Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2025
2019
2017
VHS. Przewińmy to jeszcze raz Przemek Corso 
Jako rocznik 91’, kasety są dla mnie symbolem końcówki lat 90. Pamiętam, jak jako podlotek potrafiłam katować te same bajki w kółko, bo wybór wcale nie był duży. Miałam jednak odrobinę szczęścia, moja ciocia prowadziła wypożyczalnię, więc od czasu do czasu wpadałam do niej na małe „buszowanko”.
Do dziś znam na pamięć „Kosmiczny mecz” - to zdecydowanie najbardziej zajechana kaseta, jaką wciąż trzymam w domu. No i oczywiście klasyka gatunku: rodzinne nagrania. Komunia na VHS-ie? Obowiązkowo ;)
Pigout i Przemek Corso zabierają nas w sentymentalną podróż do lat 90., przywołując klimat tamtych czasów właśnie przez pryzmat kaset VHS. Wiele z filmów, o których piszą, kojarzę raczej z późniejszych emisji telewizyjnych, ale nie zmienia to faktu, że to absolutne klasyki. Bo umówmy się „Szklana pułapka”, „Rambo” czy „Terminator” nigdy się nie starzeją. I choć dziś mamy przesyt treści z każdej strony, to właśnie przez to łatwo zapominamy, jak wielką rolę odegrały kiedyś kasety VHS w popularyzacji kina. Filmy oglądało się uważniej, bardziej się je przeżywało, więcej się o nich rozmawiało. To było wydarzenie, zwłaszcza gdy liczba kanałów w telewizji była mocno ograniczona.
Jeśli więc macie ochotę na podróż w czasie, zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę. Ja bawiłam się świetnie.
A tak na marginesie, odpowiadając na pytanie autorów: zdecydowanie jestem team Stallone. Pamiętam Sylwestra sprzed kilku lat, kiedy pochłonął mnie maraton „Rocky’ego”, którego uwielbiam. I mam wrażenie, że bawiłam się wtedy lepiej niż niejeden Polak na sylwestrowej imprezie.
VHS. Przewińmy to jeszcze raz Przemek Corso
Ta książka to ładnie opakowane nic ciekawego. Wielka czcionka, duża interlinia i odstępy między literami oraz co kilka, kilkanaście stron zupełnie nie potrzebne fotosy rozbuchały ją do prawie 450 stron. Twarda oprawa i spora objętość sprawiły że na okładce pojawiła się szalona wręcz cena. A treść? No właśnie jej trochę brakuje, a może inaczej. Autorzy krążą wokół tego samego kamienia podnosząc go co kilka stron, próbując znaleźć pod nim za każdym razem coś innego. Ale wiecie co? Tam nic nie ma. Pomysł, nie ukrywam ciekawy. Niestety, za nim nie idzie nic więcej. Bo ile można pisać jak to było w wypożyczalni u pana Sobka czy innego Druta. Materiału jest tu na ciekawy tekst liczący maksymalnie 5-7 stron. Ewentualnie wywiad liczący stron kilkanaście. Ale to co się tutaj zadziało było w sumie nie potrzebne. Jedyna wartość dodana to wypowiedź syna pana Sobka, bo on faktycznie znał temat od podszewki będąc latoroślą właściciela wypożyczalni VHS oraz chłopaków z VHS Hell, bo tam pojawiła się jakaś merytoryka. Dodatkowo styl wypowiedzi autora ukrywającego się pod pseudonimem PigOut (ŚwiniaWon?) był szalenie męczący. Nie toleruje takiej formy bełkotu. Szczęście w nieszczęściu, że książka była prezentem, bo gdybym za nią zapłacił to bym chyba autorów poszukał. I to nie po autograf.
