Stan Nowy Jork przeciwko

Bardzo sympatyczny kryminał, w którym pomimo przestępstw kilku, niektórych okrutnych, spotykamy sią z całą kolekcją sympatycznych osób, które pomimo przeciwności życiowych nie tracą optymizmu, a los tym razem im sprzyja. Akcja odrobinę mało wiarygodna, ale niech tam...

Kryminał „Dotrzeć do prawdy” Tomasza Wandzela jest pierwszym tomem cyklu, którego głównym bohaterem jest komisarz Andrzej Papaj. Akcja powieści dzieje się we Wrocławiu w czerwcu 2015 roku. Podczas prac w budynku starych warsztatów szkolnych pod posadzką zostaje odnaleziony szkielet. Badania wykazują, że jest to mężczyzna, który został uduszony w latach 80-tych. Znaleziony w pobliżu szkieletu przedmiot zawęża poszukiwania do konkretnej osoby. Jednak ustalenie motywu i przede wszystkim sprawcy wcale nie jest proste. Zwłaszcza, że podczas skrupulatnie prowadzonego przez Justynę Nowicką i Andrzeja Papaja śledztwa pojawiają się wątki handlu ukrytymi podczas wojny przez Niemców działami sztuki i amerykańskiego wywiadu. Wątki kryminalne autor przeplatana wątkami obyczajowymi związanymi z życiem prowadzących śledztwo policjantów, ale nie tylko. Wandzel porusza problem korupcji i ustawianych przetargów na lokale, rozważa motywy korzystania z portali randkowych i pokazuje, że wydarzenia z przeszłości mogą do nas powrócić w najmniej spodziewanym momencie życia wywracając go do góry nogami. Historia początkowo wydaje się prosta, z czasem staje się coraz bardziej zagmatwana i ciekawsza ze względu na wprowadzane wątki poboczne. Autor plącze tropy, prowadzi nas w jakimś kierunku, by za chwilę zanegować wcześniejsze odkrycia lub ujawnić fakty obalające poprzednie hipotezy. Wprowadzenie wątków dotyczących życia osobistego prowadzących sprawę policjantów pokazuje ich jako osoby bardziej realne i prawdziwe rozbudowując psychologię postaci. Komisarz Andrzej Papaj to postać nietuzinkowa. Dwukrotnie rozwiedziony stał się hedonistą spędzającym wolny czas z kobietami poznawanymi na serwisach randkowych. Nawiązywane w ten sposób znajomości czasem komplikują mu życie, ale ponieważ ma pogodne usposobienie nie przejmie się tym zbytnio. W pracy jest skutecznym policjantem, choć nierzadko bywa impulsywny i chodzi swoimi ścieżkami. Stawia zaskakujące hipotezy i ma oryginalne pomysły, działa instynktownie zdając się na swoje doświadczenie i przeczucia. Ogólnie budzi sympatię, choć bywa też irytujący. Pod względem zawodowym znakomicie uzupełnia się z aspirant Justyną Nowicką. Justyna jest kobietą po przejściach, która zmianę pracy i miejsca zamieszkania traktuje jako początek nowego życia. W pracy daje się poznać jako inteligentna, skuteczna i odpowiedzialna partnerka. Ona gromadzi dane, analizuje i wyciąga wnioski. Prywatnie zmaga się z natrętnym mężem, który próbuje odzyskać jej względy i sąsiadem, który jest damskim bokserem. Łatwo ją polubić i kibicować zarówno jej działaniom zawodowym jak i temu, co dzieje się w życiu osobistym. Dla mnie atutem jest osadzenie akcji we Wrocławiu, który bardzo lubię i wywołuje we mnie pozytywne skojarzenia. Autor bardzo dobrze oddaje realia i klimat współczesnego Wrocławia, ale nawiązuje też do historii tego miasta. To podnosi wiarygodność całej opowieści. Styl autora jest lekki, swobodny, pełen humoru. Tempo akcji jest dobre. Narracja prowadzona jest w trzeciej osobie, ale zamiennie z perspektywy pary głównych postaci, co pozwala nam na pełniejszy obraz wydarzeń. Opisy działań związanych z prowadzonym śledztwem zrównoważone są opisami życia osobistego. Całość czyta się szybko. Historia jest ciekawa, a wprowadzane wątki tworzą logiczną, wielowarstwową fabułę, która jest wciągająca. Postacie są wyraziste i oryginalne, budzą sympatię i dzięki swojej autentyczności stają się bliskie czytelnikowi. Minusem były liczne błędy redakcyjne i słaba korekta tekstu, które psuły mi w pełni satysfakcjonująca lekturę.

To co pierwsze mi się rzuciło w oczy przy czytaniu tej książki, to fakt, iż autor bardzo kocha swoje miasto. Z takim zaangażowaniem, dumą i wręcz swoistą czułością o nim pisze, że miałam wrażenie, iż to właśnie Tychy są główną postacią tej opowieści. Nie policjanci, nie sprawa, nie śledztwo, tylko właśnie miasto Tychy. Nie, żeby mi to jakoś specjalnie przeszkadzało, jednak jest to mocno zauważalne. A co oprócz promocji Tychów i radiowej Trójki, jeszcze w tej książce znajdziemy ? W zasadzie niemal standard. Policjant w tak zwanym średnim wieku, świeżo po rozwodzie (bo praca jest najważniejsza) słabe kontakty tak z synem jak i z ojcem. Warszawska policjantka za karę zesłana do Tychów, a co takiego przeskrobała, sami przeczytajcie, jak chcecie. I w końcu śledztwo. Kobieta potrącona na drodze, sprawca zwiał. Cóż, czytało się całkiem nieźle, ale bez rewelacji (wykład o Tyskich Browarach Książęcych niezwykle ciekawy).😉 Lubię czynnik obyczajowy w kryminałach, jednak, jak i we wszystkim, nie lubię przesady. W "W mroku reflektorów" było jednak jak na mój gust, zbyt wiele, prywaty i filozoficznych wywodów. Dodatkowy minus za wilczura, który zapłacił najwyższą cenę za a jakże ludzką głupotę i nieuwagę. Dodatkowy plus za wzmiankę o Anthonym de Mello i jego "Przebudzeniu". Z sumowania wyszło mi, że książka była dobra, ale czy aż dobra, czy tylko dobra, oto jest pytanie 😉.

Autor przedstawia sprawy kontrowersyjne, za które w prawie amerykańskim należy się surowa kara, ale czy są one zgodne z poczuciem sprawiedliwości. Cykl "Między prawem a sprawiedliwością" pokazuje nam, że nic w życiu nie jest proste i jednoznaczne.

Edgar Wallace w Tajemnicy szpilki tworzy pełen napięcia kryminał, w którym kluczową rolę odgrywa zagadka zamkniętego pokoju, wielki majątek i zbrodnia, której rozwiązanie wymaga sprytu i niezłomnej dedukcji. Głównym bohaterem jest Tab Holland, reporter śledczy „The Megaphone”, który przypadkowo zostaje wciągnięty w sprawę morderstwa Jessego Trasmere’a – ekscentrycznego milionera, znanego ze swojego skąpstwa i obsesyjnego strzeżenia majątku. Trasmere był typem samotnika, trzymał pieniądze w domu i nie ufał bankom, a jego codzienne nawyki były ściśle ustalone. Pewnej nocy zostaje jednak znaleziony martwy w swoim opancerzonym pokoju, a drzwi do niego są zamknięte od wewnątrz. Wszystko wskazuje na samobójstwo, lecz szybko okazuje się, że Trasmere został zamordowany. Sprawą zajmuje się Scotland Yard, a śledztwo prowadzi inspektor Kelk, który od początku podejrzewa, że rozwiązanie zagadki leży w osobliwym zamku drzwi oraz tajemniczej szpilce, którą znaleziono w pobliżu ciała ofiary. Holland, jako dziennikarz, zaczyna własne dochodzenie, które prowadzi go do odkrycia sieci powiązań, w której kluczowe role odgrywają Rex Lander, siostrzeniec zamordowanego, oraz piękna Ursula Ardfern, aktorka, której los zdaje się być w jakiś sposób spleciony z tragedią milionera. Tajemnica nabiera nowego wymiaru, gdy na scenie pojawia się Wellington Brown, były wspólnik Trasmere’a, który twierdzi, że zna prawdziwe źródło jego bogactwa i może ujawnić sekrety z przeszłości ofiary. Jego słowa jednak nie zdążą nabrać znaczenia, gdyż wkrótce Brown również znika w tajemniczych okolicznościach. W miarę jak Holland i inspektor Kelk łączą kolejne elementy układanki, staje się jasne, że w sprawę zamieszane są zdrada, chciwość i dawne porachunki, a morderca działa z chłodną precyzją. Rozwiązanie zagadki okaże się bardziej skomplikowane, niż ktokolwiek przypuszczał, a kluczowym elementem będzie właśnie tajemnicza szpilka, której znaczenie stanie się jasne dopiero w finale. Tajemnica szpilki to klasyczny kryminał Wallace’a, w którym zagadka zamkniętego pokoju i skomplikowana intryga prowadzą czytelnika przez świat fałszywych tropów, skrywanych motywów i sprytnych manipulacji.

Kolejna część serii „Między prawem a sprawiedliwością” wciąga od pierwszych stron. Autor świetnie pokazuje, jak cienka bywa granica między tym, co legalne, a tym, co sprawiedliwe. Napięcie, dynamiczna akcja i złożone postacie sprawiają, że nie można się oderwać. Polecam wszystkim fanom mocnych kryminałów.

Pierwszy tom cyklu o detektyw Róży Wielopolskiej. Z pozoru proste śledzenie niewiernych małżonków zamienia się w skomplikowaną intrygę, w którą zostają uwikłani wrocławski gangster, tajemnicza kobieta z jamnikiem, piękna pani kardiolog i policja. Lekki, sensacyjno-kryminalny klimat z nutą humoru, idealny dla fanów powieści z dynamiczną akcją i ciekawą bohaterką. Polecam również tom drugi – Święte zło.

„Syreny” to powieść, która ma interesujący pomysł na fabułę, ale momentami wypada przeciętnie w realizacji. Najciekawsze są fragmenty budujące tajemniczy, niepokojący klimat, jednak napięcie bywa nierówne, a niektóre zwroty akcji przewidywalne. Bohaterowie są poprawnie nakreśleni, choć brakuje im głębi, która pozwoliłaby naprawdę wciągnąć się w historię. Całość czyta się lekko, ale książka nie wyróżnia się mocno na tle podobnych thrillerów.

"Laleczka" to mroczny i duszny kryminał autorstwa duńskiej pisarki Inger Gammelgaard Madsen, będący częścią popularnej serii o komisarzu Rolandzie Benito. Autorka buduje atmosferę skandynawskiego noir, w którym chłód otoczenia przenika do wnętrza bohaterów. Fabuła koncentruje się wokół zwłok dziesięcioletniej dziewczynki, które zostają znalezione w kontenerze na śmieci, oraz zaginięcia małej Emmy.  Madsen z dużą precyzją kreśli portret psychologiczny Rolanda Benito – śledczego o włoskich korzeniach, który musi zmagać się nie tylko z brutalną rzeczywistością duńskiego Aarhus, ale i z własnymi dylematami. To, co wyróżnia tę książkę na tle innych kryminałów, to umiejętne połączenie policyjnego dochodzenia z wątkami społecznymi i dziennikarskim śledztwem prowadzonym przez Anne Larsen. Ich współpraca tworzy wielowymiarowy obraz zdarzeń, pozwalając nam spojrzeć na sprawę z różnych perspektyw. Styl autorki jest oszczędny, ale niezwykle sugestywny, co sprawia, że napięcie rośnie z każdą stroną, aż do finału, który rzuca nowe światło na ludzką naturę i mroczne sekrety skrywane za zamkniętymi drzwiami pozornie zwyczajnych domów. "Laleczka" Inger Gammelgaard Madsen to znacznie więcej niż standardowy kryminał – to głębokie studium ludzkich obsesji, które autorka ubrała w formę klasycznego, choć niezwykle mrocznego nordyckiego thrillera. Madsen nie idzie na łatwiznę i nie serwuje nam wyłącznie prostej akcji poszukiwawczej. Zamiast tego, tka gęstą sieć powiązań między przeszłością a teraźniejszością, wciągając nas w świat, w którym niewinność zostaje brutalnie skonfrontowana z niezrozumiałą dewiacją. Najsilniejszym elementem książki jest bez wątpienia motyw tytułowej laleczki, która staje się symbolem grozy. Autorka wykorzystuje zjawisko znane jako "dolina niesamowitości", sprawiając, że przedmioty kojarzone z dziecięcą zabawą budzą pierwotny lęk. Madsen precyzyjnie dawkuje informacje, pozwalając nam zajrzeć w umysł sprawcy, co wywołuje dyskomfort, ale jednocześnie nie pozwala oderwać się od lektury. Relacja między Rolandem Benito a dziennikarką Anne Larsen ewoluuje tutaj w ciekawy sposób. Nie są oni superbohaterami; to postacie z krwi i kości, popełniające błędy i borykające się z osobistymi problemami. Ich dualistyczne podejście do śledztwa – z jednej strony proceduralne i policyjne, z drugiej intuicyjne i medialne – pozwala Madsen na obnażenie mechanizmów działania współczesnego społeczeństwa, w tym wpływu mediów na dochodzenie. Aarhus, drugie co do wielkości miasto Danii, zostaje tu odarte z turystycznego blasku i przedstawione jako miejsce pełne cienistych zaułków i tajemnic, które nigdy nie powinny wyjść na jaw. Warto również zwrócić uwagę na warstwę społeczną powieści. Autorka z dużą empatią, ale i bezwzględnością, dotyka tematu traumy z dzieciństwa oraz tego, jak nierozwiązane demony przeszłości potrafią rezonować w dorosłym życiu, prowadząc do tragedii. Finał książki nie przynosi łatwego ukojenia; jest gorzki i zmusza do refleksji nad tym, jak mało wiemy o ludziach, których mijamy codziennie na ulicy. To proza surowa, oszczędna pw przymiotniki, a przez to uderzająca w czytelnika z podwójną siłą.

„Płomienie winy” to seria autorstwa popularnej duńskiej pisarki Inger Gammelgaard Madsen. Polskie wydanie zostało podzielone na krótkie części, które w wersji cyfrowej (e-book i audiobook) funkcjonują niemal jak odcinki serialu. Szósta część stanowi finał tej historii. Anne Larsen odnajduje ślady w mieszkaniu Liv Løkke, które potwierdzają jej najgorsze obawy – kobieta zniknęła, a sytuacja wygląda na bardzo poważną. Akcja nabiera tempa, gdy dziennikarka Anne oraz Roland Benito (śledczy z Policji Wschodniej Jutlandii) łączą siły, by dopaść mordercę, zanim dojdzie do kolejnej tragedii. W tej części wszystkie wątki dotyczące tragicznego wybuchu gazu i tajemnic z przeszłości ostatecznie się zazębiają.

„W Odessie znikają dwie przyjaciółki. Rodziny nie wierzą w wersję o wypadku, a śledztwo prowadzi Toma Wilmowskiego w sam środek niebezpiecznej zagadki. Stąpając po polu minowym trzyma w napięciu od pierwszych stron i zaskakuje nieprzewidywalnym biegiem wydarzeń.”

Drugi tom serii, której główną bohaterką jest lekarka ratownictwa medycznego, Tekla Berg. Podobnie jak w pierwszym tomie, jest ona tak bardzo zaangażowana w swoją pracę, że prawie nie wychodzi ze szpitala. Tym razem w walce o życie pacjenta z wypadku lekarzom przeszkadza jego żona, która po chwili sama staje się pacjentką - a to wszystko na oczach ich synka. Tekla, mimo osobistych problemów, mocno angażuje się w próbę rozwiązania zagadki tajemniczej rodziny i wraz ze znajomym policjantem oraz kobietą w ciąży zostaje odcięta od świata przez zamieć w domu niegdyś zamieszkiwanym przez chłopca i jego rodziców.. Mimo tego, że niektóre sytuacje i zachowania bohaterów wydają się nieprawdopodobne, ten tom podobał mi się bardziej niż poprzedni. Zarówno poczyniania medyczne, jak i prywatne decyzje były ciekawsze i bardziej angażujące niż te z pierwszej części. Pomimo, że fabuła tych książek może być przewidywalna polecam je Waszej uwadze.

Kapitan Jacek jak zwykle demonstruje swój "nadprzyrodzony" detektywistyczny zmysł. Jako nowy nauczyciel historii inwigiluje środowisko i jak zwykle nie może oprzeć się pięknej kobiecie. Mamy też dużo sytuacyjnych i słownych humoresek a całość jest po prostu świetną czytelniczą rozrywką, która czytać można nawet przed snem.

Pełnokrwisty kryminał, od którego trudno się oderwać. Świetnie oddany klimat małego miasteczka, dobrze zarysowane postacie i inteligentny morderca, który zaskakuje do samego końca. Bardzo wciągająca i dopracowana historia, idealna dla miłośników kryminałów.

Dla miłośników zagadek bez przemocy, krwi i psychopatii, ale z zawiłymi historiami rodzinnymi, ten kryminał to rewelacja. Dobrze rozrysowane wątki, ciekawe, wiarygodne postaci, świetne dialogi no i bardzo realnie przedstawione konflikty rodzinne związane z podziałem rodzinnych majątków.

Pierwsza część serii Pogranicze, której bohaterem jest oficer Straży Granicznej Ryszard Wagner. Granica polsko-ukraińsko-białoruska, mroźne i bagniste Polesie oraz zagadkowa śmierć Miss Sajgon – nielegalnej imigrantki z Wietnamu. Mroczny klimat, dramatyczne wydarzenia i śledztwo prowadzone na granicy prawa i sprawiedliwości. Autor zabiera czytelnika w realia niebezpiecznego pogranicza, gdzie każdy krok może oznaczać zagrożenie.

"Ślady prowadzą w noc" Janusza Fabera to dobry, klasyczny kryminał z czasów PRL-u osadzony w latach 60-tych. Do pensjonatu "Rosiczka" przyjeżdża doktor Jan Filip Mięta. Niestety zamiast rozkoszować się urokami okolicy i ostatnie dni sierpnia spędzić beztrosko na spacerach oraz rozmowach przy kawie, doktor zostaje wplątany w niezwykle nieprzyjemną, niezręczną sytuacje. Trzeciego dnia pobytu Mięty w pensjonacie, w jednym z pokojów zostaje zamordowana piękna kobieta, Maria Bojarska. Tak się składa, że doktor jest jedną z ostatnich osób, która miała kontakt z ofiarą. Sprawa, której podjął się pan Mięta komplikuje się coraz bardziej. Książka ma pozytywny nastrój i zgrabną narrację. A główny bohater da się lubić. Doceniam autora za sprawnie prowadzoną intrygę oraz brak propagandy. Świetnie napisany kryminał w stylu retro. Polecam Fanom tego gatunku, a zwłaszcza fanom polskiej klasyki.

Co się stanie, gdy internetowa nienawiść przestanie być tylko słowem, a zacznie mieć realne konsekwencje? Michał Larek bierze na warsztat świat true crime, podcastów i anonimowych komentarzy, w których łatwo ferować wyroki i zamienia go w mroczny, niepokojąco aktualny kryminał. Fabuła rozpoczyna się brutalnym morderstwem Madeły, skazanego wcześniej za gwałt i zabójstwo. Jego zmasakrowane ciało zostaje odnalezione w opuszczonym domu, a jeden szczegół od początku nie daje spokoju: czerwone usta pomalowane szminką. Sprawą zajmuje się komisarz Jakub Dalberg z poznańskiej policji, który oprócz presji zawodowej mierzy się z osobistym dramatem i problemami dorastającej córki. Śledztwo szybko się komplikuje. Ofiara miała wielu wrogów, a motyw zemsty wydaje się aż nazbyt oczywisty. Larek sprawnie podrzuca czytelnikowi kolejne tropy, część z nich okazuje się ślepą uliczką, co tylko wzmacnia napięcie i wciąga w policyjną grę pozorów. To kryminał, w którym czytelnik naprawdę uczestniczy w dochodzeniu. Jednak „Nienawiść” to coś więcej niż zagadka kryminalna. Autor pokazuje społeczeństwo kipiące frustracją, przeniesioną do sieci, gdzie łatwo nawoływać do przemocy i linczu. Równolegle obserwujemy prywatne życie Dalberga, nieidealnego, zmęczonego policjanta, którego błędy mają realny wpływ na jego dziecko. Ten kontrast między służbą a domem nadaje historii głębi i emocjonalnej wiarygodności. To kryminał aktualny, angażujący i niewygodny – taki, który po zakończeniu każe zadać sobie pytanie, gdzie kończy się sprawiedliwość, a zaczyna nienawiść. Dla mnie na plus, że akcja toczy się w Poznaniu i okolicach, czyli miejscach, które znam bardzo dobrze.

Pierwszy tom tak mi się spodobał, że pociągnęłam serię. To takie lekkie kryminały z dużą dozą wątków obyczajowych, mało krwawe. Chyba można nazwać jako tzw. cosy crime. Dużo uczuć, trochę akcji, sporo śledztwa, spotkań, w tle w każdym tomie poruszane jakieś kwestie społeczne, małżeńskie. Wciągnęłam się i teraz czekam na kolejny tom. Polecam!

💊Mimo, iż nie znam wcześniejszej części (tutaj nadmienię tylko, że bardzo polubiłam główną bohaterkę, więc nie ma opcji żebym nie wróciła i nie przeczytała pierwszego tomu) nie przeszkadzało mi to totalnie wczuć się w klimat i emocje bohaterów. Wszystko jest klarowne, a wątki z pierwszej odsłony wyjaśniane na bieżąco, jeżeli są istotne dla sprawy. 💊Sama fabuła jest świetnie skonstruowana. Komisarz Tamara otrzymuje zgłoszenie od starej znajomej o zaginięciu przyjaciółki Leny Grażyńskiej. Obie kobiety były koleżankami Tamary ze szkolnych lat, więc komisarz zaczyna drążyć temat pomimo zapewnień męża, iż Lena udała się na samotne wakacje. Z każdym dniem śledztwa na jaw wychodzą coraz to nowe fakty dotyczące nie tylko samej poszukiwanej, ale również osób z jej otoczenia. Nic nie jest oczywiste, co więcej, tropy z innego dochodzenia prowadzonego przez podwładnego Tamary, na dodatek dosyć nieprzychylnie do niej nastawionego, zaczynają się splatać, a kłamstwa i sekrety z przeszłości coraz bardziej wypływają na powierzchnię. 💊Już od pierwszych stron czuć atmosferę niepokoju, autorka świetnie buduje napięcie, dozując informacje i zostawiając czytelnika w ciągłej niepewności. Historia nie opiera się na tanich zwrotach akcji, ale na psychologicznej grze i stopniowym odkrywaniu prawdy, która bywa naprawdę gorzka. 💊Na duży plus zasługuje kreacja głównej bohaterki oraz sposób w jaki przedstawione są jej emocje i decyzje. Zresztą żadna z postaci nie jest jednowymiarowa, każda ma swoje słabości, sekrety i motywacje, które z czasem zaczynają nabierać sensu. To sprawia, że książka angażuje nie tylko fabularnie, ale też emocjonalnie. 💊Styl pisania jest przystępny, lekki i bardzo obrazowy, co potęguje doznania i sprawia, iż książka staje się nieodkładalną. Autorka poruszajac bardzo ważne, ale i trudne tematy, robi to w sposób naturalny, czym jednocześnie zmusza czytelnika do refleksji, a nie bezmyślnego czytania. 💊Zakończenie jest wisienką na torcie. Takiej końcówki totalnie się nie spodziewałam, więc tym bardziej jestem zachwycona całością. Z niecierpliwością czekam na kolejną część i jestem pewna, że będzie równie emocjonujaca.