Kandydat

W porównaniu do poprzednich książek Pana Żulczyka, „Kandydat” nie zaskakuje ani formą ani treścią. W wielu miejscach opisy uczuć i przemyśleń naszych bohaterów traci grafomańskimi zabiegam. Nawiązania do rzeczywistości są tak łopatologiczne, że aż bolą.

W porównaniu do poprzednich książek Pana Żulczyka, „Kandydat” nie zaskakuje ani formą ani treścią. W wielu miejscach opisy uczuć i przemyśleń naszych bohaterów traci grafomańskimi zabiegam. Nawiązania do rzeczywistości są tak łopatologiczne, że aż bolą.

To najsłabsza książka Żulczyka. Z jednej strony można by powiedzieć, że winna temu polska polityka (podobieństw do aktualnej sytuacji chyba nie trzeba wymieniać),jednak temat pewnie został wybrany celowo. Dość dynamiczna, dobór słów jak zawsze top, ale dziwne zakończenie i jednak jakiś taki niesmak po przyjęciu tych treści pozostaje.

To najsłabsza książka Żulczyka. Z jednej strony można by powiedzieć, że winna temu polska polityka (podobieństw do aktualnej sytuacji chyba nie trzeba wymieniać),jednak temat pewnie został wybrany celowo. Dość dynamiczna, dobór słów jak zawsze top, ale dziwne zakończenie i jednak jakiś taki niesmak po przyjęciu tych treści pozostaje.

Jakub Żulczyk już na początku swojej powieści zaznacza, że wszystkie postaci i wydarzenia są wyłącznie wytworem jego wyobraźni. I formalnie wszystko się zgadza – to przecież literatura. A jednak trudno czytać tę książkę w całkowitym oderwaniu od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – niemal każda strona sprawia, że przed oczami pojawiają się konkretne osoby z życia publicznego oraz sytuacje dobrze znane z polskiej polityki.

To powieść o władzy – o jej brudach, kulisach dochodzenia do niej i mechanizmach jej utrzymywania. O pieniądzach, manipulowaniu opinią publiczną i rujnowaniu życia niewygodnym ludziom. Nie jesteśmy przecież Białorusią – u nas dzieje się to w „białych rękawiczkach”. I może właśnie to robi największe wrażenie.

To tekst niezwykle aktualny, zwłaszcza czytany w czasie wyborów na drugą kadencję poprzedniego prezydenta. Momentami aż niepokoi swoją trafnością. Trudno uznać tę książkę za czystą fikcję – raczej za literackie odbicie rzeczywistości, choć miejscami przerysowane.

Pozostaje pytanie, czy za cztery lata ta historia nadal będzie brzmiała tak samo znajomo. Mam wrażenie, że niestety tak.

Jakub Żulczyk już na początku swojej powieści zaznacza, że wszystkie postaci i wydarzenia są wyłącznie wytworem jego wyobraźni. I formalnie wszystko się zgadza – to przecież literatura. A jednak trudno czytać tę książkę w całkowitym oderwaniu od rzeczywistości. Wręcz przeciwnie – niemal każda strona sprawia, że przed oczami pojawiają się konkretne osoby z życia publicznego...

Żulczyk nie dla mnie.

Żulczyk nie dla mnie.

dawno nie czytałam t a k i e j książki. aż nie wiadomo od czego zacząć. szkoda, że nie napisał tego ktoś o słabszych skillach, łatwiej byłoby porzucić. żulczyka raczej cenię (ceniłam?),ale może powinien zapamiętać, że nie każdą książkę warto publikować. "kandydat" jako ćwiczenie, wprawka, rozprawka, notka na jakimś blogu czy fb - spoko. zaspokoiłaby te same potrzeby, tak myślę, a bez szkody dla pisarskiego wizerunku (dotąd mówiłam, że każda książka żulczyka jest lepsza; ta jest najgorsza, a czytałam przecież i debiut) i frajdy czytelniczek_ów.

przyznam, że czuję się zdradzona. nawet nie przez niedowiezienie jakości, bo to się zdarza. nawet nie przez udawanie, że to jest serio literatura. "kandydat" to pierwsza książka, w której zostałam oszukana. kłamstwo rozciągało się na większość stron. niesamowity (czyt. niesamowicie zły) zabieg: bohater-narrator zaskarbia sympatię czytających, ich uczucia, a tak naprawdę jest narcystycznym chujem. dla piszących: nie przekraczajcie tej granicy, nie warto.

dawno nie czytałam t a k i e j książki. aż nie wiadomo od czego zacząć. szkoda, że nie napisał tego ktoś o słabszych skillach, łatwiej byłoby porzucić. żulczyka raczej cenię (ceniłam?),ale może powinien zapamiętać, że nie każdą książkę warto publikować. "kandydat" jako ćwiczenie, wprawka, rozprawka, notka na jakimś blogu czy fb - spoko. zaspokoiłaby te same potrzeby, tak...

Nazywasz głowę państwa debilem. Zostaje wytyczony Ci proces. Stajesz się pierwszym w Polsce pisarzem, który za swoje słowa może zaliczyć odsiadkę. Unikasz więzienia. Zadra jednak zostaje. Chcesz się zemścić. Nie schładzasz tej zemsty a gorącą wlewasz na papier. Jesteś jednak tym razem ostrożny. Zakładasz gruby i nieprzemakalny bokserski szlafrok z napisem na plecach licencia poetica.
Tak mogłoby wyglądać źródło powstania powieści „Kandydat”. Z opisu na okładce thrillera politycznego. Mamy tutaj więc Prezydenta ubiegającego się o drugą kadencję i łamagę Reportera, unurzanego w dziennikarskiej kloace jak świnia w dawno nie sprzątanym chlewie. Prezydent, o którego chodzi nie trudno się domyśleć, posiada cały zestaw najgorszych cech jakie można przypisać człowiekowi. Cała powieść to istny wodospad nieudolności, nieprzepracowanego młodzieńczego strachu i zależności głównego bohatera, które te cechy tworzą z niego postać obrzydliwą i obleśną. Opis otoczenia, ludzi wokół Prezydenta oraz relacji między nimi roztacza wizję jakoby jest on produktem swojego środowiska. Ten zabieg mógłby się udać gdyby nie jeden znaczący fakt. Wszystkie zdarzenia oraz postaci mają jedną wspólną cechę. Są przehiperbolizowane do granic wszelkiej możliwości. Powstaje więc z Kandydata powieść oblepiona brudem, wymiocinami, fałszem i zdradą. Powieść jednak rozwleczona, nierówna i pocięta. Kandydat i Reporter są wręcz identyczni. Mają te same cechy i wady a różnią się tylko konsekwencjami swoich czynów i to też nieznacznie. Akcja zwalnia i przyspiesza jak kierowca na pierwszej jeździe Lką. Męczymy się w tej powieści jakbyśmy byli pasażerem tego samochodu i chcielibyśmy jak najszybciej z tego samochodu wysiąść. Za te męczarnie ocena 4/10 jest w moim odczuciu adekwatna.

Nazywasz głowę państwa debilem. Zostaje wytyczony Ci proces. Stajesz się pierwszym w Polsce pisarzem, który za swoje słowa może zaliczyć odsiadkę. Unikasz więzienia. Zadra jednak zostaje. Chcesz się zemścić. Nie schładzasz tej zemsty a gorącą wlewasz na papier. Jesteś jednak tym razem ostrożny. Zakładasz gruby i nieprzemakalny bokserski szlafrok z napisem na plecach...

Wow! 🤯 To według mnie najlepsza książka Jakuba Żulczyka! Nie potrafię powiedzieć, co mnie bardziej zachwyciło. Z jednej strony perfekcyjnie zbudowana akcja, napięta jak struna. Z drugiej strony bohaterowie pełni sprzeczności, makiaweliczni, a jednocześnie tacy realistyczni. No i w końcu charakterystyczne dla tego autora pranie brudów, tym razem na scenie politycznej. Zakończenie również bardzo w stylu Żulczyka, za czym osobiście nie przepadam, ale w tej książce kupuję nawet to. Wierzę, że w tej alternatywnej rzeczywistości właśnie tak to miało się skończyć.

Przez ostatnie lata miałem ciche dni z Tym autorem, ale zdecydowanie muszę przyznać, że wciąż pisze świetnie. I będę czekał na kolejną książkę.

Wow! 🤯 To według mnie najlepsza książka Jakuba Żulczyka! Nie potrafię powiedzieć, co mnie bardziej zachwyciło. Z jednej strony perfekcyjnie zbudowana akcja, napięta jak struna. Z drugiej strony bohaterowie pełni sprzeczności, makiaweliczni, a jednocześnie tacy realistyczni. No i w końcu charakterystyczne dla tego autora pranie brudów, tym razem na scenie politycznej....

Pierwszy przymiotnik określający tę książkę, jaki mi przychodzi do głowy, to "męcząca". Od razu zaznaczam, że nie jest to synonim słowa "zła". Odnosi się raczej do intensywności wydarzeń, emocji, dialogów, języka. Paradoksalnie, mimo 460 stron, ma się wrażenie, że akcja jest bardzo gęsta, brakuje oddechu, a może nawet tzw. "opisów przyrody". Czy to owo wrażenie by znikło, gdyby "Kandydat" miał gabaryty porównywalne np. z "Dawno temu w Warszawie"? Nie wiem, choć nie sądzę. A to dlatego, iż fabuła oraz świat przedstawiony w mojej opinii nie dojeżdżają i im bliżej końca, tym bardziej się sypią. Rozwiązanie intrygi uważam za kuriozalne, ale nie będę go oczywiście zdradzał.

Zabieg z oparciem bohaterów na prawdziwych politykach uważam za ciekawy, jednakże średnio udany. Wyobraźcie sobie bohaterów i dialogi "Ślepnąc od świateł", tylko przeniesione na świat polskiej "elity" politycznej. Ktoś tu porównał dzieło Żulczyka do filmów Vegi i popieram, to dobre skojarzenie. Wprawdzie może to ten wczesny, przyzwoity Vega, ale i tak jest co najmniej... specyficznie.

Niestety to też zaburza immersję. Akurat tematyka powieści pokrywa się z obszarem moich zainteresowań i całość zaczyna się jak dobry thriller polityczny. Z czasem jednak wychodzi chyba naiwność autora, a być może i zbyt bujna wyobraźnia, przez co przy lekturze często odnosiłem wrażenie, że pierwowzór tej czy innej postaci nigdy by tak nie zrobił/nie powiedział. To samo tyczy się działania pewnych instytucji, służb itd.

Język książki, jak wspominałem, jest intensywny, często wulgarny, ale zręczny. To dobrze napisana rzecz, widać rozwój na przestrzeni lat w prozie pisarza i - jak sądzę - świetną pracę redaktora(ki).

Ostatecznie, im dalej w las, tym moja ocena dla "Kandydata" spadała, ale doceniam formę, podjęcie tematu brudów i cynizmu polityki, władzy, a także i zwykłych kontaktów międzyludzkich wśród ludzi na świeczniku. Czytając bawiłem się nieźle, więc jeśli ktoś lubi temat przewodni to hej, dlaczego nie dać jej szansy? Aczkolwiek przy znaczącym zawieszeniu niewiary.

Pierwszy przymiotnik określający tę książkę, jaki mi przychodzi do głowy, to "męcząca". Od razu zaznaczam, że nie jest to synonim słowa "zła". Odnosi się raczej do intensywności wydarzeń, emocji, dialogów, języka. Paradoksalnie, mimo 460 stron, ma się wrażenie, że akcja jest bardzo gęsta, brakuje oddechu, a może nawet tzw. "opisów przyrody". Czy to owo wrażenie by znikło,...

Najlepszy w tej książce jest dowcip o Małym Dżonie ;)
A tak serio, to nie jest typowy Żulczyk z poprzednich powieści. Raczej jest to rozliczenie JŻ ze słynną aferą z PADem. Dosyć ciężko podane, dialogi są chaotyczne, mieszają przeszłość z teraźniejszością, trzeba uważnie czytać. Sporo tu typowego "polskiego piekiełka", raczej nieco przejaskrawionego.

Najlepszy w tej książce jest dowcip o Małym Dżonie ;)
A tak serio, to nie jest typowy Żulczyk z poprzednich powieści. Raczej jest to rozliczenie JŻ ze słynną aferą z PADem. Dosyć ciężko podane, dialogi są chaotyczne, mieszają przeszłość z teraźniejszością, trzeba uważnie czytać. Sporo tu typowego "polskiego piekiełka", raczej nieco przejaskrawionego.

Nie dokończyłem, niestety nie mój klimat. Odnosiłem wrażenie jakbym "czytał" jeden z filmów Patryka Vegi, a to nie jest dobra rekomendacja. Żulczyk potrafi pisać, porusza ważne i trudne tematy ale tutaj może przez oczywiste nawiązania do rzeczywistych postaci, może przez fabułę, nie wiem ale odbiłem się od tej książki.

Nie dokończyłem, niestety nie mój klimat. Odnosiłem wrażenie jakbym "czytał" jeden z filmów Patryka Vegi, a to nie jest dobra rekomendacja. Żulczyk potrafi pisać, porusza ważne i trudne tematy ale tutaj może przez oczywiste nawiązania do rzeczywistych postaci, może przez fabułę, nie wiem ale odbiłem się od tej książki.