Vivienne Lorret

Zdecydowanie moja ulubiona część w całej serii. Było to, czego zabrakło mi w pozostałych tomach: intymność, chemia, a bohaterowie chwytają za serce. On to bawidamek, flirciarz, który pod tą powłoką skrywa czułe serce. A ona jest wzgardzoną przez społeczeństwo i zhańbioną kobietą, która postanawia dążyć do niezależności. Mają konkretne motywacje, trudne doświadczenia życiowe. Zbudowali wokół siebie mur i dopiero będąc ze sobą pozwalają okazać sobie wrażliwość. Ta historia ma jedne z moich ulubionych motywów, czyli aranżowany związek oraz "rake + wallflower". Podoba mi się to, że Leo to tak naprawdę dobry człowiek, a Pru w przeciwieństwie do swoich koleżanek nie jest nijaką, delikatną niewiastą. Ich relacja jest elektryzująca, pełna pasji i zrozumienia. Po raz pierwszy w tej serii nie narzekam na główny konflikt i jego rozwiązanie. W końcu Lorret użyła metody drobnych kroczków, dała sobie czas, by konkretnymi wydarzenia podbudować dramaturgię, a nie wyskoczyła z nim jak Filip z Konopii. Okej, było to może wyolbrzymione, ale ile dostarczyło to radochy! Każdy moment pokazywał zacieśniającą się zażyłość między bohaterami, ich przywiązanie i potrzebę coraz większej bliskości emocjonalnej. Do Leo można powzdychać, bo troszczy się o potrzeby Pru, pomaga jej w osiągnięciu marzeń i nie cofnie się przed niczym, by ją uszczęśliwić. Natomiast Pru jest gotowa stanąć do walki z każdą dawną kochanką swojego ukochanego i chce mu pokazać, że miłość wcale nie musi być bolesna. Ta historia ma w sobie sporo pikanterii, intryg, nieporozumień, dramaturgii i emocji! Naprawdę dobrze się przy niej bawiłam i nawet ze dwa razy zakuło mnie serce, a to oznaka, że Pru i Leo jakiś jego kawałeczek zdobyli.