty będą zbyt mało świąteczne, jednak dla mnie były w sam raz. Bez komercji, sztuczności i filmowych finałów.
