Jurij Lasota

Powieść ta jest interesującą pozycją z typu powieści psychologicznych. Mamy tutaj przeplatające się ze sobą wątki z końca II Wojny Światowej i czasy współczesne autorowi książki tj. połowa lat 60-tych XX wieku. Wiedieniew jest inżynierem w powstającej kopalni rudy żelaza. Przypadkiem poznaje miejscową lekarkę Antoninę Siergiejewnę. Trudna, wojenna sytuacja i rozłąka Wiedieniewa z żoną Natalią i synem Kostią prowadzi do powstania romansu pomiędzy Wiedieniewem a Antoniną. Kiedy Antonina zachodzi w ciążę a Wiedieniew sprowadza swoją rodzinę Antonina wyjeżdża, nie chcąc niszczyć rodziny Wiedieniewa. Kolejno zaś kiedy po ok. 10 latach Antonina umiera Wiedieniew sprowadza nieślubnego syna do domu. O dziwo Natalia nie ma nic przeciw i nawet w kolejnych latach zastępuje mu matkę, traktując go na równi z własnym synem Wołodią. Całość zaś jest opisana po części oczami Kostii, który chce poznać prawdę o swoich rodzicach. Autor prezentuje jednak też punkt widzenia innych postaci.