Jonas Eika

Fenomen tej książki pozostaje dla nie niezrozumiały, co pewnie nie znaczy, że nie jest wybitna – być może nie stanowię dla niej grupy docelowej. Spodziewałam się lekko filozoficznej, postapokaliptycznej wizji przyszłości z rozterkami ludzkimi w roli głównej i… poniekąd to dostałam, ale w tak pokręconej i dla mnie budzącej obrzydzenie formie, że gdyby nie mały rozmiar książki oraz fakt, że sięgnęłam po nią w razie wyzwania, z pewnością nie ukończyłabym lektury. Tytułowe słońce przede wszystkim zdaje się nawiązywać do opowiadań dotyczących pracowników plaży, którzy porzucają godność, by świadczyć przeróżne usługi klienteli oczekującej pełnego oddania. Koncept ciekawy, ale w którymś momencie odlatuje tak bardzo, że nie mam pojęcia o czym czytam. Przerosły mnie opisy pancerzy krewetek nakładanych na genitalia. Inne opowieści również do mnie nie przemówiły. Nie czułam tego, nie rozumiałam i chyba nie potrzebuję się zagłębiać w przekaz tej książki.