Choi Jin-Young

Najpierw ludzkość dziesiątkuje zaraza, a później niedobitki, walcząc o resztki cywilizacji, dziesiątkują się wzajemnie. Dostajemy opowieść bardzo oszczędną i surową. Nie wiemy, co to za epidemia, jak rozległa, kto i o co prowadził później wojnę, dlaczego tak wyniszczającą. Wrzuceni w środek wydarzeń, poznajemy losy kilkorga uciekinierów z Korei, których drogi przypadkiem się przecinają. Kobieta podróżująca z mężem i synkiem, dziewczyna, która przemierza zniszczoną Rosję w pozornie bezpiecznym otoczeniu rodziny, jej przyjaciel, przygarnięty do konwoju z łaski i dwie siostry, skazane na nielitościwość samotnej podróży. A potem dzieje im się wiele złego, ale ponieważ niosą w sercu rdzeń dobra, nadziei i prawdziwej niewinności, ich dusze do końca błyszczą, jak diamenty w gnojówce. Albo nie... Autorka nie podsuwa nam gotowych odpowiedzi, nie wiemy co stanie się ze światem, co z jej bohaterami. Spotykamy ich na pewnym etapie drogi, żeby na kolejnym pożegnać. I to jest fajny zabieg, który powoduje, że czytelnik wyjmie z tej opowieści tyle, ile sam w nią włoży. Pozycja skromna, ale warta uwagi.