Sebastian Rosato

Kilka książek Johna Mearsheimera przeczytałam, ale muszę powiedzieć, że nad tą namęczyłam się najbardziej. Pisana jest językiem dość trudnym, akademickim zapewne, więc dla zwykłego czytelnika, który po prostu interesuje się tą dziedziną - ciężka do strawienia. Po “Wielkim złudzeniu”, “Lobby izraelskim a polityce zagranicznej Stanów Zjednoczonych” czy “Tragizmie polityki mocarstw” spodziewałam się czegoś zdecydowanie prostszego w odbiorze. Tymczasem, w przeciwieństwie do tamtych, “pochłoniętych” wręcz błyskawicznie, z tą mordowałam się najpierw przez wiele wieczorów, potem poranków (bo myślałam, że może zmęczenie powoduje trudności, a rano, wiadomo, umysł świeży) by wreszcie stwierdzić, że naprawdę jest po prostu trudna w czytaniu. Oczywiście fragmenty poświęcone konkretnym przykładom racjonalności czy też nieracjonalności w polityce różnych państw są bardzo ciekawe, pomagają w rozumieniu wielu mechanizmów i są potężną dawką przypominającą kilka ważnych zdarzeń historycznych, reszta jednak – to droga przez mękę. Wstawię ją na półkę pomiędzy inne pozycje tego autora – a nuż za kilka lat wyda mi się bardziej przyjazna?