Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
1990
1989
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku.
188 czytelników 7 opinii
1989
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku. Ladislav Klíma 
Wydana w roku 1989, kiedy trudno było dostać w księgarni jakąś książkę, w przeciwieństwie do obecnego zalewu, najczęściej, przeciętnej literatury, książka interesująca, dająca sporą satysfakcję podczas jej czytania. Świetni są ci nieznani szerszemu ogółowi pisarze czescy i chwała autorowi tej antologii za ich prezentację. Powiem, że niektóre zawarte w niej nowelki są całkowicie „odjechane”, surrealistyczne, zwłaszcza te autorstwa Ladislava Klimy. Naprawdę uważam, że to są perełki na miarę wielkiej literatury. Nie pozbawione cech swojego gatunku, są te opowiadania w swej większości przede wszystkim powiastkami filozoficznymi z głębokim podtekstem egzystencjalnym o misternie i gęsto zaplecionej fakturze słowa, budującej niepowtarzalną atmosferę mroku, tajemnicy, zawieszenia i niepewności.
Czas i śmierć. Antologia czeskich opowiadań grozy z XIX i początków XX wieku. Ladislav Klíma
Niestety, otwierające zbiór opowiadanie "Pod Czerwonym Smokiem" J.J. Kolara to plagiat, wręcz gorsza kopia utworu "Niewidzialne oko" duetu Erckmann-Chatrian. Pan Kolar chyba po prostu z grubsza przepisał ten utwór, przeniósł akcję z Norymbergi do Pragi i w podtytule umieścił zapis "wg. Chatriana". Zapis nie dość, że niepełny, to i tak niczego nie zmieniający. Tak jak antologia ta fatalnie się zaczyna, tak i się kończy: "opowiadaniem "J. Vachala, a właściwie jakimś szkicem, będącym fragmentami większego utworu, chyba prześmiewczego pastiszu literatury gotyckiej. Co do reszty zbioru, tylko połowa opowiadań może być zaliczona do literatury grozy, z czego większość jest mocno schematyczna i klasyczna. Kilka razy widać silną inspirację chociażby Poem, co samo w sobie nie jest złe, nie wnosi jednak niczego oryginalnego do gatunku. Niestety mamy tu kilka utworów będących czymś w rodzaju alegorii filozoficznej, na czele z rozdziałem o snach, w których w większości nie do końca wiadomo o co chodzi. Wiadomo natomiast, że z grozą czy opowieścią niesamowitą nie mają moim zdaniem za wiele wspólnego.
