Witold Biegański

Bardzo fajna książka. Zaczyna się sporo przed wojną i porównuje potencjał ekonomiczno-produkcyjny Francji i WBryt, oraz ich doktrynę militarną, z ich niemieckimi odpowiednikami. Wskazuje na znaczne opóźnienia w rozwoju produkcji zasadniczo wszystkich typów broni we Francji czy na braki ekstremalnie defensywnej doktryny francuskiej. Ciekawostką może być, że w tym czasie doktryna brytyjska była bardzo zbliżona do niemieckiej (oba kraje wychodziły z założenia niewielkich sił, które musiały możliwie szybko, możliwie w oparciu o manewr, wygrać wojnę by zminimalizować tym samym straty. Oba kraje przewidywały, że będzie to możliwe jedynie w oparciu o jednostki zmechanizowane o zwiększonej sile ognia etc). Problem jedynie w tym, że Niemcy swoją doktrynę opracowali lepiej, strukturę wojska, organizację tyłów, szkolenia jednostek etc zorganizowali lepiej. Brytyjskie regulaminy tłumaczą to np niską jakością żołnierza (co jest o tyle niezrozumiałe, że korona posiadała wtedy wojsko profesjonalne!). Następnie przechodzi do analizy sytuacji we wrześniu 1939 i nie powtarza utartego mitu, ze Niemcy nie bronili swojej zachodniej granicy. Ba generalnie rzecz ujmując stosunek sił aliantów do Niemców we wrześniu 1939 wynosił mniej więcej 1 do 1 poza techniką wojskową (czołgi, ciągniki artyleryjskie, ciężarówki etc) ale tu sytuacje znacznie zawyżały brytyjski korpus ekspedycyjny w pełni zmechanizowany. Wspomina o absurdalnym rozwinięciu dywizji francuskich na czas wojny (ilość oficerów oddanych z jednostek liniowych do jednostek 2 rzutu i dalszych doprowadziła do sytuacji w których w jednostkach liniowych było ok 20% oficerów i podoficerów zawodowych a w jednostkach rezerwowych 15% co w obu przypadkach - przy słabej jakości oficerów rezerwy - uniemożliwiało funkcjonowanie obu typom oddziałów),błędnej doktrynie użycia wojsk pancernych etc. oczywiście wspomina, ze pomoc powietrzna Francji i WBryt była bardziej śmieszna niż nawet symboliczna a działania wojenne bardziej pozorowane. Można się o to spierać ale zgadzam się z autorem, że były to raczej działania pozorowane a wycofanie się z nich na tydzień przed rozpoczęciem wycofywania przez Niemców jednostek z Polski to wręcz żart w połączeniu z zapewnieniami (jakie znajdziemy w pamiętnikach wyższych dowódców francuskich),że zrobiono więcej niż się zobowiązali. Inna sprawa, że francuska doktryna zasadniczo uniemożliwiała jakąkolwiek sensowną akcje zaczepną a najpewniej jedyną siłą zdolną coś tu zrobić był brytyjski korpus. Następnie autor omawia przygotowania i plany francuskie i niemieckie oraz przechodzi do opisu kampanii. Dość dokładny, ciekawy rozdział ale bez szału. bardzo fajny rozdział o polskim wojsku we Francji i jego użyciu (błędach, organizacji, szkoleniu i właściwych walkach) - te elementy są w Polsce mocno nieznane obecnie a szkoda. Mnie się bardzo podobało więc polecam.