Nie da się naprawić czegoś, co od początku było tylko ruiną...

- Nie zasługuję na ciebie. Ale jesteś jedynym światłem w moim życiu i nie umiem pozwolić ci odejść. - Na jego słowa przygryzam wargę i zaciskam mocno powieki. - Cokolwiek wydarzy się po wakacjach, chcę, żebyś wiedziała, że zawsze będę cię kochał. Gdziekolwiek będę. Moje serce już zawsze będzie należeć do ciebie, kochanie.

Potrzebuje Cię, Bee.

Bo miłość czasami jest niewystarczająca.

Miałem najlepszą przyjaciółkę na świecie, dopóki nie zraniłem jej tyle razy, że zaczęła mieć tego wszystkiego dosyć. Zaczęła mieć dosyć mnie.

Bo nie ma takiej rzeczy, której nie moglibyśmy razem naprawić.

To, że zmagasz się z problemami, nie oznacza, że nie możesz mieć wokół siebie ludzi, którym na tobie zależy. Każdy zasługuje na to, by móc czasem zrzucić na drugą osobę ciężar, który go przygniata.

Zawsze będę w ciebie wierzyć. Bo jesteśmy przyjaciółmi. A przyjaciół się nie zostawia, gdy tylko się potkną. Pomogę ci wstać tyle razy, ile będzie trzeba, i nie musisz mi za to dziękować. Jesteśmy drużyną, kochanie.

Czasami życie nie daje nam wyboru. Nieważne, jak kusząca wydaje się perspektywa ucieczki od problemów. One nie znikną. Możemy biec w nieskończoność, a i tak nieustannie będziemy czuli na plecach ich gorący oddech. Aż w końcu zmęczymy się na tyle, że z wyczerpania staniemy przed ultimatum, przy czym już sama ta nazwa napawa nas lękiem. Zatem czy biec dalej w idiotycznej nadziei, że problemy rozwiążą się same, czy stawić im czoło?

Człowiek z natury nie jest ani dobry, ani zły. To my wybieramy, po której stronie staniemy, ale czasami zdarza nam się błądzić. Chyba nie da się iść tylko po jednej ścieżce.

Myślę, że nie możemy wpłynąć na innych i ich zachowania. Więc bez sensu jest się zastanawiać, jak wyglądałby świat, gdyby był wyłącznie czarno - biały. Musimy go zaakceptować wraz ze wszystkimi odcieniami szarości.

,,Usłyszałem również, że przyszłość nie definiuje tego, kim jestem. Ale czasem tak właśnie czuję. Jakby te kilka lat odcisnęło wystarczające piętno na moim umyśle, przez to nigdy nie będę w stanie oddzielić dawnego Noah od osoby, którą się staję".

Są jak laleczki w teatrze, poruszają się zgodnie z ruchem moich palców i nie mogą się od tego uwolnić. Dzięki temu spektakl jest perfekcyjny.

_ Denerwujesz się? - pytam z nieskrywaną satysfakcją.
- Tak - rzuca, niepewny, czy zdradzić swoje myśli. - Czy ktokolwiek, trzymając w ramionach cały swój świat, nie byłby przerażony?

- Myślę, że nie powinnaś się tym przejmować.
-Dlaczego?
-Bo niedopowiedzenia i przeszłość pochłoną cię na tyle, że zapomnisz o tym, co tu i teraz.

-Wszechświat dąży do harmonii, nie zapominaj o tym.