Gabriel Zych

Zadziwiające, taka niepozorna książeczka, o niepozornym bohaterze, całe życie, będącym, w cieniu swego wielkiego ojca, a czyta, się ją lepiej, niż większość, dzisiejszej prozy. Gdyby, porównać styl Zycha, z tymi dzisiejszymi wyrobami literackimi, różnych, okrzyczanych, literatów nadwiślańskich, to zieje, miedzy nimi przepaść, na korzyść Zycha. Jak bardzo, musiała upaść, literatura polska, skoro drugorzędny, autor z okresu PRL, bije dzisiejsze sławy na głowę? Okres, w jakim książka powstała, przekłada się w niewielkim stopniu na jej treść, może, jedynie w kwestii przedstawienia Państwa Kościelnego, daje się wyczuć, charakterystyczny smrodek PRL. Autor, jest mistrzem, w lapidarnym przedstawieniu, wielkich postaci, i wydarzeń epoki napoleońskiej. Przedstawić na 200 stronach, okres lat 1794 - 1807, i zrobić to klarownie, to nie lada sztuka. Wszystko to, sprawia, iż powieść czyta się, jak scenariusz, filmowej epopei o wojnach napoleońskich. Plastyka obrazowania, jest tak duża, iż z łatwością, można sobie, przed oczyma wyobraźni, przedstawić poszczególne sceny, jak na kinowym ekranie. Najbardziej, podobały mi się fragmenty powieści, w których, młody Dąbrowski, mieszkał z Kościuszkom w Paryżu, gdy, były Naczelnik, sam uczył go, ale i sprowadzał mu wybitnych nauczycieli, takich jak, Choene - Wroński. Charakterystyka Kościuszki, w książce, jest kapitalna i zapada w pamięć. Każdy miłośnik, epoki napoleońskiej,odnajdzie w tej lekturze, dużą przyjemność.