Aktualności
5
Najnowsze artykuły
Artykuły„Ostatni smrek” Marii Gąsienicy-Zawadzkiej trzyma w napięciu do ostatniej strony
1
ArtykułyNie jesteśmy skazani na powtarzanie błędów, ale jesteśmy na to podatni2Artykuły
Gdy prawdy powiedzieć nie możesz, a kłamać nie chcesz
1
ArtykułySportowa opowieść o sile dziecięcego charakteru – „Akademia Piłkarska. #1 Gra się zaczyna”2
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
Powiązane treści
Pokój Wspaniałości Julien Sandrel 
Dzień przed długą podróżą pociągiem poszukiwałam czegoś, co spełni kryteria: lekka, przyjemna i poprawiająca nastrój lektura o kompaktowych wymiarach, by wygodnie zmieściła się do podręcznej torebki. Uśmiechnęła się wtedy do mnie z księgarnianej półki książka o uroczej okładce, obiecującym tytule i bardzo obiecującym dopisku "Książka, która sprawi, że będziecie płakali ze szczęścia". Zadowolona wróciłam do domu i nie mogłam się doczekać zapoznania z jej treścią.
Otwierałam ją w pociągu jak pudełko ulubionych czekoladek ciesząc się na myśl o czekającej mnie za chwilę przyjemności...
Niestety moja ekscytacja i entuzjazm trwały tylko przez kilka pierwszych stron. Świeżo po własnym wypadku miałam absolutny przesyt tematyki szpitalnej, więc to, co wydarzyło się na początku powieści już mnie zniechęciło, ale chciałam mimo wszystko dać książce szanse.
Ale później trwało tylko odejmowanie kolejnych gwiazdek od mojej przyszłej recenzji tej powieści. Jest absolutnie banalna, przewidywalna, sztampowa i schematyczna.
Powiedziałabym wręcz, że kopia analogicznych mdłych, przesłodzonych historyjek, jakie - w postaci książek i filmów - powstawały, powstają i będą powstawać dla mało wymagających odbiorców. Naprawdę, czytasz to i aż boli poczucie, że już widziałaś/eś takie postacie i tak skonstruowaną historię w co najmniej 10 filmach i 15 książkach.
Osobiście byłabym w stanie będąc dopiero na 20 z 266 stron tej książki opowiedzieć co się dalej wydarzy i w stu procentach trafić. Tak, jest taż tak schematyczna i przewidywalna.
A już zupełnie na łopatki rozwaliło mnie pytanie jakie pada na 253 stronie. Stoi w absolutnej sprzeczności z tym, co jest pisane kursywą na wszystkich poprzednich stronach powieści. Zwróćcie na to uwagę!
Daję 2 gwiazdki, a nie 1 tylko dlatego, że powieść niesie wartościowe przesłanie, choć dodać trzeba, że w XXI wieku to taka trochę oczywistość. No ale może bardzo zaganianym, zagubionym lub zapracowanym ludziom warto ją przypomnieć: że bliscy ludzie to najcenniejszy skarb oraz że życie to skarb i trzeba je przeżyć spełniając swoje marzenia i czerpiąc pełnymi garściami. Żyć tu i teraz. Bardzo modny slogan, ale prawdziwy, więc może komuś ta lektura pomoże zrozumieć tę oczywistą prawdę, co w życiu jest ważne i stanowi jego esencję, a co powinno się znaleźć na dalszym planie (trzeba pracować by żyć, a nie żyć by pracować itd.)
Prawdy podane bardzo łopatologicznie, ale podane i to jest pozytyw tej książki. No i ładna okładka oraz przyjemny rozmiar :) Ale to już pisałam.
Pokój Wspaniałości Julien Sandrel
„Pokój Wspaniałości” Juliena Sandlera to powieść, która wywołuje w czytelniku gamę emocji – od wzruszeń po trudną do opanowania wesołość, od smutku po optymizm.
Czyta się szybko, a potem żałuje, że to już koniec. A zakończenie daje wiele do myślenia…
Akcja rozgrywa się w 2017 roku w Paryżu, chociaż dzięki retrospekcjom poznajemy także wcześniejsze losy postaci.
Główna bohaterka, Thelma, z własnego wyboru samotnie wychowuje dwunastoletniego syna. Stara się godzić pracę w kosmetycznym koncernie rolą matki, jednak jest to trudne zadanie. Gdy pewnego dnia Louis zostaje potrącony przez ciężarówkę, trafia do szpitala i zapada w śpiączkę, życie kobiety zmienia się o przysłowiowe sto osiemdziesiąt stopni. Zwłaszcza, że lekarze nie mają jej do przekazania dobrych wiadomości.
Zrozpaczona Thelma, porządkując pokój syna, odnajduje zeszyt, w którym zanotował on swojej największe marzenia. I wtedy wpada na szalony pomysł – postanawia sama doświadczać wspaniałości spisanych przez Louisa, uwieczniać je na nagraniach i przekazywać na bieżąco synowi. Wierzy bowiem, że chłopiec wreszcie jakoś zareaguje, tym bardziej, że na liście znajduje się sporo wyzwań i pozornie nierealnych planów.
Thelma leci do Tokio i do Budapesztu, śpiewa w barze karaoke, zaczyna grać w piłkę nożną, a nawet dotyka …piersi nauczycielki syna. A to tylko niektóre z szaleństw, o udział w których nigdy by się nie podejrzewała.
Wszystkie zdarzenia poznajemy właśnie z perspektywy Thelmy, ale mamy tu też rozdziały, w których narratorem jest jej pozostający w śpiączce syn. To wyjątkowo przejmujące i sugestywne fragmenty.
W książce smutek przeplata się z poczuciem humoru, wciąż jednak czytelnik pozostaje w napięciu, czekając na zakończenie, które okazuje się bardzo zaskakujące.
Przyznam się, iż miałam obawy, że finał okaże się albo lukrowany, albo tragiczny, ale autor wymyślił zupełnie inne rozwiązanie, które bardzo przypadło mi do gustu.
Powieść napisana jest lekko, ale z polotem. I narracja, i dialogi wypadają naturalnie, przekonująco. Nie ma w tej książce miejsca na sztuczność, banały.
Nie jest to na pewno literatura z górnej półki, ale można przy niej świetnie się zrelaksować, a jednocześnie oddać różnym refleksjom.
Autorowi nie udało się ustrzec przed pewnymi szablonami (np. wizerunkiem pracy w korporacji i stereotypowym wizerunkiem bizneswoman),ale nie psuje to w żaden sposób lektury. Przeciwnie – autor zwraca uwagę na takie problemy jak: seksizm, dyskryminacja płci czy wyścig szczurów.
Czytało mi się „Pokój Wspaniałości” z przyjemnością. I takiego odbioru życzę wszystkim czytelnikom.
