Milena Wiktoria Jaworska

RECENZJA NAPISANA W 2017 ROKU! Cóż tu napisać, może zacznę od początku. Miałam ochotę przeczytać tę historię, jak tylko o niej usłyszałam te kilka miesięcy temu, gdy została wydana. Byłam pod wrażeniem, że tak młoda osoba jest w stanie napisać i wydać książkę, tym bardziej że Milenę – jej autorkę kojarzę z tak zwanego widzenia, co jeszcze bardziej spotęgowało moją ciekawość. Powracając jednak do historii zawartej w książce, zacznę niestety od tej złej strony, bowiem dopatrzyłam się jednej wady, ale niewielkiej i jest to jedyne moje osobiste odczucie. „Miles” to powieść za krótka jak dla mnie. Zdecydowanie za krótka — przeczytałam ją za jednym zamachem, bo tak mnie wciągnęła, a tu nagle koniec. Czuję niedosyt. Ogromny niedosyt! Zdaję sobie sprawę, że to pierwsza część trylogii i powinna sprawiać, aby Czytelnik miał ochotę sięgnąć po część następną i w „Miles” właśnie coś takiego jest. Ja kocham grube książki, jednak historia, którą stworzyła Milena, jest po prostu niesamowita. Najchętniej już bym wszystko przeczytała! Książek fantasy, bądź podobnych jest całą rzesza, nie zliczę, tym bardziej nigdy wszystkiego nie przeczytam (niestety). Jednak wciąż we wszystkim przewijają się te same postacie, utarte schematy. Wszędzie są jakieś wampiry, wilkołaki, czarownice, elfy, anioły i inne oklepane stworzenia, które gdzieś już były i każdy je dobrze zna, prawda?. W „Miles” mamy do czynienia z Gwiazdami! Tak, właśnie! Zaskoczenie? Dla mnie tak: ogromne, bo ja się z tym jeszcze nie spotkałam, przynajmniej tego nie pamiętam, a ten pomysł bardzo mi przypadł do gustu. Chociaż nie, w Narnii coś gdzieś było, w którejś części (czwartej??),ale to nie istotne, bo nikt tego nie pamięta przecież, a postać była tam epizodyczna. Tutaj mamy głównych bohaterów, którzy są najprawdziwszymi gwiazdami, prosto z nieba. Pomysł jest trochę nowatorski, bo wreszcie ktoś pokusił się o odstąpienie od tego, co znają wszyscy i wymyślił coś zupełnie innego. Główna bohaterka — Mille to młoda dziewczyna, która jest córką znanego polityka. Ojciec nastolatki aplikuje na stanowisko prezydenta Stanów. Nagle dziewczyna, do tej pory zawsze samotna, bez przyjaciół — poznaje w szkole tajemniczego Ariesa o niesamowitych oczach... Przerwę na chwilę. Zaleciało „Zmierzchem”, nieprawdaż? Przynajmniej mi, ale zapewniam, że nijak to się do tego ma. Śmiało mogę powiedzieć, że to nie jest marna imitacja historii Belli i Edwarda, a Aries nie okaże się kolejnym wampirem, na którego widok mdleje następna nastolatka. O nie, opowieść Mille i Ariesa jest o wiele ciekawsza, a ich miłość bez wątpienia jest naprawdę wspaniała. Oczywiście książka kończy się w momencie, który sprawia, że chcę czytać dalej, a jakże! :) Jestem także pod wielkim wrażeniem stylu pisania autorki. Nie wiele starsza jestem, ale wciąż pozostaję daleko w tyle. Milena ma lekkie pióro, które już od pierwszych stron przenosi Czytelnika do innego świata. Książka podobała mi się niesamowicie, co już pewnie zdążyliście zauważyć, pomimo, że jak dla mnie jest zdecydowanie za krótka, ale to szczególik, bo cała resztą nadrabia. No i zapewne świadczy także o tym długość recenzji — przecież dawno tak się nie rozpisałam o żadnej powieści. Co prawda czytałam ją jedynie w pdfie (nienawidzę tej formy!),mimo to mnie nie zraziło i z przyjemnością przez nią przebrnęłam. Z czystym sumieniem polecam ją każdemu, bo warto po nią sięgnąć, a ja myślę, że jeszcze kiedyś do niej powrócę. jestem-niedoskonala.blogspot.com