Klaudia Adamowicz

"Krajobraz fantazji" to swego rodzaju biblia wiedzy o fenomenie Harajuku. Książka nie łatwa, ale za to wiarygodna i konsekwentna. Pozycja warta poznania dla osób chcących zagłębić się w temat naprawdę rzetelnie. Dwanaście lat temu kiedy studiowałam Animacje Społeczną Kulturalną z Zarządzaniem Kulturą, gdzieś przypadkiem trafiłam na pojęcie "harajuku". Japonia fascynowała mnie już w tedy od paru lat - nie ukrywam, że zainteresowanie to narodziło się od anime i mang (słabo dostępnych w Polsce za moich nastoletnich czasów) z czasem przeradzając się w miłość i pragnienie poznania kultury Kraju Kwitnącej Wiśni. I tak na skutek studiów i zainteresowania trafiłam na wspomniane pojęcie. Niestety w tedy nie dotarłam do zbyt wielu źródeł mówiących cokolwiek konkretnego na ten temat. Kiedy więc po latach - moja fascynacja Japonią i Azją w szerokim znaczeniu, nie zgasła, a wręcz przeciwnie - trafiłam na ten tytuł nie było mowy o pominięciu go w swoim czytelniczym planie. I tak mogę nareszcie szczerze sama przed sobą przyznać, że nie tylko uzupełniłam wiedzę o Harajuku ale dopiero teraz właściwie ją nabyłam. Książka, o której mowa to pozycja naukowa, poparta wywiadami badaniami oraz masą literatury. Znajdziemy tu historię początków Harajuku zarówno jako miejsca fizycznego, pojęcia kulturowego jak i całej społeczności. Autorka bardzo dokładnie przeprowadza nas przez ten temat (sama bibliografia to 25 stron) na koniec uzupełniając jeszcze całość o słownik pojęć z języka japońskiego jakie występowały w książce. Dowiemy się o odmianach Harajuku, jego transformacji, znaczeniu w kulturze, mechanizmach działania oraz zmianach jakie zachodziły na przestrzeni lat i ich wpływie na na kształt tej kultury. Dostaniemy tez kilka opisanych fotografii - i tu odczułam spory niedosyt bo ten temat aż prosi się o fotorelacje. Nie jest to książka do czytania na raz i nie każdemu podejdzie. Jednak z drugiej strony jest to wspaniała pozycja dla łaknących konkretnej wiedzy. Cieszę się , że na nią trafiłam i będę mogła mieć ją na półce. Lektura pozostawia we mnie jednak pewien smutek bo wynika z niej, że to co kilkanaście lat temu zapragnęłam zobaczyć na własne oczy, dziś jest już w zupełnie innej formie, a nim uda mi się spełnić marzenie o podróży ulegnie zapewne jeszcze nie jednej przemianie i pozostaje mi mieć nadzieję, że nie zniknie całkiem...