Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2021
2015
2003
Napoleon - mit zbawcy Jean Tulard 
Tulard prezentuje złożony i pełen sprzeczności obraz Napoleona, który owszem był genialnym strategiem wojskowym, ale w moim odczuciu swoją wielkość zawdzięcza w dużej części swojej propagandzie. Wykorzystywał w tym celu sztukę. Stosował cenzurę, ograniczył ilość prasy aby mieć nad nią pełną kontrolę, zagłuszył literaturę, ograniczył ilość oper i miał pełen nadzór nad ich repertuarem, i tak dalej, i tak dalej… Na całe szczęście nie udało mu się w pełni zahamować postępu w dziedzinach sztuki. Z jednej strony był świetnym strategiem ale planując bitwy wykazywał ignorancję w kwestiach meteorologii czy ukształtowania terenu co prowadziło do katastrofalnych skutków jak np. podczas inwazji na Rosję. Jest to fascynująca lektura nawet dla tych, którzy nie interesują się historią Francji. Autor przedstawia Napoleona nie tylko jako postać polityczną, ale również kulturową i symboliczną. Jego język jest przystępny a wiele kwestii dobrze wyjaśnionych dzięki czemu książka jest zrozumiała i przejrzysta. Jest to świetna analiza, jak wizerunek Napoleona zmieniał się na przestrzeni lat w różnych aspektach kultury.
Joseph Fouché Jean Tulard 
Joseph Fouché dla wielu współczesnych i potomnych był postacią demoniczną. Kat Lyonu w czasie terroru jakobińskiego, jako członek Konwentu – królobójca, kilkukrotny minister policji, oratorianin, jakobin, współpracownik dyrektoriatu, konsulatu, cesarstwa, wreszcie w służbie Ludwika XVIII, zawsze spadał jak kot na cztery łapy.
Tej niezwykłej postaci przyjrzał się Jean Tulard. Książka będąca efektem badań nad mistrzem intryg została opublikowana we Francji w 1998 r., a przetłumaczona na polski i wydana przez PIW w 2021 r. Tulard uwzględnił wyniki wcześniejszych badań i mocno uczłowieczył postać Fouchégo. Co nie znaczy, że wybielił.
Fouché musiał lawirować pomiędzy różnymi stronnictwami, po upadku Robespierre’a konsekwentnie prowadził politykę umiarkowaną wobec rojalistów, balansując pomiędzy nimi a jakobinami. Nie przeszkodziło mu to w wytropieniu spisków tych pierwszych. Tulard opisuje to bardzo ciekawie. Oprócz głównej narracji, w książce znajdują się ciekawe i przydatne aneksy, np. poświęcony autentyczności tak zwanych pamiętników Fouchégo czy alfabetyczny spis współpracowników i najważniejszych podwładnych mistrza intryg. Tulard sporo miejsca poświęca bezlitosnej walce i podkopywaniu pozycji wśród różnych służb policyjnych tego okresu. Ponieważ nie mam talentu do intryg, nieco się w tym gubiłam, a wtedy słowniczek okazywał się bardzo przydatny.
Książkę zdecydowanie polecam, warto mieć jednak już pewne przygotowanie z historii tego okresu, bowiem autor nie zajmuje się tłumaczeniem przebiegu wydarzeń w latach 1759 – 1820, zakładając, że czytelnik go nieźle zna.
