Historyk literatury polskiej. Od 1971 roku profesor Uniwersytetu Wrocławskiego. W latach 1975–83 dyrektor IBL PAN. Od 1976 roku członek PAN. W latach 1982-1989 członek Zarządu Association Internationale de Littérature Comparée. Od ukończenia studiów w 1951 roku prowadzi badania literatury i teatru polskiego oświecenia w szerokim kontekście porównawczym. Wśród jego ponad 130 prac źródłowych, ujęć monograficznych i syntez wymienić można takie książki, jak: Prekursorzy Oświecenia (Wrocław 1953 – współautor R. Kaleta),Początki teatru stanisławowskiego 1765–1773 (Warszawa 1965 – książka wydana na 200-lecie teatru narodowego),zarys syntetyczny literatury epoki Oświecenie (1972),Commedia dell'arte alla corte di Augusto III di Sassonia. 1748-1756 (Wenecja 1988 wspólnie z W. Roszkowską). Opracował także wydania utworów I. Krasickiego.
