Katarzyna Gurczyńska-Sady

Rzetelna praca po której przeczytaniu można śmiało odpowiedzieć: Nie ma szału, jest... antropocen, czyli lepiej już było, a szansę, że będzie lepiej mogą mieć jedynie buddyści, którzy w którymś wcieleniu zobaczą wokół siebie 2 mld mieszkańców planety, zamiast obecnych ponad 8 mld... i to jeszcze przy założeniu, że te 2 mld będzie ekologami o diecie wegańskiej, a najdalsze wypady turystyczne robić będą do sąsiedniego szałasu, bo inaczej będzie cały czas to samo. Poważniej. Książka pokazuje w dużym skrócie historie ludzkości, której zwieńczeniem jest epoka Wielkiego Przyśpieszenia, w której wszystkie wykresy "parametrów cywilizacyjnych" eksplodowały w górę niczym korki od rosyjskiego szampana, chociaż do tej pory, a szczególnie do XVI wieku nic czegoś takiego nie zapowiadało i gdyby tylko one składały się na diagnozę współczesności to byłoby wspaniale, bo żyje nam się lepiej, dłużej, wygodniej, ciekawiej. Ale niestety za tym wszystkim stoi chłodna analiza, że ludzkość musi dać sobie na wstrzymanie. Czyli może się uda (ale pewności żadnej nie ma) wstrzymać bieg lawiny, ale musi wystąpić naprawdę wiele sprzyjających okoliczności ( w większości zależnych od człowieka),a nawet szczęścia, żeby następne pokolenia cieszyły się sensownym życiem. Zwieńczeniem całego wywodu jest pytanie postawione przez autorów: "Czy ratunek może przynieść rezygnacja z naukowo-technologicznej racjonalności, czy raczej uzupełnienie jej o coś, co zostało dawno temu zagubione, a może wciąż się nie narodziło?" Książka ciekawa, szczególnie w warstwie puentująco-konkluzywnej, bo większość znaków firmowych cywilizacji, czyli zagrożeń dla dalszego życia ( nie tylko człowieka),ale całego ekosystemu jest znana. Chociaż z pewnością dla wielu mogą być one co najmniej wątpliwe. Dla mnie też niektóre funkcjonują w formule hiperboli (czyli, sporej przesady),ale nie widzę żadnego mechanizmu, żadnego trybu w którym człowiek (ludzkość) mógłby sobie wziąć na wstrzymanie i koniec (może trochę późniejszy) jest jednak nieunikniony.