Jerzy Mańkowski

Początkowo myślałam, że "Najpiękniej umiera gałąź " konkuruje z "Białym kamieniem" Anny Boleckiej o miano mojej ulubionej książki, ale jednak aż tak dobrze nie było. Choć jest blisko, bo wrażliwość na kartach tej powieści otula moje serduszko. A co było nie tak? Narracja jest poszarpana, sceny, bohaterowie, miejsca wyciągane są często na oślep z historii i umieszczane w powieści jakby przypadkowo, przez co trudno się domyślić, o czyim świecie i o jakich czasach teraz czytamy. Kim są ci ludzie? Co to za nazwiska? Na początku myślałam, że może czytam nieuwaznie i gubię wątki, ale z czasem zrozumiałam, że to konwencja. W pewnym momencie poszczególne fragmenty zazębiają się i tworzą bardziej spójny obraz jednej całości. Mimo wszystko, by w pełni zrozumieć fabularnie wszystkie elementy, niezbędne byłoby powtórne czytanie. Nie zmienia to faktu, że powieść bardzo mnie ujęła. To splecione ze sobą historie codzienności i zwykłego życia ludzi z Konina i okolic w połowie ubiegłego wieku. Splatają się tu opowieści, których głównym motywem jest miłość, przemijanie, śmierć, praca, czas, plotka i zemsta. Nie brakuje też watku detektywistycznego, ktory z pozotu niepotrzebny, potem okazuje sie kluczowy. Niemniej jednak dominujący wśród licznych obecnych tu motywów jest czas, bo spaja wszystko pozostałe ze sobą, tworząc niezwykle sentymentalną całość.