Henrik Svensen

Książkę tę zakupiłem z dwóch powodów – raz, że lubię literaturę górską i okołogórską, zajmuje już ładnych kilka półek w mojej domowej bibliotece; dwa – na zakup zdecydowałem się wiedziony niezbyt dobrymi recenzjami, przy czy nie wynikało z nich, że jest to jakaś bardzo zła rzecz, chodziło o pewne nieporozumienie, czytelnicy bowiem otrzymali nie to, czego otrzymać się spodziewali. I faktycznie tytuł, a przede wszystkim okładka sugeruje, że będzie to książka o wspinaczce, być może kolejna już historia zdobywania szczytów gór najwyższych. Nic bardziej mylnego. Owszem, jest tu historia, ale nie ta sięgająca setek, ale milionów lat wstecz! Dostajemy oto do ręki zapiski geologa, można nawet powiedzieć filozofującego geologa! Widzi on w górach nie tylko ruchy tektoniczne, orogenezę, subdukcję czy izostazję (takich mądrych słów się nauczyłem),autor dostrzega też ich piękno i majestat. Język akademicki przeplata się z gawędziarskim, i nie ma co ukrywać, czyta się z dużą przyjemnością (no ja czytałem z przyjemnością). Wstęp jasno mówi o czym książka będzie, jednakże okładka może wprowadzać w błąd sugerując zupełnie inną treść. Mamy na niej piękne góry (na moje oko jest to Makalu) i wspinających się ludzików, klasyk dla książek opisujących wyprawy i „walkę” z górą. Można się oszukać... Poza tą być może manipulacją mam jeszcze jedno zastrzeżenie do wydawcy – jakaż mierniutka redakcja :( Znalazłem całkiem sporo błędów, jak choćby na stronach 231-232 czytamy, że John Ruskin żyjący w latach 1819-1900 w roku pańskim 1954 wędrował po zboczach Mont Blanc... Ale książka jest fajna i broni się sama, nie trzeba było kombinować ;) Chyba, że wydawca wcale nie kombinował, po prostu wybrał losowo foto z górami i wyszło jak wyszło