Monika Rebizant-Siwiło

,,Czułości i Gniewu'' to 2 tom ,,Miłości i nienawiści'' w której to mieliśmy zapowiedź punktu kulminacyjnego, czyli rozwiązania klątwy rodu na którego zacierałam ręce 🥰 do tego opis sagi tak bardzo mnie przyciągał, że brałam tę pozycję jako pewniak, że mnie zachwyci🤷‍♀️ I niestety moje odczucia po przeczytaniu są marne 😔 Czekałam na punkt główny powieści i gdy już do niego dotarłam to całe rozegranie mi się nie podobało 😔 Najbardziej przeszkadzało mi zachowanie jednej z bohaterek po odnalezieniu swojego biologicznego dziecka względem, dziecka które wychowywała całe życie. Dlaczego w jednym momencie dziecko, które wychowywała przechodzi na drugi plan i nie daje szansy nawet na rozmowę? Ponieważ odnalazła biologiczne dziecko? Ta relacja tak bardzo mi przeszkadzała, że odebrała całą przyjemność z czytania 😔 Nie podobało mi się poprowadzenie wątku Adama i wydźwięk jaki nadano tej postaci... Zrobił błąd młodości i stoczył się w dorosłym życiu (łatka w epilogu dociśnięta do końca 🤦‍♀️) Wątek Tomasza i Krzysztofa... Hmmm też nie bardzo leżało mi rozwinięcie ich relacji z innymi bohaterami.. A zakończenie... Zrobione 'aż za bardzo' ale nie powiem czy za miło czy za bardzo bezwzględnie 🙈 Dużo się w tej pozycji dzieje, mamy wielu bohaterów (niektórzy moim zdaniem są tak nieistotni, że tylko wprowadzają zamęt w głowie czytelnika, przy tym nic nie dając fabule 🤷‍♀️),wprowadzone wiele wątków (powroty do historii z 'dzieciństwa' które nie mają żadnego sensu do dalszego toku fabuły też nie wiem po co wprowadzone) które odnajdują swój początek i koniec na kartach tych dwóch tomów. I... Ogólnie mówiąc uważam, że ta książka jest w porządku i dla niektórych może okazać się historią życia jednak do mnie niestety nie trafiła (i z tego co wiem, do mojej mamy również 🙈)