Stanisław Bereś autor książki Historia i fantastyka w kategorii reportaż. Skontaktuj się z Bibliotekarzami serwisu, jeśli chcesz uzupełnić opis autora.
7,5/10średnia ocena książek autora
1 422 przeczytało książki autora
1 432 chce przeczytać książki autora
3fanów autora
Zostań fanem autora
Sprawdź, czy Twoi znajomi też czytają książki autora - dołącz do nas
Przesłuchałem dwa zapisy z pana spotkań i wcale nie miałem wrażenia, żeby publiczność smarowała pana miodem, bo słyszałem i pytania podstępn...
Przesłuchałem dwa zapisy z pana spotkań i wcale nie miałem wrażenia, żeby publiczność smarowała pana miodem, bo słyszałem i pytania podstępne, i zaczepne, i oczywiście głupie. We wszystkich tych przypadkach "winnych" pan znokautował. Głupich pan oszczędził.
Marcin Świetlicki w rozmowie ze Stanisławem Beresiem [tomik „Czynny do odwołania”] „Magazyn z książkami” 5 kwietnia 2001 r. [cz. I]
- Stani...
Marcin Świetlicki w rozmowie ze Stanisławem Beresiem [tomik „Czynny do odwołania”] „Magazyn z książkami” 5 kwietnia 2001 r. [cz. I]
- Stanisław Bereś: Jerzy Pilch o „Czynnym do odwołania” napisał w „Polityce”: „W pewnym sensie jest to przełomowa książka. Poeta sam w sobie okrzepł, nabrał [...] dojrzałej pewności [...] Widać u niego ton dojrzałego poety, czterdziestoletniego poety, który mówi pięknie, spokojnie i mądrze”. To jedenasty Pana tomik. Co w nim jest nowego?
Marcin Świetlicki: Nie wiem, może Pilch wyliczył sobie na palcach, że w tym roku skończę czterdzieści lat, więc w tym wieku człowiek powinien być już dojrzały? A może dlatego tak napisał, gdyż uznał, że te osiem wierszy, które przeczytał w „Tygodniku Powszechnym”, mówią o nim? Nie mógł przecież powiedzieć, jako dorosły w końcu mężczyzna, że jakiś szczeniak napisał o nim wiersze. Ja jednak nie uważam, żebym jakoś szczególnie dojrzał. Inni recenzenci zresztą dowalają się, że jestem znowu niedojrzały.
- Ale musi Pan pewnie czuć jakąś różnicę pomiędzy sobą z „Zimnych krajów” a sobą z „Czynnego do odwołania”.
Nie, nie widzę żadnej różnicy. Prawdę powiedziawszy, trudno mi nawet stwierdzić, jakie są kolejne etapy mojej twórczości, ponieważ książki często składają się z wierszy, które pisałem na przestrzeni wielu lat.
- Ten tom jest bez wątpienia szalenie konfesyjny. Jest w nim mowa o ciężkich grzechach, trudnościach rachunku sumienia i odpowiedzialności wobec innych. Zwykle od takiej terapii jest spowiednik, psychoanalityk, żona lub kochanka, ale niekoniecznie poezja.
Kiedy mówię do ludzi, oni mnie zwykle nie słuchają. Ale jak to zapiszę i wydrukuję, wtedy do nich dociera. Nie uważam, żebym z tych rzeczy, o których piszę w wierszach, mógł zwierzać się bezpośrednio.
"Tako rzecze Lem" to intrygująca I ciężka do oceny lektura. Jest to podróż przez życie, zapisana częściowo w latach 80-tych, a częściowo w 2001 roku. Lem jawi się w niej jako wiecznie zrzędzący, ale błyskotliwy rozmówca. Narzeka na pisarzy, na krytyków, na naukowców, na polityków, na filozofów - i na ludzkość ogółem. Krytykuje zarówno własną twórczość, jak i jej odbiór, szczególnie w Polsce. Obrywa się również z imienia prawie wszystkim innym literatom i filozofom. Science-fiction Lem uważa za najgorszą gałąź literatury, od której się odżegnuje.
Książkę czyta się ciężko, bo raczej mało kto ma tak szerokie horyzonty, aby zainteresować się zarówno częścią historyczną, literacką, filozoficzną, jak i naukową. Cieszę się jednak, że nie porzuciłem lektury w połowie - o ile część filozoficzno-literacka była dla mnie ciężka do przebrnięcia, o tyle późniejsze dyskusje o wielu różnych dziedzinach naukowych mocno mnie wciągnęły. Powiedziałbym nawet, że końcówkę książki czyta się jak pozycję popularno-naukową, przy czym Lem sam sugeruje, aby po takie książki nie sięgać i ograniczać się raczej do publikacji stricte naukowych.
Całościowo polecam, ale trzeba przygotować się na wyzwanie - zarówno jeśli chodzi o tematykę, jak i słownictwo.
Audiobook.
Wielki Mistrz Zakonu Scientystów i współczesna Kasandra obajwia nam swe oblicze w rozmowie z autorem wywiadu.
Nie jestem w stanie wyjść z podziwu dla intelektu Mistrza i pewnie wstydziłbym się otworzyć przy nim gębe, ale posłuchać już mogę. Cóż z tego słuchania wynika, ano wszelakie życie jest ino tylko dziełem przypadku, to po pierwsze. Po drugie ludzkość zmierza do zagłady i jest jak facet, który skoczył ze stupiętrowego wieżowca i jest w trakcie lotu na wysokości trzydziestego piętra. Ktoś się wychyla i pyta gościa co słychać? A on odpowiada, że na razie w porządku!
Czy mnie to martwi? Raczej nie. T. Rex i jego pobratymcy rządzili światem prawie 60 mln lat i zwykła skała z kosmosu starła ich z powierzchni. My rządzimy raptem 200 tys. lat i jesteśmy tylko sekundą w geologicznym kalendarzu więc nie ma po czym płakać. Życie przetrwa, pytanie tylko w jakiej formie?
Dbajmy więc o ule, sady owocowe i winorośle, bo dzięki nim jesteśmy szczęśliwsi!
