Monica Ali

Restauracja hotelu Imperial jako alegoria brytyjskiego społeczeństwa? Może za dużo powiedziane, ale w mikrokosmosie restauracji jak w soczewce skupia się brytyjska rzeczywistość. Sala restauracyjna no blichtr, bogactwo, bon ton, napuszeni i szastający forsą klienci, uperfumowane damy, wydekoltowane utrzymanki, cwana angielska klasa średnia. Ale wystarczy podreptać za nienagannie ubraną kelnerką do kuchni, a za wahadłowymi drzwiami znikają zasady savoir vivre, za to otwiera się świat pracujących w pocie, mozole, z determinacją i wyrzeczeniem imigrantów z całego świata — brakuje tylko Polaków (o nich Monica Ali wypowie się mimochodem gdzie indziej) — harujących za nędzne grosze w tym świecie dobrobytu, dla nich pieniądze to cena własnego wysiłku. Kierownictwo sprawuje nad nimi Anglik, który niczym odkrywca nieznanych lądów, z dnia na dzień przekonuje się o fałszu wielkości Brytanii. Lecz jest także trzecia odsłona angielskiej rzeczywistości. Restauracja posiada katakumby, miejsce nieodgadnionych ciemnych interesów, gdzie towarem jest człowiek. Gabriel Lightfoot zadaje pytanie sobie, nam: jak wygląda prawda o współczesnej Wielkiej Brytanii. Pytanie które go pokonało, pozbawiło niewzruszonych przekonań, zabiło… w nim dumę i wiarę. Monica Ali to mistrzyni drugoplanowych bohaterów, to oni są wyraziści, przekonywujący, intensywni. Lena, jakby stała przede mną, opisywana w scenach z jej udziałem krótkimi słowami, zagubionymi w chmurach, przeźroczystymi, niedbającymi o szczegóły, na bezdechu. Lena przenika litery, gdy wyciągam dłonie łapię powietrze, a Lena rozpływa się pod mocno zaciśniętymi powiekami. Poza nią są i inni, na ich tle Gabriel wypada nijako, jakby był lustrem szukającym swojej tożsamości. No cóż, zakończenie. To jakaś amerykańska maniera, że pisarzom nagle pod koniec zaczyna się gdzieś śpieszyć, a osnowa i wątek się rozchodzą. U pani Monici Ali nie jest tak źle, ale niedosyt pozostał.