Emil Ludwig

Ogień miłości, który rozpalił się między Kleopatrą i Antoniuszem ponad dwa tysiące lat temu uznany został przez potomnych za najgorętszy w dziejach. W tej pracy historycznej autor podjął się jednak próby przedstawienia romansu tysiącleci nieco inaczej niż jesteśmy przyzwyczajeni. Opisanie romansu z perspektywy Kleopatry początkowo wydaje się dobrym pomysłem. Autor podjął się całkiem ambitnego przedsięwzięcia. Nie użył w całej książce ani jednego dialogu, bazując na samych monologach. Do pewnego momentu był to dobry wybór, jednak po dłuższej lekturze pojawia się problem. Nie do końca udało mi się ustalić co właściwie autor zamierzał stworzyć. Powieść, pracę historyczną, a może hybrydę? Jest to o tyle irytujące, iż pisarz cały czas zmienia styl narracji. Raz decyduje się na głęboki opis przeżyć emocjonalnych bohaterów, łącznie z opisami miejsc i krajobrazów, by zaraz potem cytować Appiana i tłumaczyć dokładną sytuację polityczną tamtego okresu. Konfuzja? Co więcej, cały czas miałem wrażenie, że czytam opinię człowieka i jego wizję, nie fakty historyczne, a przecież było tak wiele cytatów… Co się tyczy samego romansu, to przyznaję, że bardzo podobało mi się przedstawienie Kleopatry jako zimnej arystokratki dokładnie kalkulującej wszystko dla dobra swojego kraju, nie baczącej specjalnie na Cezara, a później Antoniusza. Co prawda w książce niejednokrotnie pojawia się opis uczuć do obu swoich kochanków, ale jednak to dobro Egiptu zajmowało najważniejsze miejsce w jej sercu. Pod koniec dzieła było dla mnie jasne, że gdyby nie brak wyboru, Kleopatra bez skrupułów zostawiłaby Antoniusza samego na pastwę losu. Naprawdę dało się odczuć siłę egipskiej królowej, choć praktycznie nie posiadała armii zdolnej zmienić bieg historii. Dowód, że charyzma może znaczyć naprawdę wiele. W konkluzji pozostaje mi jedynie stwierdzić: znasz historię Kleopatry? Dobrze, w takim razie czytaj, może poznasz inny punkt widzenia. Nie znasz historii Kleopatry? W takim razie zacznij od innej książki. Ta może ci trochę zawrócić w głowie.