Bartosz Zaskórski

Po tym jak „złe słońce” zastąpiło to, które znamy, nastała nowa rzeczywistość. Zmutowane postacie, brudne, zaśmiecone i cuchnące krajobrazy, walki potworów… Brzmi jak postapo? Oczywiście. O wcześniejszych wydarzeniach wiemy niewiele, ale po jednym kadrze, przedstawiającym kilka osób zapatrzonych w ekran i jedną dewastującą ławkę widać, że być może jako ludzkość doszliśmy do momentu, gdy ktoś potężniejszy zarządził zmiany. Bartosz Zaskórski nie rozwija przesadnie fabuły, a jedynie ją zarysowuje, całą energię kładąc na prezentację świata przedstawionego i trzeba przyznać, że wychodzi mu to imponująco. Ilustracje balansują między wyeksponowanymi na tle pustych przestrzeni fantastycznymi i wywołującymi obrzydzenie potworami, w projektowaniu których autor jest prawdziwym mistrzem, a budzącymi podziw nadmiarem szczegółów krajobrazami świata po zmianie. Muszę przyznać, że o ile całość to około 40 stron, niekoniecznie przekłada się to na błyskawiczną lekturę. Wpatrywanie się w anatomie poszczególnych postaci czy choćby dwustronicowe ilustracje, przedstawiające wysypisko to zadanie dla amatorów prawdziwych wyzwań. Ilość szczegółów jest w stanie pokonać czytelnika. Wraz z postępującą lekturą zarysowują się sylwetki głównych bohaterów i towarzyszących im narratorów w formie dwóch postaci przypominających przerośnięte dżdżownice. Dystans między czytelnikiem, a wydarzeniami zmniejsza się - całość zaczyna przypominać przedstawienie z wpisaną w niego umownością i humorem. Wielka szkoda, że rzecz kończy się tak szybko, ale końcówka obiecuje kontynuację, więc trzymam za słowo. O ile się orientuję, póki co ukazują się prace idące bardziej w kierunku rozszerzenia wizji świata mutantów, niż pchające tę konkretną historię do przodu. W każdym razie, nawet jeśli nie poznamy dalszych losów zagadkowej pary poszukującej „pewnej głowy”, można śmiało „Postapoland” traktować jak świetny artbook