Gdzie są moje zwłoki?

Przy tej książce miałam wrażenie, że siedzę z kumpelką na kawie i gadamy o czymś kompletnie odjechanym, a jednocześnie bliskim. Było ciepło, zabawnie i bardzo „życiowo”. To było moje drugie spotkanie z Alkiem Rogozińskim i znowu mnie kupił w całości. I już wiem, że na pewno wrócę po więcej.

Trochę mam problem z ocenieniem tej książki… Z jednej strony czytało się szybko i całkiem przyjemnie, polubiłam główną bohaterkę, ale z drugiej strony zakończenie mnie rozczarowało. Jest otwarte, nie dostajemy rozwiązania zagadki kryminalnej. W komedii kryminalnej to właśnie wątek kryminalny powinien być na pierwszym miejscu, tutaj niestety wszystko kręci się wokół romansu Celiny. Mimo, że książkę czytało się dobrze, to nie wiem czy sięgnę po drugi tom.

Autorka cudownie opisała temat! Zupełnie jakby czytała mi w myślach - tak samo uważam, tylko bym nie umiała tego wyjaśnić. Dosłownie boskie poczucie humoru, świetni bohaterowie. Ciekawa fabuła, szybka akcja - uwielbiam takie książki. Polecam tym, co na temat wiary mają kija w d.

Tereska i Mira po przejściach z trupem w dywanie wiedzą, że potrzebują odpoczynku. Z tym przychodzi matka kobiety i oznajmia im, że jadą do spa w gronie dziewczyn aby się zrelaksować. Oczywiście kobieta nie ma pojęcia o przejściach swojej córki oraz jej teściowej. Niestety ich relaks zostaje zakłócony, bo ich sąsiad okazuje się wielkim bucem ,a jego żona przepada w tajemniczych okolicznościach. Kobiety mają przypuszczenie ,że mężczyzna skrzywdził ją i rozpoczynają własne śledztwo. Co tu dużo mówić ja dla tej serii przepadłam. Dynamika między synową a teściową jest wybitna. Nieraz doprowadzała mnie do śmiechu a przez to, że te kobiety są tak bardzo różne jak tylko się da, jeszcze bardziej potęguje zarówno komizm sytuacji jak i moją sympatię względem nich bo są przy tym rozczulające. Wątek kryminalny świetny, naprawdę ostatnią rzeczą jaką bym się spodziewała było to zakończenie. Autorka świetnie przemyślała całą sprawę ,ja ani przez moment nie pomyślałam ,że takie może być rozwiązanie tej sprawy. W trzecim tomie zabrakło mi mojej ulubionej teściowej bo szczerze ją uwielbiam za jej charakter i jej podejście do Tereski ,ale muszę przyznać ,że mimo ,że jej zabrakło to książka była naprawdę rewelacyjna i świetnie się ją czytało. Mam wielką nadzieję że to nie jest zakończenie serii i ,że autorka napiszę coś jeszcze o tych bohaterkach bo naprawdę świetnie się o nich czyta, bo są rewelacyjne i bardzo się z nimi zżyłam.

Akcja kręci się wokół Iwony Borkowskiej, która ma poukładane życie: dobrą pracę, męża i spokojną codzienność. Do czasu. Jedno nieporozumienie, plotki o romansie i nagła śmierć sąsiada robią z tego układanki niezły bałagan. Nagle wszyscy mają swoje wersje wydarzeń, a ona sama staje się podejrzaną. Najmocniejsza strona książki to humor. Taki sytuacyjny, trochę absurdalny, ale trafiający w punkt. Do tego barwne postacie-szczególnie sąsiedzi i ekscentryczna ciotka, którzy robią tu więcej zamieszania niż sama zbrodnia. To nie jest ciężki kryminał. Raczej historia, którą czyta się szybko i z uśmiechem. I to jest jej największy plus. Idealna, jeśli ma się ochotę na coś lekkiego, ale z odrobiną zagadki w tle.

Pani Małgorzata niezmiennie w konwencji truposzczej. To Jej trzecia odsłona po „Gdzie są moje zwłoki” i „Komu zginął trup”. Jak słynny ksiądz z Sandomierza z telewizyjnego tasiemca, bohaterka i autorka książki w jednym, niczym magnez gdzie by się nie ruszyła ściąga nieboraków - nieboszczyków Tym razem zapuściła się nie sama bo w towarzystwie szacownego małżonka na Kurpiowszczyznę – miejsce o tyle magiczne co malownicze. Do Nowogrodzkiego skansenu. Sam miałem przyjemność tam gościć także z percepcji wiem, że odpowiednie nastawienie sprawia, że można tam przy odrobinie wyobraźni przenieść się w czasie. Klimat tam panujący na niewielkiej w sumie przestrzeni pozwala pomedytować, skłonić do refleksji – słowem odpłynąć. Taki też zamiar miała nasza bohaterka. Pojechała z przekonaniem, że odpocznie ale przede wszystkim znajdzie wenę na kolejną powieść o dziwo nie kryminał lecz romans historyczny. Bo gdzie jak nie tam - pewnie pomyślała. Jak już zdążyła nas przyzwyczaić autorka we wcześniejszych wcieleniach są rzecz jasna trupy – w końcu tytuł zobowiązuje , zaginięcia i tajemnica ukryta w bursztynie. Dla zainteresowanych tematyką tego cennego kruszcu sporo informacji na ten temat, nawet tych mnie oczywistych. Mnie książka nie zawiodła, chociaż mogło tak być na skutek „zmęczenia materiału”. No bo ile można wałkować ten sam schemat „gdzie ja tam trup” bez ryzyka powtórek i ryzyka zjedzenia własnego ogona. Jak się okazuje można. Zgrabnie, z finezją, z subtelną ironią no i przede wszystkim znakiem firmowym Pani Małgorzaty zaraźliwym humorem. Nie jeden raz kąciki ust samoistnie podnosiły się do góry trudno zliczyć. Mnie ta książka nie zawiodła. Przeciwnie bo po raz kolejny dała sporą dawkę inteligentnej rozrywki, której nigdy dość.

Znakomicie się bawiłam słuchając książki, niestety podzielam uwagi innych co do wątku diabłem, jakby autorce zabrakło stron w książce, więc dodała inne opowiadanie które próbowała pod koniec książki połączyć na siłę z główną fabułą, no nie wyszło i psuje odbiór książki jako całości. Nie wiem czy dam kolejną szansę autorce.

Powieść Joanny Jodełki, Żony Gniewu, to proza, która od pierwszych stron intryguje nieoczywistym podejściem do gatunku kryminału i thrillera psychologicznego. Autorka, znana z precyzyjnego pióra i dbałości o detale, tym razem kreśli portrety kobiet, które – choć skrajnie różne – zostają spięte klamrą wspólnego losu i mrocznej tajemnicy. Moja ocena to solidne 7/10, ponieważ choć książka zachwyca warstwą stylistyczną i psychologiczną, pozostawia pewien niedosyt w sferze dynamiki finału. Bohaterki i ich perypetie Głównymi filarami opowieści są trzy kobiety, których życia na pierwszy rzut oka nie mają ze sobą nic wspólnego. Każda z nich wnosi do historii inny rodzaj energii i bagażu doświadczeń. Mamy tu do czynienia z postacią, która na pozór osiągnęła wszystko – stabilizację, status i rodzinę, ale pod tą gładką powierzchnią pulsuje narastające poczucie osaczenia. Inna bohaterka to postać bardziej wycofana, wręcz przezroczysta, która jednak w sytuacjach granicznych odkrywa w sobie pokłady siły, o jakie nikt by jej nie podejrzewał. Perypetie tych kobiet zaczynają się od subtelnych pęknięć w ich codzienności – dziwnych telefonów, niedopowiedzeń, poczucia, że ktoś nieustannie obserwuje ich każdy ruch. Jodełka mistrzowsko prowadzi ich losy ku nieuchronnemu spotkaniu. Punktem zwrotnym jest zaginięcie bliskiej im osoby, co uruchamia lawinę zdarzeń, w której każda z bohaterek musi zweryfikować swoją dotychczasową wiedzę o mężach, kochankach i o sobie samych. Autorka zmusza je do konfrontacji z tytułowym gniewem – uczuciem, które przez lata było tłumione, a które teraz staje się siłą niszczącą lub wyzwalającą. Ich perypetie to nie tylko fizyczna ucieczka czy śledztwo, to przede wszystkim bolesna podróż w głąb własnych lęków i niespełnionych ambicji. Styl autorki: Precyzja i atmosfera To, co wyróżnia Żony Gniewu na tle współczesnej polskiej prozy gatunkowej, to bez wątpienia styl Joanny Jodełki. Autorka pisze w sposób niezwykle plastyczny, wręcz malarski. Jej język jest gęsty, nasycony metaforami, które jednak nie przytłaczają akcji, lecz budują gęstą, niemal fizycznie odczuwalną atmosferę zagrożenia. Jodełka ma rzadki dar opisywania stanów wewnętrznych bohaterek poprzez przedmioty martwe, pogodę czy drobne gesty. W jej wydaniu zwykłe wyjście do ogrodu czy przygotowanie posiłku nabiera znamion rytuału, za którym kryje się głęboki niepokój. Styl ten sprawia, że książkę czyta się powoli, delektując się każdym zdaniem, co jest rzadkością w przypadku thrillerów, które zazwyczaj nastawione są na szybką konsumpcję. Ocena 7/10 jest wyrazem uznania dla warsztatu autorki, ale zawiera w sobie również ziarno krytyki. Największym atutem książki jest jej początek i środek – budowanie napięcia, kreślenie relacji i wprowadzanie czytelnika w stan permanentnej niepewności jest tu niemal doskonałe. Jednak w miarę zbliżania się do końca, tempo narracji zdaje się nieco rozmijać z oczekiwaniami budowanymi przez setki stron. Rozwiązanie głównej intrygi, choć logiczne i spójne, wydaje się nieco zbyt pospieszne w stosunku do celebracji, z jaką autorka opisywała wcześniejsze wydarzenia. Niektóre wątki poboczne, choć fascynujące, zostają domknięte w sposób, który pozostawia czytelnika z poczuciem, że można było wycisnąć z nich nieco więcej emocji. Podsumowanie Żony Gniewu to książka bardzo dojrzała, przeznaczona dla czytelnika, który nad tanią sensację przedkłada głębię psychologiczną i literacką jakość. Joanna Jodełka udowodniła, że potrafi stworzyć thriller, który jest jednocześnie ambitną powieścią obyczajową o kondycji współczesnych kobiet i ich roli w rodzinie. To historia o tym, jak łatwo stać się cieniem samego siebie i jak destrukcyjną moc mają skrywane urazy. Solidna siódemka za styl, klimat i odwagę w portretowaniu kobiecej ciemności.

Uwielbiam komedie kryminalne napisane przez panią Banach. Co prawda w niedużych ilościach, tak mniej więcej jedną na pół roku, ponieważ wówczas sprawiają mi naprawdę dużą przyjemność. Trzeba mieć potrzebę zanurzenia się w opary absurdu serwowane przez autorkę. Tym razem na tapetę trafiła biblioteka, książki pornograficzne i starsze panie. Nie da się tego połączyć, tak by efekt był zabawny, powiecie. Cóż, ewidentnie nie znacie jeszcze możliwości tej pisarki. Wstyd się przyznać, ale zaplułam się ze śmiechu. Spotkanie z młodym, wytatuowanym sąsiadem, który leje w kwiatki – bezcenne. Cytaty z dzieła młodych obiecujących – rewelacja. Rozmowy toczone wśród członków eklektycznej grupy śledczej – śmietanka. A wisienka? Dla mnie była nią Pijawka. Sprawdźcie kogo wy wytypujecie. Zachęcam i namawiam.

Rzadko sięgam po kryminały z mocniejszym wątkiem obyczajowym, ale ta historia naprawdę pozytywnie mnie zaskoczyła. Autorka świetnie pokazuje, że taki gatunek może być wciągający i dobrze wyważony. W „Grze pozorów” to właśnie wątek kryminalny gra pierwsze skrzypce, a obyczajowy pozostaje w tle i tylko uzupełnia całość. Ta proporcja wypada bardzo naturalnie i sprawia, że historia trzyma w napięciu od początku do końca. To jedna z tych książek, które czyta się z dużą przyjemnością. Wszystko jest tu na swoim miejscu, nic nie przytłacza, a po skończeniu zostaje bardzo dobre wrażenie. Zdecydowanie warto sięgnąć.

Pewnego dnia Magda budzi się i orientuje się, że nic nie słyszy. Wieczór wcześniej wydawało się, że spędza całkiem miły wieczór z mężem, z którym się na sam koniec posprzeczała. Oprócz tego, że Magda nie słyszy to jeszcze znikną jej mąż. Cała książka krąży wokół tego co się stało z Mikołajem - mężem Magdy. Koniec zaskakujący. Książkę słuchało się dobrze.

Powieść „Wadliwy klient” autorstwa Olgi Rudnickiej to lekka i pełna humoru komedia kryminalna, która stanowi kolejną część przygód prywatnej detektyw, Matyldy Dominiczak. Książka wyróżnia się przede wszystkim dużą dawką ironii, błyskotliwymi dialogami oraz dynamiczną akcją, dzięki czemu czyta się ją szybko i z prawdziwą przyjemnością. Fabuła rozpoczyna się od pozornie prostego zlecenia - główna bohaterka ma udawać partnerkę bogatego mężczyzny prześladowanego przez byłą kochankę. Sytuacja jednak szybko wymyka się spod kontroli, a niewinna sprawa prowadzi do coraz bardziej niebezpiecznych i absurdalnych wydarzeń, w których nie brakuje tajemnic, intryg oraz nieoczekiwanych zwrotów akcji. Największą zaletą tej powieści jest postać Matyldy – inteligentna, odważna, a jednocześnie nieco chaotyczna i skłonna do pakowania się w kłopoty. Dzięki temu wydaje się bardzo ludzka i łatwo ją polubić. Towarzyszą jej barwni bohaterowie drugoplanowi, którzy wprowadzają dodatkowy humor i sprawiają, że historia nabiera lekkości. Autorka nie skupia się na realistycznym odtwarzaniu pracy detektywa czy mrocznym klimacie zbrodni, lecz raczej na rozrywce. Styl jest prosty, swobodny i pełen dowcipu, a szybkie tempo sprawia, że trudno się oderwać. Podsumowując, „Wadliwy klient” to udana, zabawna i wciągająca książka, która zapewnia dobrą rozrywkę, poprawia nastrój i potwierdza, że autorka świetnie odnajduje się w gatunku komedii kryminalnej.

Genialnie napisana inteligentna komedia. Czyta się jednym tchem. Śmiech aż do łez gwarantowany. Znakomity humor, barwne postacie, wartka akcja. Satyra ze szczyptą refleksji. Autor mile zaskakuje, błyskotliwie debiutując w nowym dla siebie gatunku. Plus dla autora za zdolność wnikliwej obserwacji przywar ludzkich i umiejętność odmalowania ich nie tylko z przymrużeniem oka, ale też ciepło, serdecznie i z dużym wdziękiem. Znakomita rozrywka, podobnie jak cały cykl. Mam nadzieję, że autor pokusi się na napisanie piątej części. Polecam

„Truposz za potwierdzeniem odbioru” to pełna humoru i ciepła komedia kryminalna, która z wdziękiem łączy codzienne perypetie z intrygą kryminalną. Autorka (lub autor – w zależności od wydania) proponuje czytelnikowi lekką, ale wciągającą opowieść o kobiecie, której życie w jednej chwili zostaje wywrócone do góry nogami. I to wszystko z powodu… znicza! Krzysztofa i Waldemar to para z piętnastoletnim stażem, która z pozoru wiedzie spokojne i ustabilizowane życie. Jednak ich jubileuszowa wycieczka do Pragi kończy się spektakularną katastrofą. Krzysia, zmuszona przez nagłą potrzebę fizjologiczną i brak toalety, decyduje się na desperacki krok, który staje się symbolicznym punktem zwrotnym w jej życiu. Już sam ten wstęp zapowiada książkę pełną nietuzinkowego humoru i absurdu, który jednak nie przekracza granicy przesady – raczej sprawia, że uśmiech sam pojawia się na twarzy czytelnika. Po powrocie z wycieczki Krzysia zostaje porzucona przez męża i musi zacząć wszystko od nowa. Zajmując się dotąd domem i rodziną, teraz musi zadbać o byt swój i córek. Praca w lokalnej firmie kurierskiej wydaje się szansą na nowy start, choć jej pierwszy dzień to prawdziwa katastrofa – nieomal staje się świadkiem morderstwa! Autorka świetnie balansuje między dramatem życiowym a komedią sytuacyjną, nie zapominając przy tym o emocjach bohaterów. Krzysia jest postacią bardzo ludzką – popełnia błędy, wątpi, ale też nie traci hartu ducha, co sprawia, że łatwo ją polubić i jej kibicować. Prawdziwą perełką książki są jednak postacie drugoplanowe – mama i teściowa Krzysi. Ich decyzja o wprowadzeniu się do niej to istna burza w szklance wody. Te dwie kobiety, z pozoru zupełnie różne, łączy jedno: przekonanie, że poradzą sobie z każdą zagadką kryminalną. Ich amatorskie śledztwo prowadzi do wielu zabawnych sytuacji, nieporozumień i zaskoczeń. Autorka w sposób lekki, ale celny pokazuje dynamikę rodzinną i relacje międzypokoleniowe, a także daje do zrozumienia, że życie po pięćdziesiątce wcale nie musi być nudne. Styl książki jest przyjemny, zgrabnie napisany, a dialogi są pełne dowcipu i naturalności. Kryminalna intryga nie jest zbyt skomplikowana, ale dobrze wpisuje się w konwencję – nie dominuje nad fabułą, a raczej stanowi jej smakowity dodatek. To nie klasyczny kryminał, ale raczej lekka opowieść obyczajowa z wątkiem kryminalnym, idealna na odprężenie. „Truposz za potwierdzeniem odbioru” to opowieść o kobiecej sile, rodzinie, nowym początku i o tym, że nawet najbardziej absurdalne sytuacje mogą prowadzić do niespodziewanych odkryć – zarówno o innych, jak i o sobie. Polecam wszystkim, którzy szukają książki lekkiej, zabawnej, a przy tym niebanalnej.

Przenosimy się w czasy wiktoriańskiej Anglii. Główną bohaterką jest hrabina Frances Wynn. Nie dawno zmarł jej mąż, a ona postanowiła wynająć dom w Londynie i zamieszkać w nim z córką. Przyjeżdża też do niej jej siostra Lily (która zaczyna debiut na salonach) wraz z ciotką. Jednak życie hrabiny zaczyna nieco komplikować. Odwiedza ją bowiem inspektor Delaney i przynosi wieści, że dostał anonimowy list sugerujący, że mąż hrabiny został zamordowany... Sama hrabina skrywa tajemnicę dotyczącą śmierci, a dokładnie okoliczności w jakich został znaleziony jej zmarły mąż, jednak nie za bardzo chce się nimi dzielić z inspektorem... O tych okolicznościach wie natomiast jej obecny sąsiad: George Hazelton. Poza tym w Londynie grasuje złodziej, ktoś morduje kogoś w ogrodzie hrabiny... Intrygom i tajemnicom nie ma końca... Mamy tutaj połączenie kryminału z powieścią obyczajową. Zagadka kryminalna trzyma w napięciu, wciąga i utrzymuje zainteresowanie, my jako czytelnicy sami główkujemy razem z hrabiną. Do tego jest to wszystko podane z humorem, żartem i błyskotliwymi gierkami słownymi, co sprawia, że lektura jest świetną zabawą. Powiedziałabym także, że to fantastyczna satyra na brytyjską arystokrację!

Akcja książki rozgrywa się w okresie świąt Bożego Narodzenia w odizolowanym pensjonacie w okolicach Zakopanego. Grupa jedenastu gości i skromna obsługa zostają uwięzieni przez śnieżycę, odcięci od świata. Szybko okazuje się, że każdy z gości skrywa mroczny sekret, a wkrótce dochodzi do morderstw. Klasyczna zagadka kryminalna z wąską grupą podejrzanych, pełna dialogów i tajemnic. Intryga oparta na zamkniętym kręgu postaci i odcięciu od świata to ukłon w stronę tradycyjnych powieści detektywistycznych. Zagmatwana zagadka z wieloma podejrzanymi i sekretami trzyma w napięciu.Akcja osadzona w Boże Narodzenie dodaje książce uroku i specyficznej atmosfery. Komediowy aspekt książki jest słabo rozwinięty - żarty są drętwe, a dialogą brakuje płynności. „Pod Czerwonym Aniołem” to przyzwoita, ale nierówna próba połączenia komedii z kryminałem. Choć pomysł na fabułę jest intrygujący, wykonanie pozostawia pewien niedosyt - zarówno pod względem humoru, jak i atmosfery. To książka, która może być miłą odmianą wśród cięższej literatury, ale nie zostanie ulubionym tytułem w dorobku autora.

Audiobook Moja druga książka Moniki Wawrzyńskiej, więc wiedziałam czego się spodziewać. Odpowiada mi poczucie humoru autorki i świetnie się bawiłam słuchając tej powieści, nawet kilka razy śmiałam się na głos (pogrzeb pradziadka Alojzego), ale... Mam problem, żeby napisać, o czym ona w ogóle była. Mnogość postaci sprawiła, że ich historie zostały przedstawione bardzo powierzchownie i były one mało realistyczne. Świetna pozycja na odstresowanie i poprawę humoru, ale dla mnie to za mało, aby dać wyższą ocenę. Jeśli ktoś szuka czegoś mało ambitnego, ale zabawnego to na pewno mu się spodoba. Cieszę, że ją przesłuchałam, bo na czytanie tego typu książek szkoda mi czasu.

Co stanie się, kiedy On, który całe życie ma...pod górkę postanowi wziąć sprawy w swoje ręce i znaleźć miłość...za wszelką cenę? Przecież nie ma wcale zbyt wygórowanych oczekiwań, prawda? I co kiedy ta upragniona Ona postanowi wziąć byka za rogi i w końcu dostać w miłości to...co jej się przecież zwyczajnie należy? Drodzy Państwo, nadeszło starcie pechowców. Niech wygra najlepszy. Czy zdarzyło Ci się kiedyś pomyśleć, że dla miłości zrobiłbyś wszystko? Ale NAPRAWDĘ wszystko? Cóż, mi do tej pory wydawało się, że tak, jednak po lekturze "Pod górkę" już wiem, że tylko mi się zdawało. Może i dobrze. :) Powieść zaczyna się dość mrocznie, więc absolutnie nie spodziewałam się tego, jak potoczy się reszta fabuły. Skończyło się na tym, że w trakcie zarykiwałam się ze śmiechu. Przy tej lekturze nie raz, nie dwa ryknęłam śmiechem w komunikacji miejskiej. Nic nie poradzę, to było silniejsze ode mnie. Opisywane przez Jacka Galińskiego sytuacje są tak komiczne, że trudno jest zachować powagę. "Pod górkę" to nieoczywista komedia kryminalna, która przypadnie do gustu niejednemu miłośnikowi czarnego humoru i fanom literatury o relacjach damsko-męskich. To dobra lektura, aby oderwać się na chwilę od rzeczywistości i zagłębić w szalonym świecie tych, którzy jak zwykle mają...pod górkę.

Ja wiem, że nie jest to literatura najwyższych lotów, naprawdę zdaję sobie z tego sprawę. Ale co zrobić jeżeli sprawia radość i pozwala się oderwać od codzienności? Ostatnio komedie kryminalne, to moje ulubione pozycje książkowe. Bawią, odciągają myśli od rzeczywistości (czasem trudnej) i pozwalają na chwile tak potrzebnego resetu głowy. Druga część przygód pracowników wydawnictwa zabrała mnie na wycieczkę, więc zmieniły się okoliczności przyrody. Ale nie zmieniło się poczucie humoru, barwni, skomplikowani bohaterowie i ogólny zamysł, że pisanie i wydawanie książek to orka na ugorze. Dlatego tym bardziej doceniam gdy przeczytam coś co mnie wciągnie bez reszty na kilka wieczorów.

„Miastowa na tropie” - Anna M. Brengos "Weronika obiecała sobie, że od tej pory będzie szczęśliwa. Tak szczęśliwa, że bardziej się nie da. Choćby miała sobie to szczęście wyryć scyzorykiem, żeby było widoczne i trwałe. " To było coś dobrego 😉 Lekki kryminał , ale budujacy lekkie napięcie... Szczerze mówiąc zaprsyjazdznilam się z bohaterami i chętnie sięgnęłabym po kolejną część ich przygód (gdyby taka powstała). Weronika dziedziczy w spadku dworek i chce w nim rozpocząć nowy rozdział w życiu. Chce się szczęśliwie zakochać i żyć w spokoju... Jednak zamiast książka z bajki pojawia się duże psisko, a zamiast spokoju są porwania, morderstwa i tajemnice... Lekka, przyjemna, godna polecenia 💚💚 nie nasze pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością nie ostatnie 🌼