Marzenia się spełniają

Małgorzata Kursa, mistrzyni lekkiego pióra i zadziornego humoru, powraca z kolejną częścią przygód ekscentrycznych bohaterek, które zdążyły już zaskarbić sobie sympatię wielu czytelników. Tym razem „Wiedźmy w opałach” serwują czytelnikom wybuchową mieszankę ironii, kryminału i środowiskowych absurdów, osadzoną w realiach literackiego światka. Główne bohaterki – znane już z poprzednich tomów rezolutne i nieco szalone „wiedźmy” – muszą zmierzyć się z serią anonimowych pogróżek oraz medialnym zamieszaniem, jakie wywołała książka jednej z nich, Gośki Knypek. Jakby tego było mało, po zorganizowanym przez ich agencję konkursie literackim i imprezie promującej nowych autorów, dwie debiutantki zostają znalezione martwe w fosie Parku Traugutta. Zbrodnia na oczach środowiska literackiego? To nie mogło się skończyć spokojnie. Fabuła toczy się wartko, a Kursa z właściwą sobie swadą buduje kryminalną intrygę, która przypomina raczej szaloną komedię omyłek niż klasyczny thriller. Mamy znikającą grafomankę Sylwię Pluszcz, która pojawiła się na bankiecie bez zaproszenia i zniknęła równie szybko, co się pojawiła. Mamy młodego pisarza Teofila Tarninka, który w podejrzanych okolicznościach opuścił lokal razem z przyszłymi ofiarami. Do tego dochodzą cztery „wiedźmy” – kobiety, które ani myślą stać z boku, i z zapałem godnym najlepszych detektywów angażują się w śledztwo, niejednokrotnie działając komisarzowi Niżowi na nerwy. Jedną z największych zalet książki jest właśnie ten lekki, ironiczny ton, który nie pozwala traktować opowieści zbyt serio, a jednocześnie dostarcza niekłamanej przyjemności z lektury. Postacie są barwne, przerysowane i pełne charakteru – od ambitnych autorek, przez nieudolnych pisarzy-amatorów, aż po funkcjonariuszy prawa, próbujących ogarnąć chaos w literackim kociołku. Kursa nie stroni od zabawnych dialogów, ciętych ripost i błyskotliwych obserwacji, a tempo narracji nie pozwala się nudzić. Choć motyw zbrodni jest tu istotny, to prawdziwą osią opowieści jest środowisko literackie – pełne rywalizacji, zazdrości, wielkich ambicji i… małych umiejętności. Autorka bezlitośnie, ale z humorem punktuje jego absurdy, tworząc satyrę na świat wydawniczy, która dla wielu czytelników (szczególnie tych piszących do szuflady lub próbujących debiutować) będzie aż nadto znajoma. „Wiedźmy w opałach” to idealna propozycja dla tych, którzy szukają kryminału w wydaniu rozrywkowym, okraszonego kobiecą energią, humorem i absurdalnymi zwrotami akcji. Nie jest to opowieść o mrocznych zbrodniach i dusznej atmosferze – to raczej barwna komedia kryminalna, w której trup pada z wdziękiem, a rozwiązanie zagadki okazuje się zaskakujące i satysfakcjonujące. Dla fanów Małgorzaty Kursy – pozycja obowiązkowa. Dla nowych czytelników – doskonały punkt wejścia do zwariowanego świata „wiedźm”, w którym nic nie jest do końca takie, jak się wydaje.

W Wiedźmianach otworzono Prywatny Park Zbrodni, gdzie właścicielka i jej mąż zarabiają na turystach głodnych iście krwawych atrakcji. Do Wiedźmian przyjeżdżają blogerki pragnące stworzyć mroczny portal o krwawych morderstwach. Na miejscu dowiadują się również, że ktoś, kiedyś, gdzieś tu w Wiedźmianach, znał i ukrył przepis na tajemniczą formułę. Nikt nie wie czym i na co jest owa formuła ale warto ją zdobyć i mieć dla siebie. Na nieszczęście dla Parku Zbrodni oraz dla poszukiwaczek formuły w Wiedźmianach dochodzi do prawdziwej zbrodni. Kto zginął i dlaczego? Czym jest tajemnicza formuła? I o co chodzi z majerankiem, którego w tej historii jest całe mnóstwo. Pełna humoru, świetnych tekstów, absurdu i zbrodni książka, z którą świetnie spędzicie czas! Polecam gorąco!

Trzecie spotkanie z tą bohaterką wciąż ma swój urok. To obyczajowa historia z lekkim pazurem, bo gdzieś w tle pojawia się także trup, więc spokojna opowieść nagle nabiera zupełnie innego smaku. Całość jest napisana z dużą lekkością i poczuciem humoru, dlatego słucha się jej bardzo przyjemnie. Choć dla mnie drugi tom był odrobinę lepszy, ta część nadal potrafi zainteresować i zapewnić dobrą rozrywkę. Duży plus dla audiobooka. Interpretacja Izabelii Bukowskiej naprawdę robi robotę. Jej głos świetnie oddaje klimat historii i jeszcze bardziej wciąga w całość. Bardzo przyjemna kontynuacja. Zdecydowanie warto posłuchać.

„Zaplanuj sobie śmierć” to komedia autorstwa Mileny Wójtowicz, w której w zakładzie pracy dochodzi do morderstwa. Zmartwieni przestojem w produkcji pracownicy postanawiają zaangażować się w śledztwo, aby jak najszybciej rozwiązać sprawę i móc wrócić do pracy. To lekka, przyjemna i niewymagająca rozrywka, jednak na pewno nie utknie mi w głowie na dłużej.

Przez kilka pierwszych rozdziałów byłam całkowicie zadziwiona. Nie wiem dlaczego, ale miałam przekonanie, że to będzie jeden z tych lekkich, zabawnych kryminałów. Skąd się to przeświadczenie wzięło, dalibóg nie mam bladego pojęcia. Lecz przestrzegam, nie idźcie w tę stronę. To powieść bardzo na poważnie, wspominająca czasy dawno minione, gdy PRL miał się świetnie, a służba bezpieczeństwa stanowiła państwo w państwie. Właśnie wówczas, pod koniec roku 1962, w Oświęcimiu zaginęła dwudziestoletnia Janka. Dziewczyna o nieprzeciętnej urodzie, marząca o karierze modelki lub aktorki, która (o czym wiedziały przyjaciółki) planowała wyjechać z miasta. Czy tak się stało, czy też przytrafiło jej się coś złego milicji nigdy nie udało się ustalić. Za to, gdy minęło mniej więcej pół wieku, w roku 2017, ekipa zajmująca się opróżnianiem mieszkań dostaje zlecenie na oczyszczenie lokum, które zajmowała jej matka. Co odkryją w starych szpargałach? Jakie niespodzianki ich czekają? Czy uda im się rozwiązać zagadkę zaginięcia dziewczyny? Cóż, szanse są duże, zwłaszcza od chwili, gdy do zespołu dołącza były komisarz policji. Lektura może nie należy do pasjonujących, lecz zdecydowanie dobrze się czyta.

Autorka jak zawsze nie zawodzi. Bardzo dobrze się bawiłam przy słuchaniu. Relacje między kuzynkami realistyczne i fajnie wyjaśniane na bieżąco w tekście, dialogi nie przerysowane. Sama historia ciekawa i dynamiczna, rozwiązanie zagadki satysfakcjonujące. Szczerze polecam

„Zemsta ze skutkiem śmiertelnym” to druga część przygód Magdy. Nasza bohaterka wyrzuca męża z domu, ale nie do końca potrafi sobie z tym poradzić. Na szczęście ma niezastąpione przyjaciółki, które pomagają jej ogarnąć rzeczywistość. W tle, a właściwie na pierwszym planie mamy wątki kryminalne: śmiertelne potrącenie kobiety przed szkołą i porwanie dziecka. Do akcji wkracza pani weterynarz, która prowadzi swoje własne śledztwo. Magda trochę na przekór, a trochę we współpracy z komisarzem Jackiem Sikorą próbuje znaleźć kolegę jej syna. „Bywały dni (...) kiedy wysadzając dzieci z samochodu przed szkołą, zamiast tęsknoty odczuwam ulgę, a świadomość, że chociaż na kilka godzin pozbywam się ich z domu, dodawała mi skrzydeł.” Trochę babska książka, ale nie tylko dla babek 😉 Polecam!

Książka jakoś mocno mnie nie zaciekawila ale ogólnie jest lekka i przyjemna w odbiorze. Fabuła tutaj leci sobie spokojnie,jest sporo dawki humoro i sporo osób do ogarnięcia ale na pomoc idzie nam pierwsza strona ,na której mamy wyszczególnione osoby z adnotacją jakie piastują stanowisko i kto kim jest dla drugiej osoby. Książkę czyta się lekko i przyjemnie ,całośc przemyślana i zakończenie ciekawe.

Jedna noc i po rozrywce. Lubię Getnera, prezentuje taki rodzaj niewymuszonego humoru, z którym jest mi po drodze. Fabuła prosta, ale smaczna: grupka ludzi ze sobą powiązanych, jeden trup, wszyscy właściwie mieli motyw i okazję. Do tego romansik jednej z podejrzanych z prowadzącym śledztwo. Oczywiście, że ma się skojarzenia z "Wszyscy jesteśmy podejrzani" Chmielewskiej, niemniej autor pisze na tyle sprawnie, że nie jest to takie nachalne i odrażające epigoństwo, jak u wiele nadzwyczaj poczytnych polskich autorek kryminałów. Raczej miły oku pastisz i zupełnie przy tym niezobowiązująca uciecha.

Po przeczytaniu części pierwszej, która tak sobie przypadła mi do gustu, nie byłam pewna, czy czytać kolejną. Ale ponieważ miałam już ją pod ręką, to pomyślałam, że przynajmniej spróbuję. Nie żałuję tej decyzji, bo "Pamiętnik karła" okazał się lepszy, ciekawszy. Mniej tutaj historii, więcej relacji międzyludzkich, dość zawikłanych, coś jak w telenoweli - aż do przesady. Niejednoznaczne postacie, ale Józefina straciła na ostrości. I trudno uniknąć skojarzenia: Nina Solis/Irena Eris, ciekawa jestem, czy to coś znaczy... Książka, podobnie jak część pierwsza, nagle urywa się i zmusza do lektury trzeciego tomu.

„Dracena przerywa milczenie”, czyli Joanna Chmielewska wiecznie żywa. Tyle, że zamiast biura projektów jest uczelnia, a zamiast architektów genetycy, zoolodzy i żywieniowcy. Rolę Lesia (a może Joanny) przyjmują dwie genetyczki – Jola i Agata. Znienawidzoną Kadrową zastępuje (równie znienawidzona przez wszystkich) profesor Zyta Karpińska. No i w „Dracenie...” trup jest jak najbardziej realny, a nie tak jak w „Lesiu” hipotetyczny. Motyw, żeby zabić miał właściwie każdy. I tylko tytułowa roślina może wskazać mordercę. Pierwszy raz spotkałam się z tym, żeby rolę „naocznego” świadka przypisano roślinie. Ze względu na tę „nowość” i mój sentyment do książek Joanny Chmielewskiej (szczególnie tych pierwszych) pozycja dostaje ode mnie ocenę wyżej.

Czyta się ją naprawdę świetnie. Jest lekka, zabawna i sprawia, że czas przy niej płynie bardzo szybko. To jedna z tych historii, przy których człowiek po prostu dobrze się bawi. Lubię od czasu do czasu sięgnąć po coś takiego. Bez ciężaru, bez mroku, za to z uśmiechem i przyjemnym klimatem. Ta książka dokładnie to daje. Myślę, że wielu czytelników znajdzie w niej coś dla siebie. To dobra propozycja na poprawę humoru i chwilę prawdziwego relaksu.

Dużo zabaw słowami i dwa potknięcia, które wpadły mi w oko: powtórka w tekście i dziura w narracji...ale poza tym historia jest całkiem zabawna i oryginalna. Dwa czy trzy razy się zaśmiałam. A pomysły np z instytutem kosmologicznym czy niedoszłymi pisarkami pokręcone, a fabuła nastawiona na zderzenie polskiej wsi i kosmopolitycznych teori spiskowych. Niezła mieszanka.

~Czy można zgubić zwłoki? Zwłaszcza takie, których nigdy nie było?~ “Gdzie są moje zwłoki” to pierwsza część cyklu o Jeremim Organku. Już miałam okazję poznać twórczość autorki, co więcej, nawet poznać jedną z części tej serii. Teraz chcę wam zaprezentować ten cykl od samego początku. Jeremi Organek jest cieszącym się dobrą opinią lekarzem medycyny sądowej. Cała historia zaczyna się, gdy ze stołu sekcyjnego znika ciało kobiety, która miała być kimś innym. Przez pomyłkę, do sali w której znajdował się Jeremi wraz ze zwłokami, wchodzi rudowłosa Linda Miller. Gdy lekarz wątpi w swoje zdrowe zmysły, ta dziewczyna uświadamia mu, że zniknięcie zwłok faktycznie miało miejsce. Od samego początku można było wyczuć świetne poczucie humoru bohaterów. Bardzo polubiłam również ich relację, a niektóre teksty po prostu rozwalały mnie na łopatki 😆. Jest to komedia kryminalna, w których bardzo gustuję. Rozdziały są idealnej długości, książka nie męczy, wręcz woła, by czytać dalej! Wątek detektywistyczny jest w płynny sposób przeplatany z życiem codziennym. Dodatkowego uroku dodały naturalne cechy bohaterów oraz to, że nie byli oni idealni. Książka świetna na niedzielę, zdecydowanie wystarczy, by przeczytać lekturę w całości. Można się pośmiać, ale również podenerwować na innych bohaterów… Zachęcam do przeczytania tej historii, jeśli chcecie wiedzieć jakie wydarzenia miały miejsce w wspólnym śledztwie Jeremiego oraz Lindy.

Jak wielokrotnie już wspominałam, ostatnio polubiłam w czasie różnych innych zajęć słuchać audiobooków. A że lubię wybierać sobie lżejsze książki do słuchania, tym razem padło na "Wszystkie grzechy nieboszczyka" autorstwa Iwony Mejzy. Przyznam, że to pierwsza książka tej autorki, z którą zawarłam bliższą znajomość i myślę, że może nie ostatnia. Słuchało mi się dość dobrze, chociaż mimo tego, że to komedia kryminalna, to jednak nie było zabrakło w niej wielu powodów do śmiechu. Mozna nawet rzec, że humoru w niej tyle co przysłowiowy kot napłakał. Fabuła lekka, nie wymagająca zbytniego skupienia, lecz kilka słów dosłownie wkurzało mnie niesamowicie: "oglądnął", "spoglądnął" czy "przeglądnął". Czytane przez lektorkę te słowa początkowo wprawiały mnie w osłupienie a później stwierdziłam, że to może taki specjalny wybieg, ale jednak nie bardzo mnie to przekonuje, do samego końca mnie te słowa raziły... Akcja dzieje się w fikcyjnej firmie ubezpieczeniowej "Bezpieczna Przyszłość". Bożenka jest kasjerką od wielu lat, zawsze przychodzi do pracy jako pierwsza. Tak było i w ten poniedziałkowy ranek. Zdziwiło ją, że w biurze jest dość chłodno, a klimatyzacja podkręcona na bardzo niską temperaturę. Gdy ją zwiększyła, poczuła intensywny zapach jakichś męskich perfum. Najbardziej było je czuć w jej pokoju, a gdy zajrzała pod swoje biurko, oniemiała. Pod jej ulubionym biurkiem leżał mężczyzna..., w dodatku martwy. Dlaczego właśnie pod jej ukochanym biurkiem? I co teraz ma zrobić? Postanowiła poczekać na resztę pracowników i im zakomunikować o swoim znalezisku. Nieboszczykiem leżącym pod biurkiem okazał się nowy pracownik firmy. Po wezwaniu policji wszyscy zaczęli skrzętnie kompletować swoje dokumenty, obawiając się, że być może śledczy będą je chcieli przeglądać. A nie wszystko było w porządku. Gdyby lewe interesy wyszły na jaw, oznaczałoby to kłopoty dla wszystkich. Policjanci przybyli na miejsce, bardzo się zdziwili pracowitością współpracowników nieboszczyka. Nikt z nich nie przejął się jego śmiercią, wszyscy przyjęli to za coś zupełnie normalnego. "Tutaj każdy ma jakieś mniejsze lub większe grzeszki na sumieniu." Bożenka, chyba jako jedyna nie miała ciemnych interesów na sumieniu, chcąc ocalić swoje miejsce pracy, z zapałem pomaga komisarzowi Jodle w śledztwie. Komisarz chętnie się na to zgadza, tym bardziej, że Bożenka wpadła mu w oko. Jakby było mało, to w parku zostaje znaleziony martwy kierownik biura..., na wszystkich pada blady strach. Pracownicy boją się o swoje życie a policjanci o to, że w sprawę dochodzenia włączy się góra. Czy uda się odnaleźć sprawcę? Komu zależało na usunięciu pracowników firmy ubezpieczeniowej? Co prawda firma ubezpieczeniowa jest tu fikcyjna, ale zaczęłam się zastanawiać, czy praktyki pokazane w tej książce są całkowicie wyssane z palca, czy może takie firmy naprawdę istnieją? Przyjrzałam się dokładniej swoim polisom, tak asekuracyjnie... A tak na marginesie dodam, że znam kasjerkę o imieniu Bożenka, która zachowuje się bardzo podobnie do tej, przedstawionej przez autorkę. Musze ją nakłonić do przeczytania książki. Ciekawe, czy znajdzie podobieństwo? Jeśli lubicie lekkie kryminalne historie, to polecam.

#books_consumption_2026: 001 Kto by pomyślał, że wesela mogą być tak niebezpieczne? Albo może zawód fotografa takim jest? Albo są osoby, które po prostu przyciągają kłopoty. Setne wesele w karierze Emilii, choć na nim była akurat jako druga, „tajna” fotografka. Pech jednak chce, że Natalia (prywatnie kuzynka Izy, przyjaciółki Emilii) wychodzi z owego wesela po kłótni ze swoim chłopakiem i rozpływa się niczym poranna mgła. Dziewczyny oczywiści powiadamiają policję, korzystając tu ze znajomości z Kacprem, policjantem z krakowskiego wydziału zabójstw (tak mi się wydaje). Historia jednak się zagęszcza gdy okazuje się, że Natalia nie jest jedyną dziewczyną, która tak się rozpłynęła w powietrzu… Emilia natomiast, podobnie jak i Iza, nie potrafi usiedzieć na miejscu i na własną rękę próbuje dowiedzieć się jak najwięcej. Co oczywiście powoduje, że pakuje się w kłopoty. Nie zawiodłem się na „100 weselach i zaginięciu”. Wręcz przyznam, że wciągnęło niczym bagno i jak zacząłem, to nie odłożyłem książki, dopóki nie doczytałem ostatniej strony. Historia ciekawa, bohaterka to nie żadna Wonder Woman, Jessica Jones, czy nawet Szajba z cyklu Agnieszki Pruskiej. Zwykła dziewczyna, uwielbiająca robić zdjęcia i będąca dobra w tym co robi, a nie Terminator w damskim wydaniu, która żadnego bandziora się nie boi i rozdaje kopy na prawo i lewo. Świetnie budowane jest napięcie, które może towarzyszyć osaczanej przez jakiegoś świra – czy to „tylko” stalkera, czy ewentualnie mordercy. Emilia jest po prostu tak zwyczajnie zwyczajna, to dziewczyna, którą może się mija na klatce schodowej, bo to może być Twoja sąsiadka. Drugi tom cyklu mnie kupił. Szkoda, że jeszcze tylko jeden przede mną. Acz jako rozpoczęcie nowego roku czytelniczego trafił mi się kapitalnie i w pełni zasłużone 7/10 ode mnie ma.

Trochę mam problem z ocenieniem tej książki… Z jednej strony czytało się szybko i całkiem przyjemnie, polubiłam główną bohaterkę, ale z drugiej strony zakończenie mnie rozczarowało. Jest otwarte, nie dostajemy rozwiązania zagadki kryminalnej. W komedii kryminalnej to właśnie wątek kryminalny powinien być na pierwszym miejscu, tutaj niestety wszystko kręci się wokół romansu Celiny. Mimo, że książkę czytało się dobrze, to nie wiem czy sięgnę po drugi tom.

Zabawna historia z włoską mafią w roli głównej. Akcja powieści toczy się w klasztorze na Jasnej Górze i okolicach. Trzy siostry, każda z innym temperamentem i podejściem do życia plus mamusia i ciocia do kompletu to towarzystwo doskonałe do popołudniowej kawki. Czyta się bardzo dobrze. Można z czystym sumieniem polecić tą książkę

„Czerwono mi” Alka Rogozińskiego to typowy przykład tego, co autor potrafi najlepiej – lekki kryminał z dużą dawką humoru, napisany tak, by bardziej bawić niż straszyć. To nie jest powieść, po której zostaje ogromna refleksja czy dreszcze na plecach, ale raczej książka do poczytania wieczorem, żeby się oderwać i po prostu zrelaksować. Sam pomysł – morderstwa podczas festiwalu w Opolu – jest dość oryginalny i daje sporo okazji do zabawnych komentarzy na temat środowiska muzycznego. Widać, że Rogoziński dobrze czuje się w takich realiach, gdzie może trochę przerysować postacie, trochę wbić szpilkę celebrytom i jednocześnie zbudować kryminalną intrygę. To bardziej satyra z elementami kryminału niż pełnokrwisty thriller, co nie każdemu się spodoba, ale kto zna jego styl, ten wie, czego się spodziewać. Książkę czyta się szybko – język jest prosty, dialogi żywe, a akcja prowadzona w takim tempie, żeby się nie nudzić. Faktycznie jednak nie ma tu większych „fajerwerków” – intryga jest raczej prosta i nie zaskakuje jakimiś wielkimi twistami. Ale też mam wrażenie, że nie o to w niej chodzi. To bardziej literacka rozrywka, trochę jak oglądanie lekkiego serialu kryminalnego z przymrużeniem oka. Dla mnie największym plusem było to, że powieść ma luz i dystans. Można ją czytać w autobusie, przed snem albo w wolny weekend i nie trzeba się specjalnie skupiać. Minusem – że pewnie szybko ulatuje z pamięci, bo nie ma tego „czegoś”, co zostaje na dłużej. Podsumowując: to niezłe czytadło, lekkie i zabawne, ale nie ma co się spodziewać rewelacji. Dobre na odprężenie i poprawę humoru, szczególnie jeśli ktoś lubi kryminały z przymrużeniem oka.

Tereska i Mira po przejściach z trupem w dywanie wiedzą, że potrzebują odpoczynku. Z tym przychodzi matka kobiety i oznajmia im, że jadą do spa w gronie dziewczyn aby się zrelaksować. Oczywiście kobieta nie ma pojęcia o przejściach swojej córki oraz jej teściowej. Niestety ich relaks zostaje zakłócony, bo ich sąsiad okazuje się wielkim bucem ,a jego żona przepada w tajemniczych okolicznościach. Kobiety mają przypuszczenie ,że mężczyzna skrzywdził ją i rozpoczynają własne śledztwo. Co tu dużo mówić ja dla tej serii przepadłam. Dynamika między synową a teściową jest wybitna. Nieraz doprowadzała mnie do śmiechu a przez to, że te kobiety są tak bardzo różne jak tylko się da, jeszcze bardziej potęguje zarówno komizm sytuacji jak i moją sympatię względem nich bo są przy tym rozczulające. Wątek kryminalny świetny, naprawdę ostatnią rzeczą jaką bym się spodziewała było to zakończenie. Autorka świetnie przemyślała całą sprawę ,ja ani przez moment nie pomyślałam ,że takie może być rozwiązanie tej sprawy. W trzecim tomie zabrakło mi mojej ulubionej teściowej bo szczerze ją uwielbiam za jej charakter i jej podejście do Tereski ,ale muszę przyznać ,że mimo ,że jej zabrakło to książka była naprawdę rewelacyjna i świetnie się ją czytało. Mam wielką nadzieję że to nie jest zakończenie serii i ,że autorka napiszę coś jeszcze o tych bohaterkach bo naprawdę świetnie się o nich czyta, bo są rewelacyjne i bardzo się z nimi zżyłam.