Daron Acemoglu

No cóż, myśl przewodnią tej książki można oddać krótko: przemiany zachodzące pod sztandarem postępu nie są "nieuniknione", jak często się nam wmawia, ale są kwestią naszego wyboru. Wyboru dokonywanego przez ludzi wpływowych, z określoną wizją. Niestety nazbyt często w historii ludzkości postęp wcale nie oznaczał automatycznego dobrobytu dla wszystkich, ponieważ był forsowany głównie przez elity i to głównie one się na tym bogaciły. Więcej pieniędzy to więcej władzy i wpływów, a zatem jeszcze więcej korzystnych dla elit rozwiązań - i koło się zamyka. Tę tezę autorzy ilustrują historią XIX-wiecznej rewolucji przemysłowej. To, że dziś żyje się nam lepiej (mamy wolne weekendy, urlopy, jakieś prawa pracownicze, a dzieci nie muszą pracować),to zostało WYWALCZONE przez ludzi, którzy zbuntowali się przeciwko wyzyskowi XIX-wiecznych fabrykantów, swoje dołożyła też II wojna światowa. Jeśli chodzi o XX wiek, najwięcej miejsca autorzy poświęcają rzecz jasna Stanom Zjednoczonym - New Deal i powojenny rozkwit gospodarczo-społeczny, którego zdobycze zostały niestety stopniowo zaprzepaszczone przez lansowanie neoliberalizmu. I niestety wygląda to tak, że obecnie zdążamy znowu ścieżką XIX-wieczną, co jest wizją bogatych technokratów - powtórzmy to. Ja też zawsze powtarzam, że postęp ma być dla ludzi, a nie na odwrót i co nam z takiego "postępu", wskutek którego biedniejemy, głupiejemy i pracujemy coraz ciężej. Nie tak miało być, tymczasem historia się powtarza. Obecnie "eksperci" prześcigają się w prognozach, ile osób straci pracę wskutek AI, ludzie głowią się czy nie przekwalifikować się z prawników na fizjoterapeutów, bezwolnie poddajemy się temu trendowi, tylko jakoś nikt nie podważy tego kierunku i nie zada pytania "a co, gdyby sztuczna inteligencja miała służyć wszystkim, pomagać ludziom, a nie eliminować ich, czy służyć jako narzędzie do kontrolowania i inwigilacji". Na dodatek technologia i AI rujnują demokrację, a wspierają autokratów. Jako jednak, że u władzy są Big Techy, to realizowana jest ich wizja, a nie wizja mająca na uwadzę dobrobyt wszystkich. Autorzy na koniec podają szereg rozwiązań, wraz z wyjaśnieniem, które można by zastosować, żeby to zmienić. Jeśli ich nie wdrożymy, nasza przyszłość będzie ponura. Cieszę się, że nobliści podzielają ten punkt widzenia i tak jasno klarują, że jako ludzkość "mamy problem". Książka jest bardzo przystępna, jeśli miałabym coś punktować, to to, że wiodąca teza jest mocno wałkowana przez cały czas, wskutek czego ma się poczucie powtarzalności treści - jednak taki styl ma też poprzednia książka autorów ("Dlaczego narody przegrywają").