Tajemnica szpilki. Obcy z mroków nocy

Autor przedstawia sprawy kontrowersyjne, za które w prawie amerykańskim należy się surowa kara, ale czy są one zgodne z poczuciem sprawiedliwości. Cykl "Między prawem a sprawiedliwością" pokazuje nam, że nic w życiu nie jest proste i jednoznaczne.

Autor przedstawia sprawy kontrowersyjne, za które w prawie amerykańskim należy się surowa kara, ale czy są one zgodne z poczuciem sprawiedliwości. Cykl "Między prawem a sprawiedliwością" pokazuje nam, że nic w życiu nie jest proste i jednoznaczne.

Mi sie to podobalo. Krótkie i tresciwe równoczesnie. Bez zbednych flaków i fajne zakonczenie, owszem przewidywalne bardzo. Mamy tutaj szczególowy opis zbrodni i to w samej koncówce, co sprawia, ze jest to dosc oryginalne. Prosty jézyk literacki, mimo, iz akcja dzieje sié ,,gdzies tam w Angli', kiedys tam. Bohaterowie sá bardzo realni. Co stalo sie z urocza starsza Pania, czemu taki tytul? Warto sie zapoznac z twórczoscia Pana autora.

Edgar Wallace w Czerwonym Kręgu przedstawia niezwykle intrygującą historię tajemniczej organizacji przestępczej, która zastrasza najbogatszych mieszkańców Londynu, domagając się od nich gigantycznych okupów. Ci, którzy odmawiają zapłaty, giną w tajemniczych okolicznościach, a jedynym śladem pozostawianym przez sprawców jest symbol czerwonego kręgu. Śledztwo w tej sprawie prowadzi inspektor Parr, który od dłuższego czasu tropi działalność organizacji. Do jego zespołu dołącza jednak nieoczekiwany sprzymierzeniec – słynny prywatny detektyw Derrick Yale, znany ze swoich niezwykłych zdolności analitycznych i psychometrycznych. Sprawa nabiera rozpędu, gdy James Beardmore, jeden z najbogatszych przedsiębiorców w Londynie, otrzymuje list z żądaniem okupu w wysokości stu tysięcy funtów. Beardmore odmawia zapłaty, uznając pogróżki za zwykłe oszustwo, lecz wkrótce zostaje zamordowany w tajemniczych okolicznościach. Podejrzenia inspektora Parra i Derricka Yale’a padają na Talię Drummond, młodą kobietę o niejasnej przeszłości, zatrudnioną jako sekretarka u wpływowego finansisty Harveya Froyanta. Okazuje się, że dziewczyna była widziana w okolicy miejsca zbrodni, a dodatkowo zostaje przyłapana na zastawieniu w lombardzie złotego posążka Buddy, który zniknął z kolekcji jej pracodawcy. Czy jest rzeczywiście wspólniczką złodziei i zabójców, czy też padła ofiarą większej intrygi? W miarę jak śledztwo się rozwija, detektywi odkrywają, że Czerwony Krąg jest organizacją o niezwykle rozbudowanej strukturze, a jej członkowie nigdy się nie widują, wykonując jedynie polecenia tajemniczego przywódcy. Yale i Parr muszą rozszyfrować, kim jest prawdziwy mózg operacji, zanim kolejna ofiara zginie w wyniku jego bezlitosnych rozkazów.

Myślałam, że każdy tom serii "Płomienie winy" to osobna historia, coś w stylu opowiadań. Z tego powodu sięgnęłam po to wydanie. Coś na szybko. Okazuje się, że jest to jedna historia, podzielona na mniejsze części. Coś jak rozdziały, ale zapakowane w osobne tomy. Ta, pierwsza część, jest intrygującym wprowadzeniem. Historia zapowiada, że będzie to coś nowatorskiego.

„Płomienie winy” to seria autorstwa popularnej duńskiej pisarki Inger Gammelgaard Madsen. Polskie wydanie zostało podzielone na krótkie części, które w wersji cyfrowej (e-book i audiobook) funkcjonują niemal jak odcinki serialu. Szósta część stanowi finał tej historii. Anne Larsen odnajduje ślady w mieszkaniu Liv Løkke, które potwierdzają jej najgorsze obawy – kobieta zniknęła, a sytuacja wygląda na bardzo poważną. Akcja nabiera tempa, gdy dziennikarka Anne oraz Roland Benito (śledczy z Policji Wschodniej Jutlandii) łączą siły, by dopaść mordercę, zanim dojdzie do kolejnej tragedii. W tej części wszystkie wątki dotyczące tragicznego wybuchu gazu i tajemnic z przeszłości ostatecznie się zazębiają.

Retro kryminał w klimacie wakacji w PRL-u, idealny na wakacje A.D. 2025. W "Nieudanym urlopie majora Downara" nie ma: - epatowania rzeźnickimi opisami (choć trup jest, nawet niejeden, - ani jednego niepotrzebnego zdania, - błędów językowych, od których zgrzytają zęby, - nudy i rozwlekłych opisów nie wiadomo czego i po co, - śledczych o głębokim wnętrzu, równie głębokim życiu wewnętrznym i/lub jeszcze głębszej nieprzepracowanej traumie - mdłych postaci bez polotu. Natomiast w "Nieudanym urlopie majora Downara" jest: - wartka akcja, - ciekawa, lekka intryga, idealna na wakacyjną lekturę, - świetne dialogi, - żywy, naturalny język, - postaci, nawet te pojawiające się na moment, "jakieś" (a przypomnę, że zero zbędnych opisów, charakterystyczne cechy bohaterów poznajemy z wypowiadanych przez nich kwestii) - lekkość i dyskretnie przemycane poczucie humoru. A do tego, w wersji audio dostajemy rewelacyjnego Leszka Filipowicza, który z tej napakowanej dialogami powieści, zrobił lektorską perełkę.

bardzo fajna książka, dobra na odstresowanie się. ALE zdecydowanie nie powinna się nazywać romansem. wątek romantyczny jest i jest ważny, ale ważniejsze (przynajmniej w moim mniemaniu) były wątki detektywistyczne i sensacyjne, które były bardzo dobrze opisane i zaplanowane. bardzo mogę polecić te książkę, jeśli szuka się czegoś lekkiego, z wieloma mniejszymi intrygami, które podbudowują główną tajemnicę aż do punktu kulminacyjnego, z niestandardowymi, ale świetnymi głównymi bohaterami to bardzo gorąco polecam.

Klimat robi robotę. Zamknięta przestrzeń pociągu, noc, przestój i zbrodnia – to połączenie działa bardzo dobrze. Historia jest spokojna, ale gęsta od napięcia i podejrzliwości, a atmosfera stopniowo się zagęszcza. To kryminał bardziej klimatyczny niż dynamiczny, z naciskiem na obserwację bohaterów i narastające poczucie niepokoju. Dobry start cyklu, szczególnie dla tych, którzy lubią mroczne historie z wyraźnym tłem miejsca.

Mroczny klimat dawnych lat i niesamowite tło historyczne – Duchy rzeki Pregel to kryminał, który wciąga od pierwszych stron. Stanisław Berg to detektyw z charakterem i duszą – im dalej w śledztwo, tym bliżej mroku ludzkiej natury. Wciągająca fabuła, świetny język i ten niepowtarzalny klimat Królewca.

Całość można opisać w ten sposób: Maryla Rawska – nieślubna wdowa i panna na wydaniu na tropie tajemniczego morderstwa powiązanego z kradzieżą relikwii. Lektura, przy której można odpocząć i się zrelaksować. Książka jest kryminałem retro, więc można się sporo dowiedzieć o życiu w Krakowie w 1884 roku. Dodatkowo powinna się spodobać wielbicielom cosy crime (bo nie ma tu epatowania przemocą) i także miłośnikom komedii kryminalnych, bo w powieści jest sporo humoru. Książka wypada lepiej niż tom pierwszy – może dlatego, że bohaterowie są już znani, a może też dlatego, że całość jest mniej dramatyczna, bo Maryla nie jest emocjonalnie związana ani z ofiarą, ani z podejrzanymi – tak jak to miało miejsce w poprzednim tomie.

Bardzo sympatyczna komedia kryminalna. Co z tego, zapytacie - przecież dużo jest takich w Polsce. Ale niekoniecznie z lat 50., a to z tego właśnie okresu są "Kłopoty ze spadkiem", więc mamy tutaj Milicję Obywatelską. A do tego klimatu starego domu i walkę o spadek. Klasyka, jakby tak pomyśleć. Ale jaka pożądana! Jak w każdej książce z tego nurtu, mamy tutaj szybkie dialogi, żarty słowne (lub narracyjne, ale tutaj akurat ukryte są w dialogach) dość czarno-białych bohaterów, prędki rozwój wypadków i zagadkę bardziej niż śledztwo. I z tego ta ksiażka wywiązuje się bardzo dobrze - rzeczywiście aż do końca nie wiadomo, jakie będzie rozwiązanie, a śmiechu też trochę jest. To przede wszystkim powieść oparta na dialogach, do tego nierzadko pisanych w starym stylu (w końcu ta książka nie powstała dzisiaj). Piszę o tym, bo wiem, że niektórzy oczekują dowcipów już u narratora - tutaj tego nie ma. I jest jeszcze jedna rzecz, która może przytłoczyć - nawał bohaterów już od początku. To jeden z tych tytułów, w których autor na początku daje słowniczek bohaterów, przez co czuje się usprawiedliwiony tym, że dosłownie od pierwszego rozdziału dostajemy prawie wszystkie imiona i koligacje rodzinne do zapamiętania, co trochę odstrasza. Bywają też nielogiczne wnioski, ale tu akurat może być mojego braku nadążania. Tym niemniej, ta książka ma klimat i dobrze się ją czyta. A nawet powiedzmy, że dam nieco wyższą ocenę niż zwykle, przez wzgląd na to, że wówczas ten nurt nie był aż tak popularny.

Kapitan Jacek jak zwykle demonstruje swój "nadprzyrodzony" detektywistyczny zmysł. Jako nowy nauczyciel historii inwigiluje środowisko i jak zwykle nie może oprzeć się pięknej kobiecie. Mamy też dużo sytuacyjnych i słownych humoresek a całość jest po prostu świetną czytelniczą rozrywką, która czytać można nawet przed snem.

Kolejna szybko rozwiązana sprawa kryminalna. Wszystko dzięki zgranemu zespołowi detektywów komisarz Agnes Hillstrom i jej asystentowi Otto Vang. Oni uzupełniają się wzajemnie, wspierają się i lubią. Prosty motyw dziwnego morderstwa. Polecam jak chcecie coś na szybko i bez powikłań. Tutaj jest tak prosto, że nawet Ikea wyraża swój podziw dla stylu. :)

Jedna z lepiej napisanych książek z gatunku kryminału milicyjnego, jakie miałam okazję czytać. Nie tylko dlatego, że jest pozbawiona grubociosanej propagandy tak powszechnej w utworach tego typu, równiez dlatego, że czytelnik ma okazję pogłębić wiedzę na temat starożytności. Podoba mi się tempo akcji tej książki, trochę przerysowany świat (jak zwykle u Gordonowej),a przede wszystkim fakt umieszczenia intrygi w hoteliku odciętym od świata, co - jak zauważyli inni - nasuwa skojarzenia z utworami A.Christie. Na minus dałabym jedynie, że książka jest chwilami przegadana i zawiła (zbyt dużo bohaterów) przez co jej lektura jest chwilami męcząca.

To co pierwsze mi się rzuciło w oczy przy czytaniu tej książki, to fakt, iż autor bardzo kocha swoje miasto. Z takim zaangażowaniem, dumą i wręcz swoistą czułością o nim pisze, że miałam wrażenie, iż to właśnie Tychy są główną postacią tej opowieści. Nie policjanci, nie sprawa, nie śledztwo, tylko właśnie miasto Tychy. Nie, żeby mi to jakoś specjalnie przeszkadzało, jednak jest to mocno zauważalne. A co oprócz promocji Tychów i radiowej Trójki, jeszcze w tej książce znajdziemy ? W zasadzie niemal standard. Policjant w tak zwanym średnim wieku, świeżo po rozwodzie (bo praca jest najważniejsza) słabe kontakty tak z synem jak i z ojcem. Warszawska policjantka za karę zesłana do Tychów, a co takiego przeskrobała, sami przeczytajcie, jak chcecie. I w końcu śledztwo. Kobieta potrącona na drodze, sprawca zwiał. Cóż, czytało się całkiem nieźle, ale bez rewelacji (wykład o Tyskich Browarach Książęcych niezwykle ciekawy).😉 Lubię czynnik obyczajowy w kryminałach, jednak, jak i we wszystkim, nie lubię przesady. W "W mroku reflektorów" było jednak jak na mój gust, zbyt wiele, prywaty i filozoficznych wywodów. Dodatkowy minus za wilczura, który zapłacił najwyższą cenę za a jakże ludzką głupotę i nieuwagę. Dodatkowy plus za wzmiankę o Anthonym de Mello i jego "Przebudzeniu". Z sumowania wyszło mi, że książka była dobra, ale czy aż dobra, czy tylko dobra, oto jest pytanie 😉.

Dziwię się, że taką niesamowicie dobrą kryminalną powieść nie doceniają na LC. Wartka akcja choć spokojnie prowadzona przez autora, którego nie znam. Wyraziste postacie, zwłaszcza detektyw. Taka sympatyczna osoba. Lektor również wpływa na mój korzystny odbiór. Polecam.

www.tinarecenzuje.pl www.facebook.com/tinarecenzuje www.instagram.com/tinarecenzuje Ostrożnym krokiem zeszli na brzeg rzeki na wysokości mostu. Ilość zgromadzonych funkcjonariuszy policji nie wróży niczego dobrego. Przyspieszyli kroku. Dało zauważyć się dwie spore grupy interwencyjne oraz łysinę szefa, który stał między nimi. Po prawej stronie policjanci wraz z psami wycofywali się na nasyp, po lewej natomiast pracowała grupa techników, która przepychała się z noszami. Spodziewali się wszystkiego, jednak nie tego, że za moment będą widzieli makabryczny obraz spalonego doszczętnie ciała. W grudniu 2020 roku, nakładem Wydawnictwa CM ukazała się książka z serii: Nowy Polski Kryminał. Poznaj “Centrum” (tom I z cyklu: Centrum) Joanny F. Bielak. Joanna Bielak zawodowo jest trenerem, coachem, konsultantem projektów doradczych dla przedsiębiorców w zakresie zarządzania organizacjami. Współpracowała z topowymi firmami. Monitorowała rozwój i ekspansję zachodnich marek na Europę centralno-wschodnią. W liceum pomagała tworzyć sztuki teatralne. Jest również laureatką nagród literackich i scenariopisarskich. W momencie, gdy policja otrzymuje zgłoszenie o zaginięciu bratanicy dyrektora Biura Kryminalnego KGP, w Centrum Poszukiwań Zaginionych osób tworzy się oddzielna, specjalna grupa dochodzeniowa, do której dołącza Eryk Denar. Jest on człowiekiem ambitnym, nieugiętym, jednak boryka się także z demonami przeszłości, które rzutują na teraźniejszość i jego pracę, a zwłaszcza na relacje z przełożonym. Kilka lat temu jego narzeczona zaginęła i po dziś nie wiadomo w jakich okolicznościach. Ślad po niej zaginął. Tymczasem w Internecie trwa coaching samobójstwa - w życiu realnym ludzie spotykają się na kursach realizacji celów, główną misją jest własna śmierć. Przed Erykiem Denarem czeka trudne zadanie. Musi on odnaleźć zaginioną dziewczynę, ustalić kto czyha na jego własne życie, a także nie dopuścić by kolejne ciało zostało zamurowane w ścianie tunelu Warszawskiej Trasy Średnicowej. “Centrum” Joanny F. Bielak, to pierwszy kryminał, który otwiera cykl Centrum. Jest to powieść, w której główną rolę, jak przystało na mroczną twórczość gra trup. Jednak nie tylko o morderstwo tutaj się rozchodzi. Aby było ciekawiej i zawilej, czytelnika czeka także zderzenie z psychologiczną stroną lektury, a także walką z czasem, który nieubłaganie szybko przemija, a przynajmniej w przypadku prowadzenia śledztwa, bo fabuła już taka wartka nie jest. Trochę musiałam naczekać się, aby dojść do sedna książki. Wszystko to za sprawą bardzo skrupulatnych opisów architektury, przyrody, życiorysów bohaterów i wszystkiego innego co da się zobrazować, a co tak naprawdę nie musiało zostać tak dokładnie ukazane. Wystarczyła symbolika, napomknięcie i też byłoby dobrze i o wiele bardziej dynamicznie. Tymczasem autorka odkrywa tajemnicę stopniowo, z licznymi przerwami na “a wplotę tutaj coś”. Bywały momenty, w których piekielnie nudziłam się podczas czytania. Idąc dalej. Lektura napisana została lekkim piórem, które mimo wszystko czyta się dobrze, bez najmniejszych zakłóceń. Podzielona została na liczne, wielowątkowe, krótkie, zatytułowane lokalizacjami rozdziały. Poprowadzona w narracji trzecioosobowej, co też według mnie jest zabiegiem pożądanym, ponieważ miałam pełny wgląd na wydarzenia nie tylko od jednej osoby, ale od wszystkich bohaterów. Postaciami są ludzie z krwi i kości, którzy popełniają błędy, za które przychodzi im ponieść konsekwencje w teraźniejszości. Zostali doskonale nakreśleni od strony psychicznej i również poprawnie od strony fizycznej. Zdecydowanie są to bardzo emocjonalne jednostki, z którymi prosto jest złapać nić porozumienia. Bardzo miło przeżywało się z nimi się wzloty i upadki. Podsumowując: Do przeczytania “Centrum” Joanny Bielak zachęciła mnie poprzednia książka, którą miałam przyjemność przeczytać od Wydawnictwa CM. Poziom poprzedniej lektury był rewelacyjny, idąc tym tropem, sądziłam, że tak samo będzie i tutaj. Niestety trochę się pomyliłam. Lektura nie zadowoliła mnie należycie. Po pierwsze długo trzeba czekać na rozwinięcie fabuły, po drugie zbyt dużo zakłócaczy było w książce, co utrudniało odbiór. Na plus lekkie pióro, postacie. Reasumując można przeczytać.